Luke7
1พอพระองค์สั่งสอนคนทั้งหลายแล้วพระองค์กะเข้าไปเมืองคาเปอรนาอูม2มีทาสของนายร้อยผู้หนึ่งที่เพิ่นแพงหลายเขาป่วยหนักสิตายแล้ว3เมื่อนายร้อยใด้ยินเรื่องของพระเยซู จึงส่งผู้ใหญ่บางคนมาหาพระเยซูเพื่อขอร้องว่า เชิญพระเยซูมาปัวทาสของเขาอยู่เฮือนเขา4ซุ่มผู้อาวุโสมาพ้อพระเยซู กะขอฮ้องอ้อนวอนพระองค์ว่า<<อาจารย์ซ่วยนายฮ้อยผู้นี้ด้วยเถิด เขาเป็นคนดีหลาย5เพราะว่าเพิ่นฮักซนซาติของเฮา และสร้างศาลาธรรมให้เฮา6พระเยซูกะไปกับซุ่มเขา เมื่อใกล้สิฮอดเฮือนของนายร้อย นายร้อยจึงให้หมู่ของเขาไปบอกพระองค์ว่า <<พระองค์เจ้าข้า บ่ต้องมาแล้ว เพราะว่าซุ่มหมู่ข้าพระองค์บ่ดีพอที่พระองค์สิเข้ามาในเฮือนของข้าพระองค์7ข้าพระองค์เองจึงคึดว่าบ่สมควรที่ข้าพระองค์สิไปพ้อพระองค์ ขอเพียงพระองค์เว้าสั่งว่าโรคสิเซา คนใช้ของผู้ข้ากะสิเซา8ที่ผู้ข้าฮู้เพราะผู้ข้าเป็นทหาร มีทั้งหัวหน้าที่สั่งผู้ข้า และมีลูกน้องที่เซื่อฟังคำสั่งของผู้ข้านำ เมื่อผู้ข้าสั่งให้<ไป>เขากะไป บอกให้ <มา >เขากะมา แล้วถ้าผู้ข้าสั่งคนใซ้<เฮ็ดแนวใด๋>เขากะเฮ็ดตาม>>9เมื่อพระเยซูได้ยินแล้วแบบนั้นแล้ว พระองค์กะแปลกใจ๋จึงหันไปเว้ากับซาวบ้านที่ติดตามพระองค์มาว่า<<เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า ยังบ่เคยพ้อผู้ใด่ที่มีความเซื่อที่ยิ่งใหญ่ขน้าดนี้มาก่อนแม้แต่ในอิสราเอลกะตาม>>10เมื่อหมู่นายร้อยมาฮอดเฮือน กะพ้อว่าคนใซ้นั้นหายดีแล้ว11ต่อมาพระเยซูกับซุ่มลูกศิษย์ไปเมืองคาอิน มีซาวบ้านจำนวนหลายติดตามไป12เมื่อพระองค์มาใกล้ประตูเมืองนั่นแล้ว กะสวนกับขบวนแห่ศพของคนๆหนึ่ง เขาเป็นลูกซายผู้เดียวของหญิงม่ายคนหนึ่ง มีซาวบ้านจำนวนหลายหย่างมากับขบวนพร้อมกับหญิงม่ายนั้น13เมื่อพระเยซูเห็นนาง กะฮู้สึกอิโตน และเว้าว่า อย่า<<ฮ้องไห้เลย>>14แล้วพระองค์กะหย่างเข้าไปแตะต้องโลงศพ ซุ่มคนหามศพกะหยุดอยู่ แล้วพระองค์เว้าว่า <<ซายหนุ่มเอ๋ย เฮาสั่งเจ้า ให้ลุกขึ้นมา>>15ซายหนุ่มที่ตายนั่นกะลุกขึ้นมากะเริ่มเว้า พระองค์กะส่งซายหนุ่มผู้นั่นคืนแม่เขาไป16ชาวบ้านเกิดการย้านและสรรเสริญพระเจ้าว่า <<ผู้เว้าพระเจ้าผู้ยิ่งใหญใด้เกิดในหมู่ซุ่มเฮาแล้วและเว้าว่าพระเจ้าใด้เกิดมาซ่วยคนของพระองค์แล้ว>>17และซื่อเสียงของพระองค์ได้ส่าลือไปทั่วยูเดีย