ลูกา7
ความเชื่อของนายร้อย
1เมื่อพระเยซูพูดทั้งหมดนี้ให้คนที่มาฟังเสร็จแล้ว พระองค์ก็เข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม2มีคนรับใช้ของนายร้อยคนหนึ่งซึ่งเขารักมากป่วยหนักใกล้จะตาย3เมื่อนายร้อยได้ยินเรื่องพระเยซูก็ส่งผู้อาวุโสของชาวยิวบางคน เพื่อขอพระองค์มารักษาคนรับใช้ของเขา4เมื่อพวกเขามาถึง ก็อ้อนวอนพระเยซูด้วยความร้อนใจว่า “นายร้อยคนนี้เป็นคนที่พระองค์สมควรจะช่วย5เพราะเขารักชนชาติของเราและสร้างธรรมศาลาให้เรา”6พระเยซูจึงไปกับพวกเขาเมื่อใกล้ถึงบ้าน นายร้อยก็ให้เพื่อนๆ มาบอกพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อย่าต้องลำบากเลย เพราะข้าพเจ้าไม่คู่ควรให้พระองค์มาอยู่ใต้ชายคาบ้าน7ข้าพเจ้าเองก็ไม่คู่ควรแม้จะมาพบพระองค์ เพียงแต่พระองค์สั่งเท่านั้น คนรับใช้ของข้าพเจ้าก็จะหายป่วย8เพราะข้าพเจ้าเองมีทั้งผู้บังคับบัญชาและมีทหารใต้บัญชา ข้าพเจ้าสั่งคนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งคนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็มา สั่งคนรับใช้ว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”9เมื่อพระเยซูได้ยินเช่นนี้ก็ประหลาดใจ จึงหันมาพูดกับฝูงชนที่ติดตามพระองค์ว่า “เราบอกท่านว่า เราไม่เคยเห็นความเชื่อที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ แม้แต่ในอิสราเอล”10แล้วคนที่นายร้อยส่งมาก็กลับบ้านไป และพบว่าคนรับใช้นั้นหายดีแล้ว
พระเยซูให้ลูกชายของหญิงม่ายฟื้นขึ้น
11หลังจากนั้นไม่นาน พระเยซูไปที่เมืองนาอิน พวกสาวกและฝูงชนกลุ่มใหญ่ก็ตามไปด้วย12เมื่อพระองค์มาเกือบถึงประตูเมือง มีคนหามศพชายหนุ่มคนหนึ่งมา เขาเป็นลูกชายคนเดียวของหญิงม่าย ชาวเมืองมากมายเดินมากับเธอ13เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเห็นเธอก็สงสาร และพูดว่า “อย่าร้องไห้เลย”14แล้วพระองค์เดินเข้าไปแตะเปลหามศพ คนหามก็หยุดยืนนิ่ง พระองค์พูดว่า “พ่อหนุ่ม เราสั่งให้เจ้าลุกขึ้น!”15คนตายก็ลุกขึ้นนั่งและเริ่มพูด พระเยซูจึงมอบเขาให้กับแม่16ทุกคนต่างเกรงกลัวและสรรเสริญพระเจ้าว่า “ผู้เผยพระวจนะที่ยิ่งใหญ่มาอยู่ท่ามกลางพวกเรา พระเจ้ามาช่วยคนของพระองค์แล้ว”17ชื่อเสียงของพระเยซูก็เลื่องลือไปทั่วแคว้นยูเดียและดินแดนโดยรอบพระเยซูกับยอห์นผู้ให้บัพติศมา
18พวกศิษย์ของยอห์นมาเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้เขาฟัง ยอห์นจึงเรียกศิษย์มาสองคน19และส่งเขาไปถามองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ท่านคือผู้นั้นที่จะมา หรือเราจะต้องคอยผู้อื่นอีก”20เมื่อทั้งสองมาถึงก็บอกพระองค์ว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมาส่งพวกเรามาถามท่านว่า ‘ท่านคือผู้นั้นที่จะมา หรือเราจะต้องคอยผู้อื่นอีก’ ”21ในเวลานั้น พระเยซูรักษาคนมากมายให้หายจากโรคและวิญญาณชั่ว และทำให้คนตาบอดหลายคนมองเห็น22พระองค์บอกคนส่งสารนั้นว่า “กลับไปรายงานยอห์นถึงสิ่งที่พวกเจ้าได้เห็นและได้ยิน คือ คนตาบอดมองเห็น คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อน หายสะอาด คนหูหนวกได้ยิน คนตายฟื้นขึ้นมา และข่าวประเสริฐถูกประกาศแก่คนยากจน23คนที่ไม่สะดุดเพราะสิ่งที่เราทำก็ได้รับพระพร”24หลังจากศิษย์ของยอห์นไปแล้ว พระเยซูก็เริ่มกล่าวกับฝูงชนเรื่องยอห์นว่า “พวกท่านออกไปดูอะไรในถิ่นทุรกันดาร ดูต้นอ้อลู่ตามลมหรือ25ถ้าไม่ใช่แล้ว