โยบ30
1“แต่ตอนนี้ คนอายุน้อยกว่ากลับเยาะเย้ยผมคนที่ผมเห็นว่าพ่อของพวกเขาไม่คู่ควรแม้จะอยู่กับสุนัขเฝ้าแกะของผม2กำลังมือของพวกเขาจะมีประโยชน์อะไรแก่ผมในเมื่อความแข็งแรงของวัยผู้ใหญ่หมดไปแล้ว?3พวกเขาซูบผอมเพราะขาดแคลนและอดอยากกัดแทะพื้นแห้งในความมืดมัวของที่ร้างและว่างเปล่า4พวกเขาเก็บพืชรสเค็มตามพุ่มไม้กินรากต้นบรูมเป็นอาหาร5พวกเขาถูกขับจากหมู่ผู้คนผู้คนร้องไล่เหมือนไล่โจร6จึงต้องอยู่ในหุบเขาน่ากลัวในรูดินและรูหิน7พวกเขาร้องเหมือนลาท่ามกลางพุ่มไม้รวมตัวกันใต้ต้นตำแย8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่ เป็นลูกของคนชั่วถูกเฆี่ยนไล่ออกจากแผ่นดิน9“ตอนนี้ผมกลายเป็นเพลงของพวกเขาเป็นขี้ปากของพวกเขา10พวกเขารังเกียจและอยู่ห่างผมไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้า11เพราะเขาคลายสายของตนและทำให้ผมทุกข์พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าผม12พวกอันธพาลลุกขึ้นทางขวามือผลักเท้าผมออกไปก่อทางแห่งความพินาศมาต่อสู้ผม13พวกเขาทำลายทางผมเร่งความพินาศของผมโดยไม่มีใครช่วย14พวกเขาเข้ามาเหมือนผ่านช่องกำแพงใหญ่ที่แตกกลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากพัง15ความน่าสะพรึงกลัวหันมาเล่นงานผมไล่เกียรติผมไปเหมือนลมความผาสุกผ่านไปเหมือนเมฆ16“ตอนนี้ใจผมหลั่งไหลอยู่ภายในวันแห่งความทุกข์คว้าผมไว้17กลางคืน กระดูกผมถูกแทงภายในความปวดที่กัดแทะไม่หยุดพัก18แรงมหาศาลทำให้เสื้อผ้าผมเสียรูปเสื้อผ้านั้นรัดรอบตัวผมเหมือนคอเสื้อของผม19พระองค์โยนผมลงในเลนผมกลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า20ข้าพเจ้าร้องต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบข้าพเจ้ายืนขึ้น พระองค์ก็มองอยู่21พระองค์เปลี่ยนมาโหดร้ายต่อข้าพเจ้าไล่ทำร้ายด้วยกำลังจากมือพระองค์22พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นให้ลมพัดไปทำให้ข้าพเจ้าสลายในพายุ23ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความตายสู่บ้านที่กำหนดไว้ให้ทุกชีวิต24“คนที่ล้มไม่ยื่นมือออกมาหรือ?เมื่อพบภัยพิบัติ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรือ?25ผมไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนทุกข์ยากหรือ?ใจผมไม่ได้เศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ?26เมื่อผมหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมาเมื่อรอแสง ความมืดกลับมา27ใจผมวุ่นวาย ไม่ได้พักวันแห่งความทุกข์มาถึงผม28ผมเดินโศกเศร้าโดยไร้ดวงอาทิตย์ลุกขึ้นในที่ประชุมและร้องขอความช่วยเหลือ29ผมเป็นพี่น้องกับหมาจิ้งจอกเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ30ผิวผมดำและลอกหลุดกระดูกถูกเผาด้วยความร้อน31พิณผมจึงเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าปี่กลายเป็นเสียงคนร้องไห้