Matthew25
1“อาณาจักรของ นครบริสุทธิ์ จะเป็นเหมือนหญิงพรหมจารีสิบคนที่ถือตะเกียงของตนออกไปรอรับเจ้าบ่าว2หญิงห้าคนเป็นคนมีปัญญา หญิงอีกห้าคนเป็นคนโง่3หญิงคนโง่เอาแต่ตะเกียงของตนไป แต่ไม่ได้นำน้ำมันสำรองไปด้วย4แต่หญิงคนมีปัญญาได้นำขวดน้ำมันสำรองไปพร้อมกับตะเกียงของพวกเธอ5เมื่อเจ้าบ่าวมาช้า หญิงทั้งสิบคนก็เริ่มง่วงและหลับไป6พอเที่ยงคืน ก็มีเสียงร้องว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว! ออกไปต้อนรับเจ้าบ่าวเถิด!’7หญิงพรหมจารีทุกคนจึงตื่นขึ้นและตกแต่งไส้ตะเกียงของตนให้เรียบร้อย8หญิงคนโง่ก็พูดกับหญิงคนมีปัญญาว่า ‘ขอแบ่งน้ำมันให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเรากำลังจวนจะดับแล้ว’9แต่หญิงคนมีปัญญาตอบหญิงคนโง่ว่า ‘ไม่ได้หรอก เพราะน้ำมันสำรองอาจไม่พอสำหรับทั้งเราและท่าน พวกท่านออกไปซื้อจากพ่อค้าน้ำมันเองเถิด’10ระหว่างที่หญิงคนโง่ไปซื้อน้ำมัน เจ้าบ่าวก็มาถึง หญิงคนมีปัญญาที่พร้อมอยู่แล้วก็ไปงานเลี้ยงพร้อมกับเจ้าบ่าว และประตูก็ถูกปิด11หลังจากนั้น หญิงคนโง่อีกห้าคนก็มาถึง และร้องเรียก ‘ท่านเจ้าข้า ท่านเจ้าข้า ขอเปิดประตูให้พวกเราด้วย!’12แต่เจ้าบ่าวตอบหญิงโง่นั้นว่า ‘เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า เราไม่รู้จักพวกท่านเลย’13ฉะนั้น จงเฝ้าระวังอยู่ เพราะพวกท่านไม่รู้วันเวลา และชั่วโมงนั้น14“อาณาจักรของ นครบริสุทธิ์ ก็เหมือนชายคนหนึ่งที่จะออกเดินทางไกล ก่อนออกเดินทางชายคนนั้นเรียกคนรับใช้ของตนมา และมอบทรัพย์สินของตนให้พวกคนรับใช้ดูแล15ชายคนนั้นให้เงินคนรับใช้คนหนึ่งห้าตะลันต์ อีกคนหนึ่งสองตะลันต์ และอีกคนหนึ่งหนึ่งตะลันต์ ตามความสามารถของคนรับใช้แต่ละคน แล้วชายคนนั้นก็ออกเดินทางไป16คนรับใช้ที่ได้รับเงินห้าตะลันต์ก็ไปทำการค้าขายทันที และได้กำไรเพิ่มอีกห้าตะลันต์17คนรับใช้ที่ได้รับสองตะลันต์ก็ได้กำไรเพิ่มอีกสองตะลันต์18แต่คนรับใช้ที่ได้รับหนึ่งตะลันต์กลับไปขุดหลุมฝังเงินของนายซ่อนไว้19อีกนานหลังจากนั้น นายก็กลับมาและชำระบัญชีกับคนรับใช้ของตน20คนรับใช้ที่ได้รับห้าตะลันต์พูดกับเจ้านายว่า ‘นายเจ้าข้า นายให้ข้าพเจ้าไว้ห้าตะลันต์ นี่คืออีกห้าตะลันต์ที่ได้กำไรมา’21นายจึงตอบคนรับใช้คนนั้นว่า ‘ดีมาก เจ้าคนรับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของมากมาย จงร่วมชื่นชมยินดีกับนายของเจ้าเถิด’22คนรับใช้ที่ได้รับสองตะลันต์ก็พูดกับนายของตนว่า ‘นายเจ้าข้า นายให้ข้าพเจ้าสองตะลันต์ นี่คืออีกสองตะลันต์ที่ได้กำไรมา’23นายตอบคนรับใช้คนนั้นว่า ‘ดีมาก เจ้าคนรับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของมากมาย จงร่วมชื่นชมยินดีกับนายของท่านเถิด’24คนรับใช้ที่ได้รับหนึ่งตะลันต์พูดกับนายของตนว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้ารู้ว่านายเป็นคนเข้มงวด เก็บเกี่ยวในสิ่งที่นายไม่ได้เพาะปลูก