ເຢເຣມີຢາ14
ໄພແຫ້ງແລ້ງ, ຄວາມອຶດຢາກອາຫານ ແລະ ສົງຄາມ
1ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຢເຣມີຢາກ່ຽວກັບໄພແຫ້ງແລ້ງວ່າ:2“ຢູດາຍ ຈົ່ງໄວ້ທຸກເມືອງຕ່າງໆຂອງນາງກໍອ່ອນກໍາລັງລົງເມືອງເຫລົ່ານັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນໃຫ້ກັບດິນແດນແລະ ມີສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນມາຈາກເຢຣູຊາເລັມ.3ບັນດາຂ້າລາຊະການສົ່ງຄົນຮັບໃຊ້ອອກໄປຊອກຫານ້ຳ;ພວກເຂົາໄປທີ່ອ່າງນໍ້າແຕ່ກໍບໍ່ມີນ້ຳ.ພວກເຂົາຖືໄຫເປົ່າຂອງຕົນກັບຄືນມາ;ຢ່າງທໍ້ຖອຍໃຈ ແລະ ໝົດຫວັງພວກເຂົາຄຸມຫົວຂອງຕົນເອງໄວ້.4ພື້ນດິນກໍແຕກແຫງເພາະບໍ່ມີຝົນຕົກລົງມາໃສ່ດິນ;ພວກຊາວນາທໍ້ຖອຍໃຈແລະ ພວກເຂົາຄຸມຫົວຕົນເອງໄວ້.5ແມ່ນແຕ່ກວາງແມ່ຢູ່ທີ່ທົ່ງຫຍ້າກໍປະຖິ້ມລູກຂອງມັນທີ່ຫາກໍເກີດເພາະບໍ່ມີຫຍ້າ.6ລໍປ່າຢືນຢູ່ເທິງເນີນພູສູງແລະ ຫາຍໃຈຫອບເໝືອນດັ່ງຝູງໝາໄນ;ຕາຂອງພວກມັນມືດມົວເພາະບໍ່ມີອາຫານກິນ”.7ເຖິງແມ່ນວ່າການບາບຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທັງຫລາຍເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກຂ້ານ້ອຍ,ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ຂໍໂຜດຊ່ວຍເພື່ອເຫັນແກ່ນາມຂອງພຣະອົງ.ເພາະພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະບົດຢູ່ເລື້ອຍໆ;ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງ.8ພະອົງເປັນຄວາມຫວັງຂອງອິດສະຣາເອນ,ພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນໃນຍາມເດືອດຮ້ອນເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງເປັນດັ່ງຄົນແປກໜ້າໃນດິນແດນນີ້,ເປັນດັ່ງນັກເດີນທາງທີ່ແວ່ມາພັກພຽງຄືນດຽວເທົ່ານັ້ນ?9ເປັນຫຍັງພຣະອົງເປັນດັ່ງຄົນທີ່ຫລອນມາ,ເປັນຫຍັງພຣະອົງເປັນດັ່ງນັກຮົບທີ່ໝົດກໍາລັງຈະຊ່ວຍ?ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະອົງຢູ່ທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ,ແລະ ພວກຂ້ານ້ອຍປະກາດນາມຂອງພຣະອົງ;ຂໍໂຜດຢ່າປະຖິ້ມພວກຂ້ານ້ອຍ!10ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບຊົນຊາດນີ້ວ່າ:“ພວກເຂົາມັກເລາະໄປມາຫລາຍ;ພວກເຂົາບໍ່ຢັບຍັ້ງຕີນຂອງຕົນ;ສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບພວກເຂົາ;ບັດນີ້ ພຣະອົງຈະລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາແລະ ລົງໂທດພວກເຂົາເພາະບາບທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ”.11ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກຂອງປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້.12ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຖືສິນອົດອາຫານ, ເຮົາຈະບໍ່ຟັງການຮ້ອງໄຫ້ຂອງພວກເຂົາ; ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາຖວາຍເຄື່ອງເຜົາບູຊາ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເປັນເມັດພືດ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ຍອມຮັບສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນ. ແຕ່ເຮົາຈະທຳລາຍພວກເຂົາດ້ວຍສົງຄາມ, ການອຶດຢາກອາຫານ ແລະ ໂລກລະບາດ”.13ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ “ວິບັດແລ້ວ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ອົງເຈົ້ານາຍ! ບັນດາຜູ້ທໍານວາຍກໍຍັງກໍາລັງບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນສົງຄາມ ຫລື ທົນທຸກກັບການອຶດຢາກອາຫານ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເຮົາຈະໃຫ້ສັນຕິສຸກທີ່ໝັ້ນຄົງແກ່ພວກເຈົ້າໃນສະຖານທີ່ນີ້’ ”.14ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ບັນດາຜູ້ທໍານວາຍກໍາລັງທໍານວາຍຕົວະໃນນາມຂອງເຮົາ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ ຫລື ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ຫລື ບໍ່ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາກໍາລັງທໍານວາຍໃຫ້ເຈົ້າດ້ວຍນິມິດປອມ, ທໍານວາຍໂຊກຊາຕາ, ການກາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ແລະ ເຫັນພາບຫລອນໃນຄວາມຄິດຂອງຕົນ.15ເຫດສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວກ່ຽວກັບບັນດາພວກຜູ້ທໍານວາຍທີ່ກໍາລັງທໍານວາຍໃນນາມຂອງເຮົາວ່າ: ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍາລັງເວົ້າວ່າ, ‘ຈະບໍ່ມີສົງຄາມ ຫລື ການອຶດຢາກອາຫານມາແຕະຕ້ອງດິນແດນນີ້’. ບັນດາຜູ້ທໍານວາຍນັ້ນແຫລະຈະຕາຍດ້ວຍສົງຄາມ ແລະ ການອຶດຢາກອາຫານ.16ສ່ວນປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຟັງຄໍາທໍານວາຍຂອງພວກເຂົາຈະຖືກໂຍນອອກໄປຕາມຖະໜົນຂອງເຢຣູຊາເລັມຍ້ອນສົງຄາມ ແລະ ການອຶດຢາກອາຫານ. ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດມາຝັງຊາກສົບພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລວມທັງເມຍ, ລູກຊາຍ, ລູກສາວຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເທໄພພິບັດລົງມາສູ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບ.17“ຈົ່ງບອກສິ່ງນີ້ກັບພວກເຂົາວ່າ:“ ‘ຂໍໃຫ້ນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍຫລັ່ງໄຫລບໍ່ຢຸດບໍ່ເຊົາທັງເວັນທັງຄືນ;ເພາະລູກສາວພົມມະຈາລີຂອງຂ້ານ້ອຍຄື ປະຊາຊົນຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ທົນທຸກດ້ວຍບາດແຜອັນສາຫັດ,ຖືກຍ່ອງຈົນບວມຊໍ້າ.18ຖ້າຂ້ານ້ອຍອອກໄປທີ່ທົ່ງນາຂ້ານ້ອຍກໍເຫັນຊາກສົບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ;ຖ້າຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນເມືອງ,ຂ້ານ້ອຍກໍເຫັນສົບຂອງເຍື່ອການອຶດຢາກອາຫານ.ທັງຜູ້ທໍານວາຍ ແລະ ປະໂລຫິດໄດ້ໄປທີ່ດິນແດນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ’ ”.19ພຣະອົງໄດ້ປະຖິ້ມຢູດາຍຈົນໝົດສິ້ນແລ້ວບໍ?ພຣະອົງດູໝິ່ນຊີໂອນແລ້ວບໍ?ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ທໍລະມານພວກຂ້ານ້ອຍຈົນພວກເຮົາບໍ່ສາມາດປິ່ນປົວໃຫ້ຫາຍດີໄດ້?ພວກຂ້ານ້ອຍຫວັງຢາກມີສັນຕິສຸກແຕ່ບໍ່ມີສິ່ງທີ່ດີອັນໃດໄດ້ເກີດຂຶ້ນ,ຫວັງຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາແຕ່ມີພຽງຄວາມຢ້ານກົວເທົ່ານັ້ນ.20ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍຍອມຮັບເຖິງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງຫລາຍຂອງຕົນ,ແລະ ຄວາມຜິດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ;ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ.21ເພື່ອເຫັນແກ່ນາມຂອງພຣະອົງ ຂໍຢ່າດູໝິ່ນພວກຂ້ານ້ອຍ;ຂໍຢ່າໃຫ້ບັນລັງອັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງເສື່ອມເສຍ.ຂໍໂຜດລະນຶກເຖິງຄໍາໝັ້ນສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍ.ແລະ ຢ່າຍົກເລີກຄໍາໝັ້ນສັນຍານັ້ນ.22ມີຮູບເຄົາລົບອັນໄຮ້ຄ່າຕົນໃດຂອງບັນດາຊົນຊາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຝົນຕົກລົງມາໄດ້ບໍ?ຫລື ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າຖອກເທຝົນລົງມາເອງໄດ້ບໍ?ບໍ່, ແຕ່ແມ່ນພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ,ເຫດສະນັ້ນ ຄວາມຫວັງຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຢູ່ໃນພຣະອົງ,ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ກະທໍາສິ່ງທັງໝົດເຫລົ່ານີ້.Biblica, Inc.