Luke9
1พระเยซูได้เอิ้นลูกศิษย์ สิบสองคนของเพิ่นมาพร้อมกัน แล้วประทานฤทธิ์เดชให้ลูกศิษย์เพื่อขับผีและรักษาโรคได้2แล้วพระเยซูกะไซ้ลูกศิษย์ไปเว้าเรื่องของพระเจ้าและปัวคนป่วยให้เซา3พระองค์ทรงสั่งพวกเขาว่า บ่ต้องเอาอิหยังไปนำ อย่างเช่น ไม้เท้า ถุงย่าม แนวกิ๊น เงิน แล๊วกะเสื้อผ้า4ถ้าอยู่เฮือนไผ๋กะอยู่นำเขาจนกว่าสิได้ย้ายหนี5ถ้าบ่มีไผ๋ให้อยู่เฮือนนำกะออกหนีจากเฮือนเขา แล๊วกะซิดขี้ฝุ่นออกจากเท้าของเจ้าออก ให้เขาเห็นความผิดของเขา>>6ซุมลูกศิษย์กะพากันออกไปตามหมู่บ้าน เพื่อเว้าเรื่องของพระเยซูให้เขาฟัง แล้วกะปัวคนป่วยทุกหม่องที่ไปให้เซา7ฝ่ายเฮโรดได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกะอุกอั่งใจ๊ เพราะมีคนบอกเขาว่า พระเยซู เป็นยอห์นที่ตายแล้วฟื้นคืนมา8ลังคนบอกว่าเป็นเอลียาลังคนบอกว่าเป็นผู้เว้าแทนพระเจ้าคนหนึ่งจากสมัยก่อนที่ฟื้นขึ้นมาใหม่9เฮโรดเว้าว่า ยอห์นเฮาตัดหัวไปแล้ว แล้วคนที่เฮาได้ยินชื่อเป็นไผ๋กันแน่ เฮโรดหาเวลาอยากมาพ้อพระเยซู10เมื่อซุมลูกศิษย์กลับมาแล้วได้บอกพระเยซูถึงสิ่งที่เฮ็ดไปมื้อนี้พระองค์เลยพาลูกศิษย์ออกมาเงียบๆที่เมืองเบธไซดา11แต่ชาวบ้านแถวนั้นกะตามพระเยซูไป พระองค์ฮับเขาไว้ เว้าสอนพวกเขาเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าให้ฟัง และยังได้ฮักษาคนที่เจ็บไข้ให้เซาพร้อม12ใกล้สิค่ำแล้วลูกศิษย์สิบสองคนบอกพระเยซูว่า<<ให้ชาวบ้านเมือเฮือนเขาซะเขาสิได้ไปเซาพักหากินข้าวแลงหม่องเฮาอยู่มันบมีแนวกินให้เขากิ๊น>>13แต่พระเยซูบอกลูกศิษย์ว่า <<หาแนวกิ๊นให้เขากินโลด>>ลูกศิษย์ตอบว่า<<เฮาบ่มีหยังให้เขากินมีแต่ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองโตเฮาสิไปซื้อแนวกินอยู่ใสให้เขา>>14มีผู้ซายอยู่หั่นนับได้ประมาณ ห้าพันคน พระเยซูบอกลูกศิษย์ว่า<<ให้ซุมเขานั่งลงเป็นจุ้มๆ จุ้มละห้าสิบคน>>15ลูกศิษย์กะเฮ็ดตามที่พระเยซูบอก ทุกคนนั่งลงเป็นจุ้มๆ16เมื่อพระเยซูฮับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวแล๊วกะแหงนหนาขึ้นเทิงฟ้าขอพรกับพระบิดาแล้วกะหักขนมปังยื่นให้ลูกศิษย์ยื่นให้กับชาวบ้าน17ซุมเขาใด้กินกันคุคน พวกลูกศิษย์กะเก็บแนวกินที่เหลือใว้ใด้ถึงสิบสองกะต่า18เมื่อพระองค์อธิษฐานอยู่ผู้เดียวซุมลูกศิษย์อยู่ใกล้ๆพระองค์ถามลูกศิษย์ว่า<<ซุมหมู่นั่นว่าเฮาเป็นไผ๋>>19ซุมลูกศิษย์ตอบว่า<< เป็นยอห์ผู้เฮ็ดพิธีจุ่มน้ำ แล้วกะเอลียาห์ แต่บางคนเว้าว่าเป็นผู้เว้าแทนพระเจ้าคนหนึ่งที่สมัยก่อนที่ฟื้นคืนมาใหม่>>20พระเยซูถามซุมลูกศิษย์ว่า<<หมู่เจ้าคิดว่าข้อยเป็นไผ๋>> เปโตรตอบว่า <<เป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของพระเจ้า>>21พระเยซูเตือนซุ่มเขาว่าอย่าบอกให้ไผฮู่22และพระเยซูเว้าว่า << บุตรมนุษย์สิต้องทุกข์ยากหลายอย่าง ซุมผู้นำศาสนาบ่ยอมฮับเฮาและข้อยสิต้องถูกฆ่าตาย ภายในสามมื้อพระเจ้าสิให้ข้อยฟื้นขึ้นมาใหม่ >>23แล้วพระเยซูกะเว้ากะทุกคนว่า << ไผอยากสิติดตามเฮา ต้องเลิกตามใจเจ้าของแล้วแบกกางเขนของเจ้าของตามเฮาคุมื้อ24เพราะว่าผุใด่ฮักชีวิตของเจ้าของ ผุนั้นกะสิต้องตาย แต่ผุใด่ยอมตายผุนั้นสิใด้ชีวิตรอด25มันสิใด้กำไรสังถ้าใด้โลกทั้งใบแต่เสียตนไปหรือถืกทำลายไป26คนใด่ที่อับอายที่สิยอมฮับเฮาและคำเว้าของเฮา บุตรมนุษย์กะสิอับอายที่สิฮับคนนั้นคือกันในมื้อที่บุตรมนุษย์เสด็จมาพร้อมกับสง่าราศรีของพระองค์ สง่าราศรีของพระบิดา และของเหล่าทูตสวรรค์27เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า มีลางคนที่ยืน อยู่หม่องนี้สิยังบ่ตายจนกว่าสิได้เห็นแผ่นดินของพระเจ้าเสียก่อน>>28ต่อมาพระองค์ได้เว้าคำสอนเล่านี้อยู่แปดมื้อ แล๊วกะพาเปโตร ยอห์น ละกะยากอบขึ้นไปเทิงภูเขาเพื่อสิอธิษฐาน29เมื่อพระองค์กำลังอธิษฐานอยู่ หน้าของพระองค์ก็เปลี่ยนไปแล๊วซุดของเพิ่นกะขาวสว่าง30อยู่ๆกะมีซายสองคน คือ โมเสสกั๊บเอลียาห์ มาเว้ากับพระองค์อยู่หม่องฮั่น31ทั้งสองเปล่งรัศมีเจิดจ้า เพิลกำลังเว้าถึงการตายของพระเยซูที่กำลังเกิดขึ้นในเมืองเยรูซาเล็ม32ฝ่ายเปโตรกำลังง่วงนอนแต่เมื่อสุ่มเขาตื่นขึ้นกะได้เห็นความงดงามของพระองค์ และเห็นอีกสองคนที่ยืนอยู่กับพระองค์33เมื่อสองคนนั้นกำลังสิลาจากพระองค์ไป เปโตรจึงเว้าว่า <<พระอาจารย์เจ้าข้าซุมเฮาอยู่นี่กะดีเด้ ให้ซุ่มหมู่เฮาเฮ็ดเพิงสามหลัง สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง โมเสสหลังหนึ่ง เอลียาห์หลังหนึ่ง>> เปโตรบ่ฮู้ว่าเว้าอีหยังออกไป34ขณะที่เปโตรกำลังเว้าอยู่ฮั่น กะมีเมฆลอยมาปกคลุมเขาไว้ หมู่เขาย่านหลาย35แล้วมีเสียงดังจากเมฆนั้นว่า ผู้นี้เป็นลูกของเฮา เป็นผู้ที่เฮาเลือกไว้ หมู่เจ้าต้องเชื่อฟังความเพิ่น36บัดเสียงนั้นเงียบลงแล้ว หมุ่เขากะเห็นพระเยซูท่อนั้น แล้วพวกศิษย์กะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ บ่ได้เว้าให้ไผฟังเลย37มื้อต่อมา เมื่อซุ่มเขาหย่างลงมาจากภูเขา ซาวบ้านกลุ่มใหญ่กะมาหาพระเยซู38แล๊วมีชายผู้หนึ่งฮ้องขึ้นว่า <<ท่านอาจารย์ ซ่อยลูกผู้ข้าแด่ ผู้ข้ามีลูกผู้เดียวท่อนั้น39ผีซั่วมักเข้าสิงเขา เขากะสิฮ้องผีสิเฮ็ดให้เขาซักดิ้นซักงอน้ำลายไหลปูมปากเนื้อโตเขียวเป็นจ้ำ แล้วกะผีบ่ยอมออกจากโตเขา และชอบทำร้ายเขาอยู่เรื่อย40ข้อยบอกให้ซุมลูกศิษย์เจ้าขับผีออกแต่เขาขับออกบ่ได้41พระเยซูเว้าว่า<<หมู่เจ้าคือมีความเซื่อน้อยแถะ เฮาสิต้องอยู่นำหมู่เจ๊าและอดทนกับหมู่เจ๊าโดนปานได๋ เจ้ากะพาลูกเจ้ามานี่>>42เมื่อเด็กผู้นั่นกำลังสิมาฮอด