ໂຢບ37
1“ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເຕັ້ນແຮງແລະ ກະໂດດອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນ.2ຈົ່ງຟັງ! ຈົ່ງສຽງຮ້ອງຂອງພຣະອົງ,ສຽງດັງກ້ອງກັງວານທີ່ອອກຈາກປາກຂອງພຣະອົງ.3ພຣະອົງປ່ອຍຟ້າແມບອອກໄປທົ່ວຟ້າສະຫວັນແລະ ສົ່ງມັນອອກໄປໄກເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ.4ຫລັງຈາກນັ້ນກໍຕາມມາດ້ວຍສຽງກຶກກ້ອງຂອງພຣະອົງ;ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຟ້າຮ້ອງດ້ວຍບາລະມີຂອງພຣະອົງ.ເມື່ອພຣະອົງເປັ່ງສຽງຂຶ້ນ,ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ຍຶດໜຽວສິ່ງໃດໄວ້.5ສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງກຶກກ້ອງຢ່າງໜ້າອັດສະຈັນ;ພຣະອົງກະທຳສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເກີນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ.6ພຣະອົງສັ່ງຫິມະວ່າ, ‘ຈົ່ງຕົກໃສ່ແຜ່ນດິນໂລກ’,ແລະ ກ່າວກັບຫ່າຝົນວ່າ, ‘ຈົ່ງເທລົງມາຢ່າງໜັກ’.7ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມະນຸດຢຸດຈາກການງານຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອມະນຸດທັງປວງທີ່ພຣະອົງສ້າງຂຶ້ນຈະຮູ້ເຖິງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ.8ສັດທັງຫລາຍໄປຫາບ່ອນຫລົບລີ້;ພວກມັນຢູ່ໃນຖ້ຳຂອງມັນ.9ພະຍຸອອກມາຈາກແຫລ່ງຂອງມັນ,ຄວາມໜາວມາຈາກລົມທີ່ພັດມາ.10ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເກີດນ້ຳກ້າມ,ແລະ ເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳກວ້າງໃຫຍ່ກາຍເປັນນໍ້າແຂງ.11ພຣະອົງບັນຈຸຄວາມຊຸ່ມໄວ້ໃນເມກ;ພຣະອົງກະຈາຍສາຍຟ້າແມບອອກໄປທົ່ວເມກ.12ມັນໝູນອ້ອມຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງພຣະອົງເໜືອເທິງໜ້າຂອງແຜ່ນດິນໂລກເພື່ອສິ່ງທັງໝົດເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງສັ່ງມັນ.13ພຣະອົງສົ່ງເມກມາເພື່ອລົງໂທດມະນຸດ,ຫລື ເພື່ອຫົດແຜ່ນດິນໂລກຂອງພຣະອົງ ແລະ ສະແດງຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ.14“ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ໂຢບເອີຍ;ຈົ່ງຢຸດນິ້ງ ແລະ ພິຈາລະນາສິ່ງອັດສະຈັນທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ.15ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າ ພຣະເຈົ້າຄວບຄຸມເມກແລະ ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຟ້າແມບໄດ້ແນວໃດ?16ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າເມກລອຍໄດ້ແນວໃດ,ການອັດສະຈັນເຫລົ່ານັ້ນຂອງພຣະອົງຜູ້ມີຄວາມຮອບຮູ້ຢ່າງແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນບໍ?17ເຈົ້າຮ້ອນອຶດອັດຢູ່ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນເມື່ອແຜ່ນດິນສະຫງົບຢູ່ເພາະລົມທາງທິດໃຕ້,18ເຈົ້າສາມາດຊ່ວຍພຣະອົງກາງທ້ອງຟ້າອອກ,ເຊິ່ງແຂງດັ່ງແຜ່ນທອງສຳລິດຂັດເງົາໄດ້ບໍ?19“ຈົ່ງບອກພວກເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຄວນຈະເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງ;ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຖະແຫລງຄະດີຄວາມຂອງພວກເຮົາຍ້ອນຄວາມມືດຂອງພວກເຮົາ.20ຄວນຈະບອກພຣະອົງວ່າຂ້ານ້ອຍຢາກຈະເວົ້າໄດ້ບໍ?ມີຜູ້ໃດຂໍໃຫ້ຕົນເອງຖືກທໍາລາຍແດ່?21ບັດນີ້ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເບິ່ງດວງຕາເວັນໄດ້,ເຊິ່ງສ່ອງແສງແຈ້ງໃນທ້ອງຟ້າຫລັງຈາກທີ່ລົມພັດເມກອອກໄປ.22ພຣະເຈົ້າມາຈາກທິດເໜືອດ້ວຍແສງທອງອັນສະຫງ່າງາມ;ພຣະອົງມາດ້ວຍບາລະມີອັນໜ້າຢ້ານ.23ອົງຜູ້ມີລິດອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນກວ່າພວກເຮົາຈະເຂົ້າເຖິງ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງ;ໂດຍຄວາມຊອບທຳ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ກົດຂີ່.24ເຫດສະນັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງຢຳເກງພຣະອົງ,ເພາະພຣະອົງບໍ່ຖືວ່າທຸກຄົນເປັນຄົນມີປັນຍາບໍ່ແມ່ນບໍ? ”
Biblica, Inc.