ເພງຄໍ່າຄວນ4
1ຄຳສູນເສຍຄວາມເຫລື້ອມຂອງມັນໄດ້ຢ່າງໃດ,ຄຳແທ້ກໍກັບມົວໝອງໄປແລ້ວ!ອັນຍະມະນີສັກສິດໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທຸກແຈຖະໜົນ.2ດ້ວຍເຫດໃດລູກຜູ້ລ້ຳຄ່າແຫ່ງຊີໂອນ,ຄັ້ງໜຶ່ງເຄີຍມີຄ່າສູງດັ່ງຄຳ,ບັດນີ້ຈຶ່ງຖືກຖືວ່າເປັນພຽງແຕ່ໝໍ້ດິນຝີມືຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້!3ແມ່ນແຕ່ໝາໄນກໍຍັງໃຫ້ນົມຂອງຕົນເພື່ອລ້ຽງລູກອ່ອນຂອງຕົນ,ແຕ່ພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍກັບໃຈດໍາເໝືອນນົກກະຈອກເທດໃນທະເລຊາຍ.4ເພາະຄວາມກະຫາຍ ລິ້ນຂອງເດັກອ່ອນຈຶ່ງຕິດຢູ່ເທິງເພດານປາກ;ເດັກນ້ອຍຮ້ອງຂໍອາຫານ,ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາອາຫານນັ້ນໃຫ້ພວກເຂົາ.5ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍກິນອາຫານແຊບກໍເປັນຄົນທີ່ຂາດເຂີນຢູ່ຕາມຖະໜົນ.ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍນຸ່ງເຄື່ອງສີມ່ວງອັນລ້ຳຄ່າບັດນີ້ກໍນອນຢູ່ເທິງຂີ້ເຖົ່າ.6ໂທດຂອງພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍແມ່ນໃຫຍ່ກວ່າໂທດຂອງເມືອງໂຊໂດມ,ເຊິ່ງຖືກໂຄ່ນລົງໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຍື່ນມືເຂົ້າໄປຊ່ວຍ.7ບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາກໍຜຸດຜ່ອງຍິ່ງກວ່າຫິມະແລະ ຂາວຍິ່ງກວ່ານ້ຳນົມ,ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາກໍແດງກ່ຳຍິ່ງກວ່າພອຍຮູບຮ່າງໜ້າຕາກໍງົດງາມດັ່ງແກ້ວໄພທູນ.8ແຕ່ບັດນີ້ ພວກເຂົາດຳຍິ່ງກວ່າຂະເໝົ່າເຂົາຢູ່ຕາມຖະໜົນໂດຍບໍ່ຜູ້ໃດຈື່ໄດ້.ໜັງຂອງພວກເຂົາຫ່ຽວແຫ້ງເຫລືອແຕ່ກະດູກ;ມັນແຫ້ງຄືກັນກັບທ່ອນໄມ້.9ບັນດາຄົນທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍຄົມດາບກໍຍັງດີກວ່າຄົນທີ່ຕາຍເພາະຄວາມອຶດຢາກທຸກທໍລະມານເພາະຄວາມອຶດຫິວ, ພວກເຂົາຕາຍໄປເພາະຂາດອາຫານຈາກທົ່ງນາ.10ບັນດາແມ່ຍິງຜູ້ມີຄວາມເມດຕາສົງສານກໍໄດ້ເອົາລູກຂອງຕົນມາຕົ້ມກິນດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເອງ,ເຊິ່ງໄດ້ກາຍເປັນອາຫານຂອງພວກເຂົາໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກທຳລາຍ.11ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງເຕັມທີ່;ພຣະອົງໄດ້ເທຄວາມໃຈຮ້າຍອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງອອກມາ.ພຣະອົງໄດ້ຈຸດໄຟຂຶ້ນໃນຊີໂອນເພື່ອເຜົາຜານຮາກຖານທັງຫລາຍຂອງເມືອງນີ້.12ບັນດາກະສັດຂອງໂລກນີ້,ແລະ ບໍ່ມີຊົນຊາດໃດໃນໂລກນີ້ເຊື່ອວ່າ,ຂ້າເສິກ ແລະ ສັດຕູຈະສາມາດເຂົ້າໄປປະຕູເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າໄດ້.13ແຕ່ມັນກໍເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເພາະຄວາມບາບຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຂອງເມືອງນັ້ນແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງບັນດາປະໂລຫິດຂອງເມືອງນັ້ນ,ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງຄົນຊອບທຳຫລັ່ງໄຫລຢູ່ກາງເມືອງ.14ບັດນີ້ພວກເຂົາຍ່າງລູບຄຳໄປຕາມຖະໜົນເໝືອນກັບຄົນຕາບອດ.