ผีกะเฮ็ดให้เขาล้มลงแล้วกะซัก แล้วพระเยซูกะไล่ผีออกจากเด็กน้อยคนนั้น แล๊วกะส่งคืนให้พ่อเขาไป๊43ฝูงชนกะประหลาดใจในความอัศจรรย์ของพระองค์อยู่หั่น พระเยซูกะเว้ากับลูกศิษย์ของพระองค์ว่า44<<ตั้งใจฟังให้ดีในสิ่งที่เฮาสิบอก บุตรมนุษย์ สิต้องถืกจับส่งไปอยู่ในมือของมนุษย์>>45แต่พวกลูกศิษย์บ่เข้าใจว่าพระองค์เว้าถึงเรื่องสัง เพราะความหมายถืกเซื่องไปจากใจของหมู่เขา กะเลยบ่เข้าใจ แต่บ่มีผู้ใดกล้าถาม46ซุ่มหมู่เขาเถียงกันว่าในกลุ่มพวกเขาไผสิได้เป็นใหญ่ที่สุด47พระเยซูฮู้ว่าลูกศิษย์คึดอีหยั่งอยุ่ในใจ เลยให้เด็กน้อยผู้หนึ่งมายืนอยู่ข้างๆพระองค์48แล้วเว้ากับลูกศิษย์ว่า<< คนที่ต้อนฮับเด็กน้อยจั่งสิเพราะเห็นแก่เฮา คนนั้นกะต้อนฮับเฮา และคนที่ต้อนฮับเฮากะต้อนฮับพระองค์ที่ส่งเฮามา คนที่ต่ำต้อยที่สุดในหมู่เจ้าคนนั้นละคือคนที่สำคัญที่สุด>>49ยอห์นถามพระเยซูว่า <<อาจารย์เจ้าข้าหมู่ข้อยเห็นผู่หนึ่งขับผีออกในนามของพระองค์ หมู่ข้อยกะห้ามเขาบ่ให้ขับผีออก เพราะเขาบ่แม่นซุมเฮา>>50พระเยซูบอกกับซุมลูกศิษย์ว่า <<อย่าห้ามเขาเลย เพราะเขาบ่ได้ต่อต้านเฮาเขากะเป็นซุมเดียวกับเฮาแล้ว>>51ใกล้ฮอดเวลาที่พระองค์สิถูกฮับขึ้นไปเทิงสวรรค์ พระองค์เต็มใจที่สิขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็ม52พระองค์ใช้ลูกศิษย์นำหน้าไปก่อน ซุมลูกศิษย์กะเข้าไปในหมู่บ้านของซาวสะมาเรีย เพื่อจัดเตรียมสิ่งต่างๆให้พร้อมสำหรับพระองค์53แต่ซุมชาวบ้านไม่ต้อนฮับพระองค์ เพราะพระองค์กำลังสิไปที่กรุงเยรูซาเล็ม54ซุมลูกศิษย์ของพระองค์ คือ ยากอบกะยอห์นได้เห็นว่า ซุมซาวบ้านบ่ต้อนฮับพระองค์ กะเลยบอกพระองค์ว่า <<พระองค์เจ้าข้าถ้าพระองค์เห็นนำหมู่ข้อย สิให้หมู่ข้อยขอไฟจากสวรรค์มาเผาซุ่มเขาบ่>>55แต่พระองค์หันมาห้ามซุมลูกศิษย์บ่ให้เฮ็ดจั่งซั่น56พระองค์กะซุมลูกศิษย์กะเลยไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง57แล้วพระองค์กับลูกศิษย์กำลังเดินทางไปมีผู้หนึ่งถามพระองค์ว่า หมู่เจ้าสิไปใส ข้อยสิไปนำเจ้า58พระเยซูบอกว่า<<หมาจิ้งจอกยังมีโพรง นกยังมีฮัง บุตรมนุษย์ (พระเยซู) ไม่มีหม่องที่สิวางหัวนอน>>59พระองค์เว้ากับผู้หนึ่งว่า<<จงตามข้อยมา>> แต่ผู้นั้นกะเว้าตอบว่า<< พระองค์เจ้าข้า ขอให้ข้อยได้กลับไปฝังศพพ่อข้อยก่อน>>60พระเยซูจึงเว้ากับเขาว่า <<ให้คนตายฝังคนตายโลด แต่เจ้าจงไปประกาศเรื่องแผ่นดินสวรรค์ของพระเจ้า>>61แล้วมีผู้หนึงมาถามพระองค์ว่า <<พระองค์เจ้าข้า ข้อยสินำพระองค์ไป แต่ขอให้ข้อยไปลาคนอยู่บ้านก่อน>>62พระเยซูเว้ากับเขาว่า << ถ้าคนที่จับคันไถ่แล้วยังห่วงหน้าพะวงหลัง คนนั้นกะบ่เหมาะสมกับแผ่นดินของพระเจ้า >>
Son Light Foundation