โยบ6
1โยบจึงตอบว่า2“ถ้าชั่งความปวดร้าวของผมได้ก็คงดีถ้าวางภัยทั้งหมดของผมลงบนตาชั่งได้3มันคงหนักกว่าทรายในทะเลทั้งหลายเพราะอย่างนี้ผมจึงพูดบุ่มบ่าม4ลูกศรของพระผู้ทรงฤทธิ์ฝังอยู่ในตัวผมวิญญาณผมดื่มพิษของมันความน่าสะพรึงกลัวจากพระเจ้าตั้งทัพต่อสู้ผม5ลาป่าร้องเมื่อมีหญ้ากินหรือ?วัวร้องเมื่อมีอาหารอยู่ตรงหน้าหรือ?6อาหารจืดจะกินโดยไม่ใส่เกลือได้หรือ?ไข่ขาวมีรสอะไรหรือ?7ใจผมไม่ยอมแตะต้องสิ่งเหล่านั้นมันเหมือนอาหารน่าขยะแขยงสำหรับผม8“ขอให้ผมได้รับสิ่งที่ร้องขอขอพระเจ้าให้สิ่งที่ผมปรารถนา9ขอพระเจ้ายินดีบดขยี้ผมขอพระองค์ปล่อยมือและตัดชีวิตผมเสีย!10ผมยังจะมีสิ่งนี้เป็นเครื่องปลอบใจยังจะยินดีในความเจ็บปวดที่ไม่ปรานีเพราะผมไม่ได้ปฏิเสธถ้อยคำของพระผู้บริสุทธิ์11ผมมีแรงแค่ไหน จึงต้องรอต่อไป?จุดจบผมเป็นอย่างไร จึงต้องอดทน?12ผมแข็งแรงเหมือนหินหรือ?เนื้อของผมทำด้วยทองสัมฤทธิ์หรือ?13ผมไม่มีอะไรจะช่วยตัวเองแล้วใช่ไหมและปัญญาก็หนีจากผมไปแล้วใช่ไหม?14“เพื่อนควรมีน้ำใจต่อคนที่ใกล้หมดแรงแม้เขาละทิ้งความยำเกรงพระผู้ทรงฤทธิ์15พี่น้องของผมไว้ใจไม่ได้เหมือนลำธารเหมือนร่องน้ำที่ไหลแล้วหายไป16น้ำคล้ำเพราะน้ำแข็งหิมะซ่อนอยู่ในนั้น17พอถึงฤดูแล้ง ลำธารก็หายไปเมื่ออากาศร้อน น้ำก็เหือดจากที่ของมัน18กองคาราวานที่เดินเลียบลำธารเปลี่ยนทางเข้าไปในที่ร้างและพินาศ19กองคาราวานจากเทมามองหาน้ำหมู่คนจากเชบารอคอยลำธารเหล่านั้น20พวกเขาเดือดร้อนเพราะเคยมั่นใจพอมาถึงก็ผิดหวังหมดสิ้น21ตอนนี้พวกคุณก็ไม่ต่างอะไรจากความว่างเปล่าพอเห็นสิ่งน่ากลัวก็หวาดกลัว22ผมเคยพูดหรือว่า ‘เอาของมาให้ผม’?หรือ ‘เอาทรัพย์สินของพวกคุณมามอบเป็นของขวัญเพื่อผม’?23หรือ ‘ช่วยผมให้พ้นมือศัตรู’?หรือ ‘ไถ่ผมจากมือผู้กดขี่’?24“สอนผมสิ แล้วผมจะเงียบช่วยให้ผมเข้าใจว่าผิดตรงไหน25ถ้อยคำซื่อตรงมีพลังเพียงใด!แต่คำตำหนิของพวกคุณตำหนิอะไรได้?26พวกคุณตั้งใจจะตำหนิแค่คำพูดหรือทั้งที่คำพูดของคนสิ้นหวังเป็นเพียงลม?27พวกคุณถึงกับจะจับสลากเอาเด็กกำพร้าพ่อและขายเพื่อนของตัวเอง28ขอให้หันมามองผมผมจะไม่โกหกต่อหน้าพวกคุณแน่นอน29ขอให้กลับมาคิดใหม่อย่าให้มีความอยุติธรรมกลับมาคิดใหม่เถอะคดีของผมมีความเป็นธรรม30ลิ้นผมพูดสิ่งอยุติธรรมหรือ?ลิ้นผมแยกแยะสิ่งชั่วร้ายไม่ได้หรือ?