ท่านออกไปดูอะไร ดูคนใส่เสื้อผ้าหรูหราหรือ ไม่เลย คนที่ใส่เสื้อผ้าราคาแพงและฟุ้งเฟ้อย่อมอยู่ในวัง26แต่พวกท่านออกไปดูอะไร ดูผู้เผยพระวจนะหรือ ใช่แล้ว เราบอกว่ายอห์นเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะเสียอีก27เขาคือคนที่ถูกเขียนถึงไว้ว่า‘เราจะส่งทูตของเรามาก่อนท่านเพื่อเตรียมทางไว้ให้ท่านล่วงหน้า’ 28เราบอกว่าในบรรดาคนที่เกิดจากผู้หญิง ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์น แต่คนต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้า ก็ยังยิ่งใหญ่กว่ายอห์น”29(ทุกคนแม้แต่คนเก็บภาษี เมื่อได้ยินคำพูดของพระเยซู ก็ยอมรับว่าทางของพระเจ้าถูกต้อง เพราะพวกเขารับบัพติศมาจากยอห์นแล้ว30แต่พวกฟาริสีและครูสอนกฎบัญญัติปฏิเสธเจตนาที่พระเจ้ามีต่อพวกเขา เพราะคนเหล่านี้ปฏิเสธที่จะรับบัพติศมาจากยอห์น)31พระเยซูกล่าวต่อไปว่า “เราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไรดี พวกเขาเป็นเช่นไร32เขาเป็นเหมือนเด็กๆ ที่นั่งอยู่กลางตลาดและร้องบอกกันว่า‘เราเป่าปี่ให้เจ้าก็ไม่เต้นรำเราร้องเพลงไว้อาลัยเจ้าก็ไม่ร้องไห้’33เพราะยอห์นผู้ให้บัพติศมา มาโดยไม่กินขนมปังและไม่ดื่มเหล้าองุ่น พวกเจ้าก็ว่า ‘คนนี้มีผีสิง’34พอบุตรมนุษย์มาทั้งกินและดื่ม พวกเจ้าก็ว่า ‘นี่คือคนตะกละและขี้เมา เป็นเพื่อนคนเก็บภาษีและคนบาป’35แต่สติปัญญาของพระเจ้าก็ได้พิสูจน์แล้วว่าถูกต้องโดยลูกหลานทั้งปวงของปัญญานั้น”พระเยซูรับการชโลมจากหญิงบาป
36ฟาริสีคนหนึ่งเชิญพระเยซูไปกินอาหารค่ำ พระองค์จึงไปที่บ้านของเขาและอยู่ที่โต๊ะอาหาร37หญิงบาปคนหนึ่งในเมืองนั้น เมื่อรู้ว่าพระเยซูกินอาหารอยู่ที่บ้านของฟาริสี เธอก็นำขวดที่ทำจากหินงดงามใส่น้ำมันหอมเข้ามา38เธอยืนอยู่ข้างหลังใกล้เท้าพระเยซู และร้องไห้จนน้ำตาเปียกเท้าของพระองค์ เธอจึงเอาผมเช็ดเท้า จูบเท้าและรินน้ำมันหอมชโลมเท้าของพระองค์39เมื่อฟาริสีที่เชิญพระเยซูได้เห็นก็นึกในใจว่า “ถ้าชายคนนี้เป็นผู้เผยพระวจนะ ก็น่าจะรู้ว่าหญิงที่แตะตัวเขาเป็นคนประเภทไหน เพราะเธอเป็นคนบาป”40พระเยซูพูดกับเขาว่า “ซีโมน เรามีอะไรจะบอก”เขาตอบว่า “ท่านอาจารย์ บอกมาเถิด41คนปล่อยเงินกู้คนหนึ่งมีลูกหนี้สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้ห้าร้อยเหรียญเดนาริอัน อีกคนเป็นหนี้ห้าสิบเหรียญ42ทั้งสองคนไม่มีเงินใช้หนี้ เขาจึงยกหนี้ให้ทั้งคู่ แล้วในสองคนนี้คนไหนจะรักเจ้าหนี้มากกว่า”43ซีโมนตอบว่า “ข้าพเจ้าคิดว่าคนที่ติดหนี้เยอะกว่า”
พระเยซูพูดว่า “เจ้าตัดสินถูกต้องแล้ว”44แล้วพระองค์หันไปทางหญิงคนนั้น และพูดกับซีโมนว่า “เห็นหญิงคนนี้ไหม เราเข้ามาในบ้านของเจ้า เจ้าไม่ได้เอาน้ำมาล้างเท้าเรา แต่เธอเอาน้ำตาล้างเท้าของเรา และเช็ดด้วยผมของเธอ45เจ้าไม่ได้จูบเรา แต่หญิงคนนี้จูบเท้าเราไม่หยุดตั้งแต่เราเข้ามา46เจ้าไม่ได้รินน้ำมันชโลมศีรษะของเรา แต่เธอรินน้ำมันหอมชโลมเท้าของเรา47ดังนั้นเราบอกว่า บาปของเธอได้รับการอภัยมากมาย ตามความรักที่เธอแสดงออกมา แต่คนที่ได้รับการอภัยน้อยก็รักน้อย”48พระเยซูพูดกับเธอว่า “บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”49แขกคนอื่นๆ เริ่มพูดกันว่า “คนนี้เป็นใครถึงอภัยบาปได้”50พระเยซูพูดกับหญิงคนนั้นว่า “ความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้ารอด จงไปด้วยสันติสุขเถิด”
Biblica, Inc.