ເອຊາຢາ26
ບົດເພງແຫ່ງການສັນລະເສີນ
1ໃນວັນນັ້ນທົ່ວແດນຢູດາຍຈະຮ້ອງເພງບົດນີ້ວ່າ:ພວກເຮົາມີເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງເມືອງໜຶ່ງ;ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຄວາມພົ້ນເປັນກຳແພງ ແລະ ປ້ອມປ້ອງກັນຂອງມັນ.2ຈົ່ງເປີດປະຕູເພື່ອຊົນຊາດທີ່ຊອບທຳຈະເຂົ້າໄປ,ຄືຊົນຊາດທີ່ຮັກສາຄວາມເຊື່ອໄວ້,3ພຣະອົງຈະຮັກສາສັນຕິສຸກທີ່ສົມບູນໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈໝັ້ນຄົງ,ເພາະພວກເຂົາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ.4ຈົ່ງໄວ້ວາງໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວຕະຫລອດໄປ,ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຢາເວເອງເປັນສີລາຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.5ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ສູງຕົກຕ່ຳລົງ,ພຣະອົງດຶງເມືອງທີ່ອວດອົ່ງລົງມາ;ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ມັນຕໍ່າພຽງດິນແລະ ໂຍນມັນລົງມາສູ່ຂີ້ຝຸ່ນດິນ.6ຕີນຂອງຜູ້ທຸກຍາກແລະ ຜູ້ຖືກຂົ່ມເຫັງ,ກໍຢຽບຢ່ຳມັນ.7ຫົນທາງຂອງຄົນຊອບທຳຮາບພຽງ;ຂ້າແດ່ອົງຜູ້ຊອບທໍາ, ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຄົນຊອບທຳຮາບກ້ຽງດີ.8ແມ່ນແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍລໍຄອຍພຣະອົງ,ໂດຍດຳເນີນຢູ່ໃນທາງແຫ່ງກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ; ນາມຊື່ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.9ໃນຕອນກາງຄືນຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາພຣະອົງ;ໃນຕອນເຊົ້າຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກະຫາຍຫາພຣະອົງ.ເມື່ອການຕັດສິນຂອງພຣະອົງມາເຖິງໂລກ,ຄົນທັງຫລາຍໃນໂລກຈຶ່ງໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທຳ.10ແຕ່ເມື່ອພຣະຄຸນໄດ້ສໍາແດງແກ່ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ,ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທຳ;ແມ່ນແຕ່ໃນດິນແດນແຫ່ງຄວາມທ່ຽງທຳ ພວກເຂົາກໍຍັງເຮັດຊົ່ວຕໍ່ໄປແລະ ບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.11ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ມືຂອງພຣະອົງຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ,ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນ.ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນໃຈອັນກະຕືລືລົ້ນຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ລະອາຍ;ຂໍໃຫ້ໄຟທີ່ຕຽມໄວ້ສຳລັບບັນດາສັດຕູຂອງພຣະອົງເຜົາຜານພວກເຂົາ.12ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະອົງໃຫ້ສັນຕິສຸກແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ;ສິ່ງສາລະພັດທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດສຳເລັດ ພຣະອົງເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍ.13ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ, ມີເຈົ້ານາຍຫລາຍຄົນເຄີຍປົກຄອງພວກຂ້ານ້ອຍນອກຈາກພຣະອົງ,ແຕ່ພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ກຽດນາມຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.14ບັດນີ້ພວກເຂົາຕາຍແລ້ວ, ພວກເຂົາບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ;ວິນຍານຂອງພວກເຂົາທີ່ຈາກໄປບໍ່ໄດ້ກັບມາອີກ.ພຣະອົງໄດ້ລົງໂທດ ແລະ ນຳພວກເຂົາໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ;ພຣະອົງກວາດທຸກຢ່າງທີ່ເປັນອະນຸສອນຂອງພວກເຂົາ.15ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະອົງໄດ້ເພີ່ມປະຊາກອນ,ພຣະອົງໄດ້ຂະຫຍາຍປະເທດຊາດ.ພຣະອົງໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດສໍາລັບພຣະອົງເອງ;ພຣະອົງໄດ້ຂະຫຍາຍເຂດແດນທັງໝົດຂອງແຜ່ນດິນ.16ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກເຂົາມາຫາພຣະອົງໃນຍາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ;ເມື່ອພຣະອົງຕີສັ່ງສອນພວກເຂົາ,ພວກເຂົາກໍທຸກຈົນເກືອບອະທິຖານບໍ່ອອກ. 17ດັ່ງຜູ້ຍິງຖືພາໃກ້ຈະເກີດລູກບິດຄີງ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດຂອງນາງ,ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກຂ້ານ້ອຍກໍເປັນແບບນັ້ນຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.18ພວກຂ້ານ້ອຍເຈັບທ້ອງທໍລະມານດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ,ແຕ່ກໍເບັ່ງແຕ່ລົມອອກມາ.ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມພົ້ນມາສູ່ໂລກ,ແລະ ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດມວນມະນຸດ.19ແຕ່ຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຢາເວ; ແມ່ນວ່າຕາຍແລ້ວກໍຈະຍັງມີຊີວິດຢູ່;ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາຈະລຸກຂຶ້ນມາໃຫ້ຜູ້ທີ່ນອນຢູ່ໃນຂີ້ຝຸ່ນດິນລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຍິນດີນ້ຳຄ້າງສຳລັບພວກເຈົ້າເໝືອນນ້ຳຄ້າງຍາມເຊົ້າ;ໂລກຈະໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ.20ຈົ່ງໄປ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າແລະ ປິດປະຕູດ້ານຫລັງຂອງພວກເຈົ້າ;ເຊື່ອງໂຕຢູ່ຈັກໄລຍະໜຶ່ງຈົນກວ່າຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງຜ່ານພົ້ນໄປ.21ເບິ່ງແມ, ພຣະເຈົ້າຢາເວກຳລັງອອກມາຈາກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ເພື່ອລົງໂທດປະຊາຊົນໃນໂລກເພາະບາບຂອງພວກເຂົາ.ໂລກຈະເປີດເຜີຍເລືອດທີ່ໄຫລນອງ;ແລະ ຈະບໍ່ເຊື່ອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໄວ້ອີກຕໍ່ໄປ.Biblica, Inc.