ลูกา6
พระเยซูเป็นเจ้าเหนือวันสะบาโต
1ในวันสะบาโตหนึ่งพระเยซูกำลังเดินผ่านทุ่งนา ขณะที่เดินไปพวกสาวกเริ่มเด็ดรวงข้าว ขยี้เอาเมล็ดข้าวกิน2พวกฟาริสีบางคนจึงถามว่า “ทำไมพวกท่านทำผิดกฎบัญญัติในวันสะบาโต”3พระเยซูตอบพวกเขาว่า “ท่านไม่เคยอ่านหรือว่า ดาวิดทำอะไรเมื่อเขากับพวกพ้องหิว4ดาวิดเข้าไปในบ้านของพระเจ้าและกินขนมปังศักดิ์สิทธิ์ เขากินสิ่งที่ตามกฎบัญญัติแล้วมีแต่ปุโรหิตที่กินได้ แล้วเขายังแบ่งให้พวกพ้องกินด้วย”5แล้วพระเยซูพูดกับพวกเขาว่า “บุตรมนุษย์เป็นเจ้าเหนือวันสะบาโต”6อีกวันสะบาโตหนึ่ง พระองค์เข้าไปสั่งสอนในธรรมศาลา มีชายคนหนึ่งมือขวาลีบอยู่ที่นั่น7พวกฟาริสีกับครูสอนกฎบัญญัติหาเหตุที่จะกล่าวหาพระเยซู พวกเขาจึงคอยจับตาดูพระองค์อย่างใกล้ชิดว่าจะรักษาโรคในวันสะบาโตหรือไม่8แต่พระเยซูรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ จึงพูดกับชายมือลีบว่า “ลุกขึ้นมายืนข้างหน้านี่สิ”เขาก็ลุกขึ้น9แล้วพระเยซูพูดกับพวกเขาว่า “เราถามท่านว่า ทำดีหรือทำชั่ว ช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิต อย่างไหนถูกต้องตามกฎบัญญัติในวันสะบาโต”10พระองค์กวาดตามองพวกเขาทุกคน แล้วพูดกับชายคนนั้นว่า “จงเหยียดมือออก”เขาทำตามแล้วมือของเขาก็หายเป็นปกติ11พวกฟาริสีกับครูสอนกฎบัญญัติโกรธมาก และเริ่มปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรกับพระเยซูดีอัครทูตสิบสองคน
12วันหนึ่งพระเยซูไปที่ภูเขาเพื่ออธิษฐาน พระองค์อธิษฐานต่อพระเจ้าทั้งคืน13พอรุ่งเช้า พระองค์เรียกพวกสาวกมาพบ แล้วเลือกสาวกสิบสองคนเพื่อแต่งตั้งให้เป็นอัครทูต ได้แก่14ซีโมน (ที่พระองค์เรียกว่าเปโตร) กับอันดรูว์น้องชายของเขา ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว15มัทธิว โธมัส ยากอบลูกชายของอัลเฟอัส ซีโมนพรรคชาตินิยม16ยูดาสลูกชายของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอทผู้กลายเป็นคนทรยศพระพรและวิบัติ
17พระองค์ลงมากับพวกเขา และยืนอยู่ในที่ราบ มีพวกสาวกกลุ่มใหญ่อยู่ที่นั่น และผู้คนมากมายจากทั่วแคว้นยูเดีย เยรูซาเล็ม และจากชายฝั่งรอบเมืองไทระและเมืองไซดอน18ต่างพากันมาฟังพระองค์และรับการรักษาโรค คนที่ทนทุกข์จากวิญญาณโสโครกก็ได้รับการรักษาให้หาย19ผู้คนพยายามแตะตัวพระองค์ เพราะฤทธิ์เดชที่แผ่ออกจากพระองค์นั้นรักษาทุกคนให้หายได้20พระองค์มองดูพวกสาวกและพูดว่า“พระพรมีแก่ผู้ที่ยากจนเพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของท่าน21พระพรเป็นของคนที่หิวกระหายในเวลานี้เพราะท่านจะอิ่มบริบูรณ์พระพรเป็นของคนที่ร้องไห้ในเวลานี้เพราะท่านจะได้หัวเราะ22พระพรเป็นของท่านเมื่อผู้คนเกลียดชังท่านเมื่อเขาตัดท่านออก ดูถูกและใส่ร้ายว่าท่านชั่วช้าเพราะบุตรมนุษย์23ในวันนั้น ขอให้ยินดีและกระโดดโลดเต้นด้วยความสุข เพราะรางวัลของท่านในสวรรค์นั้นยิ่งใหญ่ บรรพบุรุษของพวกเขาก็ทำอย่างนั้นกับผู้เผยพระวจนะเหมือนกัน24แต่วิบัติแก่เจ้าที่ร่ำรวยเพราะว่าเจ้าได้รับความสุขสบายแล้ว25วิบัติแก่เจ้าที่เวลานี้อิ่มหนำเพราะเจ้าจะต้องหิวโหยวิบัติแก่เจ้าที่หัวเราะเวลานี้เพราะเจ้าจะโศกเศร้าและร้องไห้26วิบัติแก่เจ้าเมื่อทุกคนยกย่องเจ้าเพราะบรรพบุรุษของเขาก็ทำอย่างนั้นกับผู้เผยพระวจนะเท็จเหมือนกันจงรักศัตรู
