โยบ30

1“แต่​เดี๋ยวนี้คน​ที่​อ่อน​กว่า​เย้ยหยัน​ข้าซึ่ง​พ่อ​ของ​คน​เหล่า​นั้น ข้า​ยัง​รังเกียจที่​จะ​ให้​อยู่​กับ​สุนัข​เลี้ยง​แกะ​ของ​ข้า2มือ​อัน​เปี่ยม​พลัง​ของ​พวก​เขา​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​ข้าใน​เมื่อ​เขา​หมด​กำลัง​วังชา​แล้ว3พวก​เขา​ผอมโซ​เพราะ​อดอยาก​และ​หิวโหยท่อง  ​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้ง​แล้งใน​ดินแดน​รกร้าง​ยาม​ค่ำคืน4พวก​เขา​เก็บ​สมุนไพร​รส​เค็ม​ตาม​พุ่ม​ไม้และ​เก็บ​ราก​ต้น​ซาก​เป็น​อาหาร 5พวก​เขา​ถูก​ขับไล่​ออก​จาก​สังคมคน​ตะโกน​ไล่​ราว​กับ​เป็น​ขโมย6พวก​เขา​ถูก​บังคับ​ให้​อาศัย​ตาม​ลำธาร​ที่​แห้ง​ขอดใน​โพรง​หรือ​ซอก​หิน7พวก​เขา​ส่ง​เสียง​ร้อง​อยู่​ตาม​พุ่ม​ไม้และ​เบียด​เสียด​กัน​อยู่​ใต้​พง​ไม้8พวก​เขา​เป็น​คน​ถ่อย​ด้อย​สกุลถูก​ขับไล่​ไป​จาก​แผ่นดิน
9และ​ตอน​นี้​คน​หนุ่ม​พวก​นั้น​ร้อง​เพลง​เย้ย​ข้าข้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​พวก​เขา10พวก​เขา​รังเกียจ​ข้า​และ​ไม่​เข้า​มา​ใกล้พวก​เขา​ไม่​ลังเล​ที่​จะ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​ข้า11ใน​เมื่อ​พระเจ้า​ปลด​ธนู​ของ​ข้า และ​ข่มเหง​ข้า​แล้วพวก​เขา​ก็​ทิ้ง​ความ​ยับยั้ง​ชั่งใจ​ต่อหน้า​ข้า12ข้า​ถูก​เผ่า​นี้  ​จู่โจม​มา​ทาง​ขวาพวก​เขา​วาง​บ่วง​ไว้​ดัก​เท้า​ข้าและ​โอบ​ล้อม​เข้า​มา​ต่อสู้​กับ​ข้า13พวก​เขา​ปิด​กั้น​ทาง​หนี​ของ​ข้าและ​ทำลาย​ล้าง​ข้าพวก​เขา​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เขา​ได้’14พวก​เขา​บุก​เข้า​มา​ตาม​ช่อง​โหว่กลิ้ง​เข้า​มา​ท่ามกลาง​ซาก​ปรักหักพัง15ความ​หวาด​กลัว​ท่วมท้น​ข้าศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​สูญสิ้น​ไป​เหมือน​ลม​พัดสวัสดิภาพ​ของ​ข้า​ลอย​ลับ​ไป​ดั่ง​เมฆ
16บัดนี้​ชีวิต​ของ​ข้า​ตกต่ำ​ลงวัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม​ยึด​ข้า​ไว้17ค่ำคืน​ทิ่ม​แทง​กระดูก​ของ​ข้าความ​เจ็บ​ปวด​กัด​กิน​ข้า​ไม่​หยุด18โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระเจ้า​กลาย​เป็น​เหมือน​เสื้อ พระองค์​รัด​ตัว​ข้า​เหมือน​คอ​เสื้อ19พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ลง​ใน​โคลนข้า​กลาย​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​และ​ขี้เถ้า
20พระเจ้า ข้า​ร้อง​บอก​พระองค์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบข้า​ยืน​ขึ้น พระองค์​ก็​เพียง​แต่​มอง​เท่านั้น21พระองค์​โหดร้าย​ต่อ​ข้าและ​เล่นงาน​ข้า​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระองค์22พระองค์​ฉวย​ข้า​ขึ้น และ​ให้​ลม​พัด​ข้า​ไปพระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ไป​ใน​พายุ23ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ไป​สู่​ความ​ตายไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​ให้​ทุก​ชีวิต
24แน่นอน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ยื่น​มือ​ช่วย​คน​ที่​แตก​สลายเมื่อ​เขา​ทุกข์​ยาก​และ​ร้อง​ขอ​ให้​ช่วย25ข้า​ไม่​ได้​ร้องไห้​เพื่อ​คน​ตก​ทุกข์​หรือจิต​วิญญาณ​ข้า​ไม่​ได้​โศกเศร้า​เพื่อ​คน​ยากไร้​หรือ26แต่​เมื่อ​ข้า​หวัง​สิ่ง​ดี​กลับ​ได้​สิ่ง​เลวร้ายเมื่อ​ข้า​มอง​หา​ความ​สว่าง​กลับ​ได้​ความ​มืดมน27จิตใจ​ของ​ข้า​ทุกข์​ร้อน​ไม่​หยุดหย่อนพบ​แต่​วัน​อัน​ทุกข์​ระทม28ผิว​ข้า​หมอง​คล้ำ​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​กรำ​แดดข้า​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ประชุม และ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ29แต่​ข้า​กลาย​เป็น​พี่น้อง​กับ​หมาป่าและ​เป็น​เพื่อน​กับ​นก​เค้า​แมว30ผิว​ของ​ข้า​ดำ​และ​ลอกร่างกาย​ข้า​ร้อน​เป็น​ไฟ​ด้วย​พิษ​ไข้31พิณ​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​คร่ำครวญและ​ปี่​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​ร่ำไห้”

Biblica, Inc.

https://app.library.bible/content/a62f327aa0179709