ເພງສັນລະເສີນ35
(ບົດປະພັນຂອງດາວິດ)
1ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຂໍໂຜດຕໍ່ສູ້ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບຂ້ານ້ອຍ;ຂໍໂຜດສູ້ຮົບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ສູ້ຮົບກັບຂ້ານ້ອຍ.2ຂໍໂຜດຖືໂລ່ ແລະ ເສື້ອເກາະ,ຂໍໂຜດລຸກຂຶ້ນ ແລະ ມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ.3ຂໍໂຜດຊູຫອກ ແລະ ຂວານຮົບ ຕໍ່ສູ້ບັນດາຜູ້ທີ່ໄລ່ຕາມຂ້ານ້ອຍ.ໂຜດກ່າວຂ້ານ້ອຍວ່າ:“ເຮົາຄືຄວາມພົ້ນຂອງເຈົ້າ”.4ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ໝາຍເອົາຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນຕ້ອງຂາຍໜ້າ ແລະ ອັບອາຍ;ຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ວາງແຜນທຳລາຍຂ້ານ້ອຍກັບຄືນໄປດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈຢ້ານ5ໃຫ້ພວກເຂົາເປັນເໝືອນແກບທີ່ຖືກລົມພັດ,ມີເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ,6ຂໍໃຫ້ທາງຂອງພວກເຂົາມື່ນ ແລະ ມືດມິດ,ມີເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄລ່ຕາມພວກເຂົາໄປ.7ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫ້າງແຮ້ວໃສ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີສາເຫດແລະ ຂຸດຂຸມດັກຈັບຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີສາເຫດ,8ຂໍໃຫ້ຄວາມຈິບຫາຍໂຈມຕີພວກເຂົາໂດຍບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຖືກແຮ້ວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫ້າງໄວ້ເອງຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຕົກເຂົ້າໄປໃນຂຸມຂອງຕົນເອງຈິບຫາຍໄປ9ແລ້ວຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍຈະຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າຢາເວແລະ ຍິນດີໃນການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງພຣະອົງ.10ທັງຊີວິດຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຈະປະກາດວ່າ:“ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຜູ້ໃດຈະເໝືອນພຣະອົງ?ພຣະອົງຊ່ວຍຄົນທຸກໃຫ້ພົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ແຂງແຮງເກີນກຳລັງສຳລັບພວກເຂົາ,ຊ່ວຍຄົນທຸກ ແລະ ຄົນຂັດສົນຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ປຸ້ນພວກເຂົາ”.11ພະຍານທີ່ໂຫດຮ້າຍໄດ້ອອກມາຂ້າງໜ້າພວກເຂົາໄດ້ຖາມຂ້ານ້ອຍກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້.12ພວກເຂົາຕອບແທນການດີຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍການຊົ່ວແລະ ປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍເໝືອນກັບຄົນທີ່ສູນສິ້ນ.13ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເຈັບປ່ວຍ ຂ້ານ້ອຍກໍໃສ່ຊຸດຜ້າກະສອບເຂົ້າແລະ ຖ່ອມຕົວເອງລົງດ້ວຍການອົດອາຫານເມື່ອຄຳອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບ.14ຂ້ານ້ອຍຄ່ຳຄວນເໝືອນກັບວ່າພວກເຂົາເປັນໝູ່ ຫລື ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ.ຂ້ານ້ອຍກົ້ມຫົວລົງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເໝືອນກັບວ່າຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ກັບມານດາຂອງຂ້ານ້ອຍ.15ແຕ່ເມື່ອຂ້ານ້ອຍສະດຸດ ພວກເຂົາກັບພາກັນດີໃຈຮວມຫົວກັນຕໍ່ສູ້ຂ້ານ້ອຍໂດຍທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້.ພວກເຂົາພາກັນນິນທາຂ້ານ້ອຍຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.16ພວກເຂົາເຢາະເຢີ້ຍຖາກຖາງເໝືອນກັບຄົນອະທຳ ພວກເຂົາກັດແຂ້ວຂອງຕົນໃສ່ຂ້ານ້ອຍ.17ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງຈະເບິ່ງຢູ່ດົນປານໃດ?ຂໍກອບກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຮ້າຍກາດຂອງພວກເຂົາກອບກູ້ຊີວິດອັນມີຄ່າຂອງຂ້ານ້ອຍຈາກສິງເຫລົ່ານີ້.18ຂ້ານ້ອຍຈະຂອບຄຸນພຣະອົງໃນບ່ອນຊຸມນຸມໃຫຍ່ຂ້ານ້ອຍຈະສັນລະເສີນພຣະອົງທ່າມກາງມະຫາຊົນ.19ຂໍຢ່າໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ມາເປັນສັດຕູຂອງຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີສາເຫດຍິ້ມເຢາະເຢີ້ຍຂ້ານ້ອຍ;ຂໍຢ່າໃຫ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ກຽດຊັງຂ້ານ້ອຍໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນກະພິບຕາໃຫ້ກັນ.20ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັນຢ່າງສະຫງົບ,ມີແຕ່ຄົບຄິດກັນໃສ່ຮ້າຍຄົນທີ່ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບໃນແຜ່ນດິນ21ພວກເຂົາເຢາະເຢີ້ຍຂ້ານ້ອຍ ແລະ ເວົ້າວ່າ: “ນັ້ນເດ! ນັ້ນເດ!ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນກັບຕາເລີຍ”.22ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຢ່າງນີ້ ຂໍຢ່າໄດ້ມິດງຽບຢູ່.ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຢ່າຢູ່ຫ່າງໄກຈາກຂ້ານ້ອຍ.23ຂໍໂຜດຕື່ນ ແລະ ລຸກຂຶ້ນມາປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍ!ພຣະເຈົ້າ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍໂຜດຕໍ່ສູ້ເພື່ອຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ.24ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍພິສູດວ່າຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຜິດຕາມຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ.ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຍິ້ມເຢາະເຢີ້ຍຂ້ານ້ອຍ.25ຂໍຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາຄິດວ່າ: “ນັ້ນເດ ໃນທີ່ສຸດກໍສົມໃຈພວກເຮົາ!”ຫລື ເວົ້າວ່າ: “ພວກເຮົາໄດ້ກືນກິນລາວແລ້ວ”.26ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຍິ້ມເຢາະເຢີ້ຍຄວາມທຸກຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກອັບອາຍ ແລະ ສັບສົນວຸ້ນວາຍ;ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຍົກຕົນເອງຂົ່ມຂ້ານ້ອຍຖືກອັບອາຍ ແລະ ຂາຍໜ້າ.27ຂໍໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ຍິນດີເມື່ອຂ້ານ້ອຍພົ້ນຂໍ້ຫາໂຫ່ຮ້ອງຢ່າງຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ດີໃຈ;ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາກ່າວຢູ່ສະເໝີວ່າ: “ຂໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວ,ຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນຄວາມຜາສຸກຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ”.28ລີ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍຈະກ່າວເຖິງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງແລະ ສັນລະເສີນພຣະອົງຕະຫລອດທັງວັນ.Biblica, Inc.