Luke8
1ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในหมู่บ้านและเมืองต่างๆเพื่อประกาศและเผยแพร่เรื่องข่าวดีของพระเจ้า ลูกศิษย์สิบสองคนกะอยู่นำพระองค์2แล้วยังมีซุ่มแม่หญิงบางคนติดตามมานำ ที่พระองค์เคยขับผีซั่วและรักษาโรคต่างๆให้ คือ มารีย์ชาวมักดาลาที่พระเยซูเคยขับผีซั่วออกให้เจ็ดตัว3นางโยอันนาเมียของคูซา ผู้จัดการทรัพย์สินส่วนตัวของกษัตริย์เฮโรด และนางสูสันนากับผู้หญิงคนอื่นๆที่ใซ้ทรัพย์สินส่วนโตของซุมนางเองคอยซ่อยเหลือพระเยซูกับศิษย์เอกของพระองค์นั้น4มีซาวบ้านมากมายจากเมืองอื่นๆมาหาพระเยซูพระองค์เว้าเรื่องเปรียบเทียบให้เขาฟังว่า5<<มีซาวนาผุ้หนึ่งหว่านเมล็ดพืชของตน และเมื่อเขาหว่านเมล็ดนั้นกะตกตามหนทางเลยถืกเหยียบแน และถืกนกมาจิกกินแน6บางเมล็ดกะตกลงในดินที่ซั้นล่างเป็นหิน หลังจากที่งอกแล้วกะเหี่ยวแห้งไป เพราะฮากตื้นเลยขาดความซุมซื่น7บ้างเมล็ดกะตกอยู่ในโพรงหนาม เมื่องอกขึ้นมากะถืกโพรงหนามปกคุ้ม จนเฮ็ดให้บ่เจริญเติบโต8บางเมล็ดกะตกในที่ดินดี เมื่องอกขึ้นมาแล้วกะเกิดผลเป็นร้อยเท่าของที่หว่านไว้>>เมื่อพระองค์เว้าเสร็จแล้ว กะเว้าว่า<<ไผมีหู กะฟังไว้ให้ดี>>9ซุ่มลูกศิษย์ถามพระองค์ว่า เรื่องที่เว้าให้ฟังนี้หมายถึงพิสัง10พระองค์เว้าว่า<< มีแต่หมู่เจ้าท่อนั้นที่เฮาสิบอกให้ฮู้ถึงเรื่องความลับของอาณาจักรของพระเจ้า แต่สำหรับคนอื่นเฮาสิเว้าเป็นเรื่องเปรียบเทียบให้ฟังถึงแม้ว่าซุ่มเขาเบิ่งกะสิบ่เห็น แม้ว่าซุ่มเขาได้ยินกะสิบ่เข้าใจ11<<นี้คือความหมายของเรื่องเปรียบเทียบนั้น เมล็ดพืชกะคือถ้อยคำของพระเจ้า12เมล็ดพืชที่ตกตามถนนหนทางกะคือ คนที่ได้ยินถ้อยคำของพระเจ้า แต่ถืกมารร้ายมาแย่งเอาถ้อยคำนั้นไปจากเขา เฮ็ดให้เขาบ่เชื่อ กะเลยบ่รอด13เมล็ดพืชที่ตกในดินซั้นล่างกะคือ คนที่ได้ยินถ้อยคำและรับไว้ทันทีด้วยความดีใจแต่มีฮากที่บ่เหลิก คือคนที่เซื่อคราวเดียว บัดเกิดความทุกข์ยากในซีวิตกะเลิกเซื่อ14เมล็ดพืชที่ตกอยู่กลางโพรงหนาม กะคือคนที่ฟังถ้อยคำของพระเจ้าและฮับไว้ แต่เพราะความกังวลใจ หรือการเห็นแก่ความร่ำรวย หรือความสนุกสนานในซีวิต เฮ็ดให้บ่เกิดผล15เมล็ดพืชที่ตกในดินดี กะคือคนที่มีจิตใจที่ดีและซื่อสัตย์ เมื่อได้ยินถ้อยคำของพระเจ้า กะเก็บฮักษาไว้ และเกิดผลหลายด้วยความมานะอดทน16คงบ่มีผู้จุดตะเกียงและเอาถังมาครอบไว้หรือปลงไว้ใต้เตียง แต่เขาสิตั้งไว้เถิงตะเกียงสิได้ส่องสว่างให้กับคนที่เข้ามาในเฮือน17ทุกอย่างที่เซื่องไว้เดียวนี้ กะสิถึกค้นพ้อ ทุกอย่างที่เป็นความลับเดียวนี้ กะสิถึกเปิดผย18ถ้าแนวนั้น ระวังให้ดีว่าเจ้าสิเป็นผู้ฟังแบบใด คนที่เข้าใจดีอยู่แล้ว กะเข้าใจหลายขึ้น ส่วนคนที่บ่เข้าใจ แล้วยังบ่สนใจฟังอีก