27แต่เราบอกท่านที่ฟังอยู่ว่า จงรักศัตรูและทำดีกับคนที่เกลียดท่าน28จงอวยพรคนที่สาปแช่งท่าน อธิษฐานเผื่อคนที่ทำร้ายท่าน29ถ้าใครตบแก้มข้างหนึ่งของท่าน จงหันอีกข้างให้เขาด้วย ถ้าใครเอาเสื้อคลุมของท่านไป ก็จงให้เสื้อไปด้วย30จงให้แก่ทุกคนที่ขอ และถ้าใครมาเอาของของท่านไป ก็อย่าทวงคืน31จงปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างที่ท่านอยากให้เขาปฏิบัติต่อท่าน32ถ้าท่านรักเฉพาะคนที่รักท่าน แล้วท่านจะพิเศษตรงไหน เพราะคนบาปก็รักคนที่รักเขา33ถ้าท่านทำดีกับคนที่ดีกับท่าน ท่านจะน่าสรรเสริญตรงไหน เพราะคนบาปก็ทำอย่างนั้น34ถ้าท่านให้ยืมเฉพาะกับคนที่คาดว่าจะได้คืน จะน่าสรรเสริญตรงไหน เพราะแม้แต่คนบาปก็ให้คนบาปยืม โดยหวังจะได้คืนทั้งหมด35แต่จงรักศัตรู ทำดีกับเขา ให้ยืมโดยไม่หวังจะได้คืน แล้วท่านจะได้รางวัลยิ่งใหญ่และได้เป็นลูกขององค์ผู้สูงสุด เพราะพระองค์เมตตาคนเนรคุณและคนชั่ว36จงเมตตาเหมือนที่พระบิดาของท่านเมตตาการตัดสินผู้อื่น
37อย่าตัดสินแล้วท่านจะไม่ถูกตัดสิน อย่าประณามใคร แล้วท่านจะไม่ถูกประณาม จงให้อภัย แล้วท่านก็จะได้รับการอภัย38จงให้ แล้วท่านจะได้รับเต็มถ้วยตวงที่อัดแน่น เขย่าให้มีที่ว่างเพื่อใส่เพิ่ม จนล้นออกมาเทลงบนตักของท่าน เพราะท่านใช้ถ้วยอันใดก็จะใช้ถ้วยอันเดียวกันนั้นตวงแก่ท่าน”39พระองค์พูดเป็นอุปมาให้ฟังว่า “คนตาบอดนำทางคนตาบอดได้หรือ ทั้งคู่จะไม่ตกหลุมหรือ40ศิษย์ไม่อยู่เหนือครู แต่ทุกคนที่ได้รับการฝึกอบรมครบถ้วน เขาก็จะเป็นเหมือนครู41ทำไมท่านดูผงขี้เลื่อยในตาของพี่น้อง แต่ไม่ใส่ใจกับไม้ทั้งท่อนในตาของตัวเอง42ท่านพูดกับพี่น้องได้อย่างไรว่า ‘ให้เราเขี่ยผงออกจากตาท่าน’ ในเมื่อท่านเองมองไม่เห็นไม้ทั้งท่อนในตาของตัวเอง พวกหน้าซื่อใจคด ดึงไม้ทั้งท่อนออกจากตาตัวเองก่อน จะได้เห็นชัด แล้วจึงค่อยเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องต้นไม้และผล
43ต้นไม้ดีไม่ให้ผลเลว และต้นไม้เลวก็ไม่ให้ผลดี44เพราะจะจำแนกต้นไม้แต่ละต้นได้จากผลของมัน คนไม่เก็บมะเดื่อจากพุ่มหนาม หรือเก็บองุ่นจากกอหนาม45คนดีนำสิ่งดีออกมาจากความดีที่สะสมไว้ในใจ และคนชั่วก็นำสิ่งชั่วออกมาจากความชั่วที่สะสมไว้ในใจ เพราะใจเต็มไปด้วยสิ่งใด ปากก็พูดสิ่งนั้นคนโง่และคนฉลาดสร้างบ้าน
46ทำไมเรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้า’ แต่ไม่ทำตามที่เราบอก47เราจะแสดงให้เห็นว่า ทุกคนที่มาหาเรา ฟังคำของเรา และนำไปปฏิบัตินั้นเป็นอย่างไร48ก็เป็นเหมือนคนที่สร้างบ้าน ขุดดินลึก วางฐานรากบนศิลา เมื่อน้ำท่วมและกระแสน้ำไหลเชี่ยวซัดใส่บ้านนั้น มันก็ไม่สั่นคลอน เพราะสร้างไว้มั่นคง49แต่คนที่ได้ยินคำของเราและไม่นำไปปฎิบัติ ก็เหมือนคนที่สร้างบ้านบนพื้น ไม่วางฐานราก เมื่อกระแสน้ำไหลเชี่ยวซัดใส่บ้านนั้น มันก็ล้มครืนและถูกทำลายราบคาบ”Biblica, Inc.