ເພງສັນລະເສີນ142
(ມັດຄິນ ຂອງດາວິດ, ຂະນະທີ່ເພິ່ນຢູ່ໃນຖ້ຳ, ຄຳອະທິຖານ)
1ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວດ້ວຍສຽງດັງ;ຂ້ານ້ອຍຍົກສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ.2ຂ້ານ້ອຍລະບາຍຄຳຈົ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ;ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກເຖິງຄວາມເດືອດຮ້ອນຂອງຂ້ານ້ອຍ.3ເມື່ອຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງຢູ່ພາຍໃນຂ້ານ້ອຍ,ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ເຝົ້າເບິ່ງແຍງທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.ເທິງເສັ້ນທາງທີ່ຂ້ານ້ອຍເດີນໄປຄົນທັງຫລາຍໄດ້ເຊື່ອງບ້ວງແຮ້ວດັກຂ້ານ້ອຍ.4ເບິ່ງແມ ຢູ່ທາງຂວາມືຂອງຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍ;ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນຫວ່ງຂ້ານ້ອຍ.ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີທີ່ລີ້ໄພ;ບໍ່ມີຜູ້ໃດສົນໃຈຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ.5ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮ້ອງຫາພຣະອົງ;ຂ້ານ້ອຍເວົ້າວ່າ: “ພຣະອົງເປັນທີ່ລີ້ໄພຂອງຂ້ານ້ອຍ,ເປັນສ່ວນມໍລະດົກຂອງຂ້ານ້ອຍໃນດິນແດນຂອງຄົນເປັນ”.6ຂໍໂຜດຮັບຟັງສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ,ເພາະຂ້ານ້ອຍຂັດສົນເຫລືອເກີນ;ຂໍຊ່ວຍກອບກູ້ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ໄລ່ຕາມຂ້ານ້ອຍ,ເພາະພວກເຂົາແຂງແຮງເກີນກຳລັງຂອງຂ້ານ້ອຍ.7ຂໍປົດປ່ອຍຂ້ານ້ອຍອອກຈາກການຈຳຈອງຂອງຂ້ານ້ອຍ,ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະສັນລະເສີນນາມຂອງພຣະອົງ.ແລ້ວຄົນຊອບທຳຈະເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ອ້ອມຂ້ານ້ອຍເພາະຄວາມດີຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ.Biblica, Inc.