สุภาษิต13
1ลูกมีปัญญารับฟังคำสั่งสอนของพ่อแต่คนชอบเยาะเย้ยไม่ฟังคำตักเตือน2คนย่อมได้ลิ้มรสสิ่งดีจากผลของคำพูดตนแต่คนไม่ซื่อสัตย์กระหายความรุนแรง3คนที่เฝ้าปากก็รักษาชีวิตของตนแต่คนที่พูดพล่อยไม่ยั้งปากมุ่งสู่ความพินาศ4คนเกียจคร้านอยากได้แต่ไม่ได้อะไรแต่คนขยันได้สมใจจนเต็มอิ่ม5คนชอบธรรมเกลียดคำโกหกแต่คนชั่วนำความอับอายและความน่าอดสูมาให้6ความชอบธรรมคุ้มครองทางของคนซื่อตรงแต่ความชั่วล้มคนบาปลง7บางคนทำเป็นร่ำรวยทั้งที่ไม่มีอะไรบางคนทำเป็นยากจนทั้งที่มีทรัพย์มากมาย8ทรัพย์สินใช้เป็นค่าไถ่ชีวิตคนได้แต่คนจนไม่ต้องฟังคำขู่9แสงของคนชอบธรรมส่องสว่างสดใสแต่ตะเกียงของคนชั่วจะดับลง10ความหยิ่งมีแต่ก่อการทะเลาะแต่ปัญญาอยู่กับคนที่รับฟังคำแนะนำ11ทรัพย์ที่ได้มาโดยไม่ซื่อสัตย์ค่อยๆ ร่อยหรอแต่คนที่เก็บสะสมทีละน้อยย่อมมีเพิ่มขึ้น12ความหวังที่เลื่อนออกไปทำให้ใจตรอมแต่ความปรารถนาที่เป็นจริงเป็นต้นไม้แห่งชีวิต13คนที่ดูหมิ่นคำสั่งสอนจะต้องชดใช้แต่คนที่เคารพคำสั่งย่อมได้รับรางวัล14คำสอนของคนมีปัญญาเป็นธารแห่งชีวิตช่วยให้พ้นจากบ่วงแห่งความตาย15ความเข้าใจที่ดีย่อมนำความโปรดปรานมาให้แต่ทางของคนไม่ซื่อสัตย์นั้นยากลำบาก16คนรอบคอบทำทุกอย่างด้วยความรู้แต่คนโง่เปิดเผยความโง่ของตน17ผู้ส่งสารชั่วร้ายย่อมพบความเดือดร้อนแต่ผู้ส่งสารที่ไว้ใจได้ย่อมได้รับการเยียวยา18คนที่ปฏิเสธการอบรมย่อมพบความยากจนและความอับอายแต่คนที่รับฟังคำแก้ไขจะได้รับเกียรติ19ความปรารถนาที่สมหวังชื่นใจแต่คนโง่เกลียดที่จะหันจากความชั่ว20เดินกับคนมีปัญญา ก็จะมีปัญญาแต่คบคนโง่ ย่อมได้รับความเสียหาย21ความทุกข์ไล่ตามคนบาปแต่ความเจริญตอบแทนคนชอบธรรม22คนดีทิ้งมรดกไว้ถึงรุ่นหลานแต่ทรัพย์ของคนบาปถูกเก็บไว้ให้คนชอบธรรม23ไร่นาของคนยากจนให้ผลอาหารมากมายแต่ความอยุติธรรมกวาดมันไปเสีย24คนที่ไม่ยอมใช้ไม้เรียวเกลียดลูกของตนแต่คนที่รักลูกใส่ใจอบรมสั่งสอน25คนชอบธรรมกินจนอิ่มแต่ท้องของคนชั่วยังหิวอยู่