ຕົນໂຕເປື້ອນເລືອດຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າແຕະຕ້ອງເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຂົາ.15ຄົນທັງຫລາຍຕ່າງກໍຮ້ອງໃສ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ! ພວກເຈົ້າຄົນມີມົນທິນ!ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ! ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ! ຢ່າເຕະຕ້ອງພວກເຮົາ!”ເມື່ອພວກເຂົາໜີ ແລະ ພະເນຈອນໄປຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ,“ພວກເຈົ້າຈະຢູ່ບ່ອນນີ້ຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້”.16ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງເອງໄດ້ກະຈາຍພວກເຂົາໄປ;ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເບິ່ງແຍງພວກເຂົາອີກ.ບັນດາປະໂລຫິດກໍບໍ່ເປັນທີ່ເຄົາລົບນັບຖື,ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສກໍບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈ.17ຫລາຍກວ່ານັ້ນ ຕາຂອງພວກເຮົາກໍອ່ອນແຮງຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ;ຈາກຫໍຄອຍຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫລືອພວກເຮົາໄດ້.18ຄົນທັງຫລາຍຕິດຕາມພວກເຮົາທຸກບາດກ້າວ,ຈົນພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຍ່າງໄປຕາມຖະໜົນຂອງພວກເຮົາ.ຈຸດຈົບຂອງພວກເຮົາກໍໃກ້ເຂົ້າມາ, ວັນພວກເຮົາກໍໃກ້ຈະຄົບກຳນົດແລ້ວ,ເພາະຈຸດຈົບຂອງພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.19ຄົນທີ່ໄລ່ຕາມພວກເຮົາແມ່ນວ່ອງໄວຍິ່ງກວ່ານົກອິນຊີໃນທ້ອງຟ້າ;ພວກເຂົາໄດ້ໄລ່ລ່າພວກເຮົາຢູ່ເທິງພູເຂົາຕ່າງໆແລະ ດັກຖ້າພວກເຮົາຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.20ກະສັດຂອງພວກເຮົາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຈີມໄວ້ນັ້ນຖືກຕິດຢູ່ໃນກັບດັກຂອງພວກເຂົາ.ພວກເຮົາເຄີຍຄິດວ່າ ໃຕ້ເງົາຂອງກະສັດເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດຕ່າງໆ.21ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ດີໃຈ, ລູກສາວແຫ່ງເອໂດມ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນອູດ.ແຕ່ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍກໍຈະວຽນໄປເຖິງເຈົ້າເໝືອນກັນ;ເຈົ້າຈະເມົາ ແລະ ເປືອຍກາຍ.22ລູກສາວແຫ່ງຊີໂອນ, ໂທດຂອງເຈົ້າຈະຈົບລົງ;ພຣະອົງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າຕົກເປັນຊະເລີຍຢູ່ອີກ.ແຕ່ລູກສາວແຫ່ງເອໂດມ, ພຣະອົງຈະລົງໂທດຄວາມບາບຂອງເຈົ້າແລະ ເປີດເຜີຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ.
Biblica, Inc.