แม้แต่เรื่องที่เขาคึดว่าเข้าใจกะสิหายไปนำ>>19บัดแม่กับน้องๆของพระเยซูมาหากะเข้าไปบ่ฮอดพระองค์ เพราะว่าคนแน่นหลาย20มีคนมาบอกพระเยซูว่า << อาจารย์ แม่กับพวกน้องๆอาจารย์ มายื่นถ่าอาจารย์อยู่ทางนอกครับ>>21พระองค์เว้าไปว่า << แม่และน้องของเฮากะคือคนเหล่านั้นที่ฟังถ้อยคำของพระเจ้า แล้วเฮ็ดตาม>>22มื้อหนึ่งที่ทะเลสาบพระเยซูลงเรือพร้อมกับลูกศิษย์พระองค์ออกปากซวนว่า<< ซุ่มเฮาข้ามไปฝั่งพุ้นกันเถอะ พวกเขาเลยออกเรือ>>23ขณะที่เรือกำลังลอยไปพระเยซูกะนอนหลับ เกิดพายุใหญ่ขึ้นกลางทะเลสาบ น้ำซัดเข้าเรือจนเกือบสิจมอยู่แล้ว ทุกคนกะตกอยู่ในอันตราย24ซุ่มลูกศิษย์พากันเอิ้นพระเยซูว่า <<พระอาจารย์เจ้าข้าเรือซุ่มเฮากำลังสิจมอยู่แล้ว >>พระองค์กะตื่นขึ้นมา แล้วกะสั่งลมและคลื่นให้สงบ พายุกะหยุดทุอย่ากะสงบนิ่ง25พระเยซูกะเว้ากับซุ่มเขาว่า<< ความเชื่อของหมู่เจ้าเสียไปไสเบิด>> หมู่เขากะย่านและประหลาดใจ เขาเว้ากันว่า << ผู้นี้เป็นไผ แม้แต่ลมและคลื่นกะยังสั่งได้ และพวกมันกะเชื่อฟังนำ>>26ซุ่มเขาแล่นเรือข้ามฟากมาอีกข้างหนึ่งของทะเลสาบกาลิลีถึงเขตของซาวเก-ราซา27เมื่อพระเยซูขึ้นมาเทิ่งฝั่งกะพ้อผู้ซายผู้หนึ่งที่มาจากเมืองนั้น เขาถืกผีซั่วสิงอยู่เขาแก้ผ้าและบ่ได้อยู่เฮือนโดนอยู่ แต่อยู่ตามอุโมงค์ฝั่งศพ28เมื่อเขาเห็นพระเยซู กะล้มลงต่อหน้าพระองค์ และฮ้องเสียงดังสุดเสียงว่า << เยซู บุตรของพระเจ้าสูงสุด มายุ่งกับข่อยเฮ็ดสัง ขอฮ้องละอย่าได้มาทรมานผู้ข้าเลย >>29ที่มันเว้าจั่งซิกะเพราะพระเยซูสั่งให้มันออกจากร่างของซายผู้นั้น (มันมักเข้าสิงซายผู้นี้อยู่ตลอดขนาดเอาโซ่ร่ามมือร่ามเท้าทั้งสองข้างและคุมขังเอาไว้ เขากะยังทำลายโซ่ตรวนอันนั้น และผีซั่วกะบังคับซายผู้นั้นเข้าไปในที่แห้งแลง)30พระเยซูถามมันว่า<< เอ็งซื่อหยั่ง >> มันตอบว่า <<ซื่อกอง >>ที่มันตอบแนวนั้นกะเพราะมันมีหลายโตสิงอยู่ในซายผู้นั้น31พวกมันต่างกะอ้อนวอนพระเยซูบ่ให้ส่งพวกมันไปนรกอเวจี32มีหมูฝูงใหญ่ถืกปล่อยให้หากินอยู่ตามไหล่เขาแถวๆนั้นผีซั่วจึงขอฮ้องพระเยซู ให้ซู่มพวกมันไปสิงอยู่ในฝูงหมูนั้นแทน พระเยซูกะยอม33ซุ่มพวกมันกะพากันออกจากร่างซายผู้นี้ และเข้าไปสิงในหมูนั้นแทน หมูทั้งฝูงกะพากันแล่นจากไหล่เขาสูงซั่นลงสู่ทะเลสาบ จ่มน้ำตายเบิด34เมื่อคนเลี้ยงหมูเห็นแนวนั้น กะพากันแล่นไปเว้าเรื่องนี้ให้คนในเมืองละกะในชนบท35ซาวบ้านกะพากันแฮ่มาออกมาเบิ่งว่าเกิดสังขึ้น ซู่มหมู่เขามาหาพระเยซู และได้พ้อกับซายคนนั้นที่ผีซั่วออกไปจากเขาแล้ว นั่งอยู่ที่ข้างเท้าของพระเยซู สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยและสงบสติดี ซู่มเขากะย่านหลาย36ส่วนคนที่เห็นเหตุการณ์กะเว้าว่าซายที่ถืกผีสิงนั้นเซาได้แนวใด37ทุกคนที่อยู่แถวๆนั้นขอฮ้องให้พระเยซูไปจากเขตแดนของหมู่เขา เพราะหมู่เขาย่านหลาย พระเยซูกะเลยลงเรือจากไป38ซายคนที่เคยถืกผีซั่วสิงขอตามพระองค์ไปนำ แต่พระองค์ส่งเขากลับ บอกว่า39<< เมือเฮือนโลด แล้วไปเว้าให้ทุกคนฟังว่าพระเจ้าได้เฮ็ดสังกับเจ้าแน่ >>ซายผู้นั้นกะเมือ ละกะเว้าคุเรื่องที่พระเยซูเฮ็ดกับเขาไปทั่วเมือง40เมื่อพระเยซูมาฮอดเมืองกาลิลี มีซาวบ้านมาคอยตอนฮับพระองค์อยู่หม่องฮั่น41ซายผู้หนึ่งชื่อไยรัช เป็นหัวหน้าของที่ประชุมซาวยิวเขาได้มาก้มกราบแทบเท้าพระเยซู อ้อนวอนพระองค์ให้ไปเฮือนของเขา42เพราะลูกสาวผู้เดียวของเขา ที่มีอายุเพียงสิบสองปีกำลังสิตาย ในระหว่างทางที่พระเยซูไปนั้น กะมีซาวบ้านมาอ้อมพระองค์ไว้หลายคัก43ในกลุ่มคนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทนทุกข์ทรมานหลายเพราะว่าตกเลือดมาสิบสองปีแล้วนางเสียเงินเสียทองไปในการฮักษาจนเบิดเนื้อเบิดโต๋แต่กะหยังบ่เซา44นางกะเข้ามาทางหลังพระเยซู และแตะที่ซายเสื้อของพระองค์ เลือดที่ไหลอยู่กะเซาทันที45พระเยซูถามขึ้น << ผู้ใดจับโต๋เฮา>> หมู่เขากะปฏิเสฐ เปโตรเว้าว่า << อาจารย์ครับ มีคนหลายขนาด ล้อมพระองค์แน่นไปเบิด>>46แต่พระองค์กะเว้าว่า << มีคนจับโต๋เฮาแท้ เพราะเฮาฮู้สึกว่า มีพลังแพร่ซานออกจากโตเฮา>>47เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่านางหลบบ่พ้นแล้วกะออกมาก้มกราบต่อหน้าพระเยซู ด้วยความย่านจนโตสั่นต่อหน้าคนทั้งหลาย นางอธิบายว่า เป็นหยั่งนางจั่งได้ไปแตะต้องโตของพระองค์ ซึ่งเฮ็ดให้นางเซาจากโรคทันที48แล้วพระเยซูกะเว้ากับผู้ญิงผู้นั้นว่า <<ลูกเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าได้เฮ็ดให้เจ้าเซาแล้ว จงมีความสุขโลด>>49ขณะที่พระองค์ยังเว้าอยู่นั่นมีคนออกมาจากบ้านของไยรัส บอกเขาว่า <<ลูกสาวของเจ้าได้ตายแล้ว บ่ต้องไปกวนอาจารย์อีกต่อไปแล้ว>>50แต่พระเยซูได้ยินกะเลยเว้ากับไยรัสว่า <<บ่ต้องย่านขอให้เจ้าเซื่อท่อนั้นแล้วลูกสาวของเจ๊าสิเซา>>51เมื่อพระเยซูไปฮอดเฮือนไยรัสพระองค์บ่อนุญาตให้ผู้ได๋เข้าไปกับพระองค์เลย นอกจากเปโตร ยอห์น ยากอบ และพ่อแม่ของเด็กผู้ญิงผู้นั้น52คนทั้งหลายพากันฮ้องไห้กับเด็กน้อยผู้นั้น พระองค์เว้าว่า<< เซาไห้ได้แล้ว เด็กน้อยผู้นั้นยังบตายแค่นอนหลับท่อนั่น>>53ซุมเขาหัวเราะเยาะพระองค์เพราะว่าเด็กน้อยคนนั้นตายอีหลี54ฝ่ายพระองค์จับมือเด็กน้อยแล้วเว้าว่า << อีหล้าเอ่ยลุกขึ้นมา >>55แล้ววิญญานของเด็กน้อยกลับเข้าร่างอีกเทื่อหนึ่ง แล้วเธอกะลุกขึ้นมาทันทีพระองค์กะเลยบอกให้เอาแนวกินมาให้เธอกิน56พ่อแม่ของเธอกะแปลกใจหลายแต่พระองค์สั่งห้ามบ่ให้เว้าสู่ผู้ได๋ฟัง
Son Light Foundation