โยบ7
1“มนุษย์ไม่ได้ถูกบังคับให้ตรากตรำบนแผ่นดินหรือ?วันเวลาของเขาไม่เหมือนของลูกจ้างหรือ?2เหมือนคนรับใช้ที่เฝ้ารอร่มเงาเหมือนลูกจ้างที่คอยค่าจ้าง3ผมต้องอยู่กับความทุกข์เดือนแล้วเดือนเล่าคืนอันเหนื่อยล้าถูกกำหนดไว้ให้ผม4เมื่อนอนลง ผมถามว่า‘เมื่อไรจะได้ลุกขึ้น เมื่อไรกลางคืนจะผ่านไป?’ผมพลิกตัวไปมาจนฟ้าสาง5เนื้อตัวผมมีหนอนและฝุ่นดินจับเป็นก้อนปกคลุมผิวหนังสมานแล้วก็แตกเป็นแผลอีก6วันของผมเร็วกว่ากระสวยทอผ้าหมดไปโดยไม่มีความหวัง7ขอพระองค์ระลึกว่า ชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจตาข้าพเจ้าจะไม่เห็นสิ่งดีอีก8ตาของคนที่เห็นข้าพเจ้าจะไม่เห็นอีกต่อไปตาของพระองค์จะมองข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว9เมฆสลายและหายไปฉันใดคนที่ลงสู่เชโอล ก็จะไม่ขึ้นมาอีกฉันนั้น10เขาจะไม่กลับบ้านอีกที่ที่เคยอยู่จะไม่รู้จักเขาอีกต่อไป11“ข้าพเจ้าจึงจะไม่เงียบจะพูดด้วยความปวดร้าวในวิญญาณจะร้องทุกข์ด้วยความขมขื่นในใจ12ข้าพเจ้าเป็นทะเลหรือสัตว์ประหลาดในทะเลหรือพระองค์จึงตั้งยามเฝ้าข้าพเจ้า?13เมื่อข้าพเจ้าคิดว่า ‘เตียงจะปลอบใจข้าพเจ้าที่นอนจะบรรเทาความทุกข์’14พระองค์กลับทำให้ข้าพเจ้าผวาด้วยความฝันทำให้หวาดกลัวด้วยนิมิต15จนข้าพเจ้าอยากถูกบีบคอตายเลือกตายมากกว่าจะอยู่กับกระดูกของตน16ข้าพเจ้ารังเกียจชีวิตนี้ไม่อยากอยู่ตลอดไปปล่อยข้าพเจ้าไว้เถิด เพราะวันเวลาของข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ17มนุษย์เป็นอะไร พระองค์จึงให้ความสำคัญนักจึงเอาใจใส่เขา18จึงมาเยี่ยมทุกเช้าและทดสอบทุกขณะ?19เมื่อไรพระองค์จะเลิกจ้องข้าพเจ้าและปล่อยข้าพเจ้าไว้ตามลำพัง แม้เพียงชั่วกลืนน้ำลาย?20ถ้าข้าพเจ้าทำบาป ข้าพเจ้าทำอะไรแก่พระองค์ ผู้เฝ้ามองมนุษย์?ทำไมจึงตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าของพระองค์จนข้าพเจ้าเป็นภาระแก่ตัวเอง?21ทำไมพระองค์ไม่อภัยการฝ่าฝืนของข้าพเจ้า และเอาความผิดไปเสีย?อีกไม่นานข้าพเจ้าจะนอนอยู่ในฝุ่นพระองค์จะเพียรค้นหาข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว”