โยบ29
1โยบกล่าวถ้อยคำเชิงอุปมาต่อไปว่า2“ถ้าผมกลับไปเป็นเหมือนเดือนก่อนๆ ได้ก็คงดีเหมือนวันที่พระเจ้าดูแลผม3เมื่อตะเกียงพระองค์ส่องเหนือศีรษะผมเดินผ่านความมืดได้ด้วยแสงของพระองค์4เหมือนเมื่อผมอยู่ในวัยรุ่งเรืองเมื่อมิตรภาพของพระเจ้าอยู่ในเต็นท์ผม5เมื่อพระผู้ทรงฤทธิ์ยังอยู่กับผมลูกๆ อยู่รอบตัว6เมื่อย่างก้าวของผมอาบชุ่มด้วยเนยหินเทลำธารน้ำมันให้ผม7เมื่อผมออกไปที่ประตูเมืองจัดที่นั่งไว้ตามถนน8คนหนุ่มเห็นผมแล้วหลบตัวคนชราลุกขึ้นยืน9เจ้าผู้ครองนครหยุดพูดเอามือปิดปาก10เสียงของขุนนางเงียบลงลิ้นติดเพดานปาก11หูที่ได้ยินผมอวยพรผมตาที่เห็นผมยกย่องผม12เพราะผมช่วยคนยากจนที่ร้องขอช่วยเด็กกำพร้าพ่อที่ไม่มีใครช่วย13คำอวยพรของคนใกล้พินาศมาถึงผมผมทำให้ใจหญิงม่ายร้องเพลงด้วยความยินดี14ผมสวมความเที่ยงธรรม มันเป็นเสื้อผ้าของผมความยุติธรรมเป็นเหมือนเสื้อคลุมและมงกุฎ15ผมเป็นตาให้คนตาบอดเป็นเท้าให้คนขาเสีย16ผมเป็นพ่อให้คนขัดสนสืบคดีให้คนที่ผมไม่รู้จัก17ผมหักขากรรไกรคนไม่เที่ยงธรรมดึงเหยื่อออกจากฟันเขา18ผมคิดว่า ‘จะตายในบ้านของตัวเองวันเวลาของผมจะมากเหมือนทราย19รากผมแผ่ไปถึงน้ำน้ำค้างอยู่บนกิ่งตลอดคืน20เกียรติยศผมยังสดใหม่คันธนูในมือแข็งแรงขึ้นใหม่’21“ผู้คนฟังผมและรอคอยเงียบเพื่อฟังคำแนะนำ22เมื่อผมพูดจบ พวกเขาไม่พูดต่อถ้อยคำผมตกลงบนพวกเขา23พวกเขารอผมเหมือนรอฝนปากดื่มเหมือนรับฝนฤดูใบไม้ผลิ24ผมยิ้มให้เมื่อพวกเขาขาดความมั่นใจพวกเขาไม่ปฏิเสธแสงจากใบหน้าผม25ผมเลือกทางให้พวกเขา และนั่งเป็นหัวหน้าอยู่เหมือนกษัตริย์กลางกองทัพเหมือนคนปลอบผู้โศกเศร้า