และเมืองล้อมรอบๆนั้น18ฝ่ายลูกศิษย์ของยอห์นคนเฮดพิธีจุ่มน้ำได้เว้าเรื่องทั้งหลายให้ยอห์นฟังยอห์เลยสั่งศิษย์สองคนของเขา19ให้ไปถามองค์เจ้าซีวิตว่า<<เจ้าคือผู้นั้นผู้ที่สิมาแม้นเฮาะ รึว่าซุ่มเฮาสิถ่าอีกผู้หนึ่ง>>20เมื่อลูกศิษย์ทั้งสองคนมาพ้อพระเยซูแล้วเขากะเลยเว้าว่า <<ยอห์นผู้ให้บัพติศมาไซ้ข้อยให้มาหาเจ้าเพื่อถามว่าเจ้าเป็นผู้ที่สิมาแม่นเฮาะ หรือเฮายังถ่าอีกผู้หนึ่ง>>21ในเวลานั้นพระเยซูใด้ฮักษาคนที่เจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆให้เซาดี ขับไล่ผีซั่วซ่วยคนตาบอดให้เหลียวเห็น22แล้วพระองค์เว้ากับลูกศิษย์สองคนนั่นว่า <<ไปบอกยอห์นในสิ่งที่เจ้าได้เห็นและได้ยิน คือว่า คนตาบอดกะเซาบอด คนง่อยหย่างได้ คนขี้เฮื้อนกะเซาเป็นขี้เฮื้อน คนหูหนวกกะเซาหูหนวก คนตายแล้วกะฟื้นขึ้นมา และคนยากจนกะได้ฮับข่าวดี23คนที่บ่ถิ่มเฮา ย้อนสิ่งที่เอาเฮ็ด ผู้นั้นกะเป็นคนมีเกียรติ24เมื่อลูกศิษย์ทั้งสองของยอห์นเมือแล้ว พระองค์เว้าฮอดยอห์นกับคนทั้งหลายว่า<<ซุ่มหมู่เจ้าได้ออกไปในหม่องแห้งแล้งเพื่อเบิ่งอีหยัง เบิ่งต้นอ้อถูกลมพัดเฮาะ25บ่แม้นแนวนั้น แล้วหมู่เจ้าออกมาเบิ่งสัง ไปเบิ่งคนใส่เสื้อผ้าหรูหราราคาแพงเฮาะบ่แม้นดอก เพราะคนที่ใส่เสื้อผ้าราคาแพงนั้นยู่ในวัง26ถ้าจั่งสั่นหมู่เจ้าออกไปเบิ่งสัง เบิ่งผู้เว้าแทนพระเจ้าเฮาะ แม้นแล้ว เฮาสิบอกให้ฮู้ว่าว่าเขาเป็นหลายกว่าผู้เว้าแทนพระเจ้า27เขาเป็นคนในพระคัมภีร์เขียนถึงว่า 'เบิ่งดู๋ เฮาสิส่งผู้ส่งข่าวของเฮานำหน้าเจ้าไปก่อน เขาสิไปเตรียมทางให้กับเจ้า28เฮาบอกหมู่เจ้าว่า ยอห์นนั้นยิ่งใหญ่กว่าทุกคนที่เกิดจากผู้หญิง แต่คนที่สำคัญน้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้า กะยังยิ่งใหญ่กว่ายอห์นอีก>>29ทุกคนที่ใด้ยินพระเยซูเว้า รวมทั้งคนเก็บภาษีกะเซื่อว่าพระเจ้านั้นถืกต้องเพราะซุ่มเขาเคยเห็นยอห์นเฮ็ดพิธีจุ่มน้ำ30แต่ซุ่มฟาริสีและพวกครูสอนกฎปฎบัติบ่ยอมฮับทางที่พระเจ้ามีสำหรับซุ่มเขา เพราะซุ่มนี้บ่ใด้ให้ยอห์นเฮ็ดพิธีจุ่มน้ำให้31พระเยซูเว้าต่อว่า <<เฮาสิเปรียบเทียบคนสมัยนี้กับอิหยังดี32เขาเป็นคือเด็กน้อยที่นั่งอยู่ตลาดฮ้องเสียงดังว่า<<ซุ่มเฮาเป่าปี่ให้ฟังแต่หมู่เจ้ากะบ่ยอมเต้นซุ่มเฮาฮ้องเพลงเศร้าแต่บ่เจ้ากะบ่ยอมฮ้องไห้>>33เมื่อยอห์นเฮดพิธีจุ่มน้ำมา เขาบ่ใด้กินขนมปังหรือกินนำเหล้าองุ่น แต่หมู่เจ้ากะเว้าให้เขาว่า<<เขามีผีซั่วสิงอยู่>>34แต่พอบุตรมนุษย์มา ทั้งกินและดื่ม <หมู่เจ้ากะหาว่าเบิ่งหมอนั้นแหม ทั้งกินหลายละกะขี้เมา แถมยังเป็นหมู่กับคนเก็บภาษีคนบาปอีกพร้อม>35แต่จั่งใด่กะตามสติปัญญานั้นถืกหรือผิด กะเบิ่งใด้จากผลของมัน>>36มีฟาริสีผู้หนึ่งเชิญพระเยซูมากินอาหารกับเขา พระองค์กะเลยมาเฮือนของเขาแล้วนั่งเนิงอยู่โตะอาหาร37มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นที่ฮู้จักในเมืองนั้นว่าเป็นคนบาป นางใด้ยินว่าพระเยซูกำลังกินอาหารอยู่เฮือนฟาริสีนางกะถือน้ำหอมในขวดหรูหรามานำ38นางเข้าไปยืนข้างหลังใกล้เท้าพระเยซู ละกะฮ้องไห้จนว่าหลังเท้าของพระเยซูเปียกซุ่มไปด้วยน้ำตา แล้วนางเอาผมของนางเซ็ด และก้มลงจูบเท้าของพระองค์ พร้อมทั้งเทน้ำหอมลงบนเท้าทั้งสองข้างของพระองค์39เมื่อฟาริสีคนที่เชิญพระเยซูมากะคึดในใจว่า<<ถ้าซายผู้นี้เป็นผู้เว้าแทนพระเจ้าอิหลีเขาสิต้องฮู้ว่า หญิงที่แตะต้องโต๋นี่เป็นไผและเป็นผู้หญิงประเภทใด เขาสิต้องฮู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนบาป>>40พระเยซูเว้าว่า<<ซีโมน เฮาสิบอกอิหยังให้>>และซีโมนกะตอบว่า<<เว้ามาเลยครับอาจารย์>>41พระเยซูเว้าว่า<<มีคนปล่อยเงินกู้ผู้หนึ่ง มีลูกหนี้สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้อยู่ห้าร้อยเหรียญเงิน อีกคนหนึ่งเป็นหนี้อยู่ห้าสิบเหรียญเงิน42แต่ทั้งสองบ่มีเงินใซ้หนี้ เจ้าหนี้กะเลยยกหนี้ให้ทั้งสอง หมู่เจ้าคึดว่าคนใด่สิฮักเจ้าหนี้หลายกว่ากัน>>43ซีโมนตอบว่า<<ผู้แรกที่มีหนี้หลายกว่าครับ พระองค์กะตอบว่า>>ถืกต้อง<<44พระเยซูหันไปเบิ่งผู้หญิงคนนั้นและเว้ากับซีโมนว่า <<เห็นผู้หญิงคนนี้บ่ เต๊งมาเฮือนเจ้า เจ้ากะบ่ใด้เอาน้ำล้างเท้าให้เต๊ง แต่นางพัดใซ้น้ำตาล้างเท้าเต็งและเอาผมของเทอเช็ดจนแห้ง45เจ้าบ่ใด้จูบต้อนฮับเต๊ง แต่ผู้หญิงคนนี้นางบ่ใด้เซาจูบเท้าเต๊งตั้งแต่เข้ามาเลย46เจ้าบ่ได้เอาน้ำหอมใส่หัวให้เต๊ง แต่เธอได้เอาน้ำหอมล้างเท้าของเต๊ง47เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า ที่นางใด้แสดงความฮักหลายขน้าดนี้ เพราะว่านางใด้ฮับการยกโทษบาปมากมายนั่นเอง ส่วนผู้อื่นที่ใด้ฮับยกโทษน้อย กะมีความฮักน้อย>>48พระเยซูเว้ากับนางว่า <<บาปของเจ้าใด้ฮับการยกโทษแล้ว>>49บรรดาคนทั้งหลายคึดว่าเขาเป็นไผ ถึงใด้ยกบาปให้ผู้นั้นผู้นี้ใด้>>50พระองค์เว้ากับผู้หญิงคนนั้นว่า<<ความเชื่อของเจ้าเฮ็ดให้เจ้าใด้รอด ไปเป็นสุขโลด>>
Son Light Foundation