และรวบรวมผลที่นายไม่ได้หว่าน25ข้าพเจ้าจึงกลัวและเอาเงินของนายไปซ่อนไว้ นี่คือเงินของนาย’26นายตอบคนรับใช้คนนั้นว่า ‘เจ้าเป็นคนรับใช้ที่ชั่วและเกียจคร้าน เจ้าควรนำเงินของเราไปฝากธนาคาร อย่างน้อยเราจะได้ดอกเบี้ยเมื่อกลับมา’28‘จงเอาตะลันต์นั้นจากเขา และให้หนึ่งตะลันต์นี้แก่คนรับใช้ที่มีสิบตะลันต์29เพราะผู้ใดมีมาก จะได้เพิ่มพูนขึ้น และจะมีอย่างเหลือเฟือ แต่ผู้ใดไม่มี แม้สิ่งที่เขามีอยู่ก็จะถูกเอาไปจากเขา30จงเอาคนรับใช้ที่ไร้ค่าคนนั้นออกไปไว้ภายนอก ไว้ในความมืด ในที่ซึ่งจะมีการร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’31“เมื่อบุตรมนุษย์มาในพระสิริ พร้อมกับเทวดาทั้งปวง พระองค์จะประทับบนพระที่นั่งอันรุ่งโรจน์ของพระองค์32ชนทุกชาติจะมาชุมนุมกันต่อหน้าพระองค์ และพระองค์จะแยกชนชาติเหล่านั้นออกจากกัน เหมือนผู้เลี้ยงแกะแยกแพะออกจากแกะ33พระองค์จะให้แกะอยู่เบื้องขวา และแพะอยู่เบื้องซ้าย34แล้วองค์ราชาจะพูดกับบรรดาผู้ที่อยู่เบื้องขวาว่า ‘มานี่เถิด ท่านผู้ที่ได้รับพระพรจากพระบิดาของเรา จงมารับมรดกแห่งอาณาจักรนครบริสุทธิ์ ที่ได้เตรียมไว้สำหรับพวกท่าน35เพราะเราหิว และพวกท่านได้ให้อาหารแก่เรา เรากระหายและพวกท่านได้ให้น้ำเราดื่ม เราเป็นคนแปลกหน้าและท่านได้ต้อนรับเรา36เมื่อเราไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ท่านก็ให้เสื้อผ้าเราสวมใส่ เมื่อเราเจ็บป่วย ท่านก็ดูแลเรา เมื่อเราอยู่ในคุก ท่านก็มาเยี่ยมเรา37แล้วผู้ชอบธรรมจะถามเราว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราทำสิ่งเหล่านี้ให้พระองค์เมื่อไหร่กัน?”40องค์ราชาจะตอบผู้ชอบธรรมว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า สิ่งใดที่ท่านได้ทำต่อพี่น้องชายหญิงที่ต่ำต้อยที่สุดคนหนึ่งของเรา ท่านก็ได้ทำต่อเรา”41แล้วพระองค์จะพูดแก่คนที่อยู่เบื้องซ้ายว่า “จงไปเสียจากเราเถิด พวกท่านเป็นผู้ต้องคำสาปแช่ง! จงเข้าไปในบึงไฟนรกนิรันดร์ที่เตรียมไว้สำหรับมารร้ายและเหล่าสมุนของมัน42เพราะเมื่อเราหิว ท่านก็ไม่ได้ให้เรากิน เมื่อเรากระหาย ท่านก็ไม่ให้เราดื่ม43เมื่อเรามาอย่างคนแปลกหน้า ท่านก็ไม่ได้ต้อนรับเรา เมื่อเราไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ท่านก็ไม่ได้ให้เรา เมื่อเราเจ็บป่วย และอยู่ในคุก ท่านก็ไม่ได้มาเยี่ยมเรา”44พวกเขาจะถามองค์ราชาว่า“องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเราได้เห็นพระองค์เมื่อไหร่ ที่พระองค์หิว หรือกระหาย หรือเป็นคนแปลกหน้า หรือต้องการเสื้อผ้าสวมใส่ หรือป่วย หรืออยู่ในคุก แล้วเราไม่ช่วยพระองค์?”45พระองค์ตอบพวกเขาว่า “สิ่งใดที่ท่านไม่ได้ทำต่อผู้ที่ต่ำต้อยที่สุดคนหนึ่ง ท่านก็ไม่ได้ทำต่อเราด้วย”46แล้วผู้คนเหล่านั้นจะไปสู่การรับโทษนิรันดร์ แต่ผู้ชอบธรรมจะเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์”
Son Light Foundation