2 ຊາມູເອນ14
ອັບຊາໂລມກັບຄືນມາເຢຣູຊາເລັມ
1ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາຮູ້ວ່າກະສັດຄິດຮອດອັບຊາໂລມຫລາຍ.2ສະນັ້ນ ໂຢອາບຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປເຕກົວ ແລະ ໃຫ້ນໍາເອົາຍິງສະຫລາດຄົນໜຶ່ງຈາກທີ່ນັ້ນມາ. ລາວໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, “ຈົ່ງທໍາທ່າເຮັດວ່າເຈົ້າກໍາລັງໄວ້ທຸກຢູ່. ຈົ່ງນຸ່ງເຄື່ອງໄວ້ທຸກ, ແລະ ຢ່າໃຊ້ເຄື່ອງສໍາອາງໃດໆ. ເຮັດຄືວ່າຍິງຄົນໜຶ່ງໂສກເສົ້າເສຍໃຈໃຫ້ກັບຄົນຕາຍເປັນເວລາຫລາຍມື້ແລ້ວ.3ແລ້ວຈົ່ງໄປພົບກະສັດດາວິດ ແລະ ເວົ້າຄໍາເຫລົ່ານີ້ກັບເພິ່ນ”. ແລ້ວໂຢອາບກໍສອນຄຳເວົ້າໃຫ້ຍິງນັ້ນ.4ເມື່ອຍິງມາຈາກເຕກົວມາພົບກະສັດ, ນາງກົ້ມກາບລົງພື້ນເພື່ອໃຫ້ກຽດເພິ່ນ, ແລະ ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດ, ຂໍໂຜດຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ!”5ກະສັດຖາມນາງວ່າ, “ເຈົ້າມີເລື່ອງເດືອດຮ້ອນອັນໃດບໍ?”ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເປັນຍິງໝ້າຍ; ຜົວຂອງຂ້ານ້ອຍຕາຍແລ້ວ.6ຂ້ານ້ອຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານມີລູກຊາຍສອງຄົນ. ພວກເຂົາຜິດກັນທີ່ທົ່ງນາ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອແຍກພວກເຂົາ. ຄົນໜຶ່ງໂຈມຕີອີກຄົນໜຶ່ງ ແລະ ຂ້າລາວຕາຍ.7ຕອນນີ້ຍາດຕິພີ່ນ້ອງທັງໝົດລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ; ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງມອບຄົນທີ່ຂ້ານ້ອງຂອງຕົນມາ, ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ຂ້າລາວແທນຊີວິດຂອງນ້ອງຊາຍລາວຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ຂ້ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ກໍາຈັດເຊື້ອສາຍໃຫ້ໝົດໄປດ້ວຍ’. ພວກເຂົາຈະດັບຖ່ານໄຟກ້ອນດຽວທີ່ຂ້ານ້ອຍເຫລືອຢູ່, ໂດຍການບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຜົວຂອງຂ້ານ້ອຍມີຊື່ ຫລື ເຊື້ອສາຍເຫລືອຢູ່ໃນໂລກ”.8ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບຍິງນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງກັບເມືອສາ, ແລະ ເຮົາຈະຈັດການໃຫ້ເຈົ້າ”.9ແຕ່ຍິງມາຈາກເຕກົວໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດເຈົ້າ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຂໍຍົກໂທດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຄອບຄົວຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂໍໃຫ້ກະສັດ ແລະ ບັນລັງຂອງພຣະອົງປາດສະຈາກຄວາມຜິດ”.10ກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, “ຖ້າຜູ້ໃດເວົ້າອັນໃດກັບເຈົ້າ, ຈົ່ງນຳພວກເຂົາມາຫາເຮົາ, ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ມາກວນໃຈເຈົ້າອີກເລີຍ”.11ນາງໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ກະສັດອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ເພື່ອປົກປ້ອງບໍ່ໃຫ້ຜູ້ແກ້ແຄ້ນມາທໍາລາຍອີກ, ເພື່ອລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຖືກທໍາລາຍ”.
ດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ເສັ້ນຜົມເທິງຫົວລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກເຖິງດິນສັນນັ້ນ”.12ຍິງນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເວົ້າກັບກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເທີນ”.
ດາວິດໄດ້ຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເວົ້າມາ”.13ຍິງນັ້ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດແບບນີ້ຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ? ເມື່ອທ່ານກ່າວເຊັ່ນນີ້, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕັດສິນວ່າທ່ານເອງມີຄວາມຜິດ, ເພາະກະສັດບໍ່ໄດ້ນໍາເອົາລູກຊາຍຂອງທ່ານທີ່ຖືກເນລະເທດໄປນັ້ນກັບມາ?14ສະນັ້ນ ເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງຕາຍໄປເໝືອນດັ່ງນ້ຳທີ່ຖືກເທໃສ່ດິນ, ເຊິ່ງບໍ່ສາມາດເກັບກັບຄືນມາອີກໄດ້, ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາ; ແຕ່ເພິ່ນຄິດຫາທາງເພື່ອຄົນທີ່ຖືກບໍ່ໄດ້ຖືກເນລະເທດໄປຈາກພຣະອົງ.15“ແລະ ບັດນີ້ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເວົ້າສິ່ງນີ້ຕໍ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເພາະມີຄົນມາຂູ່ຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຢ້ານ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຄິດວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າກັບກະສັດ; ບາງທີເພິ່ນອາດຈະເຮັດຕາມທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂໍຮ້ອງ.16ບາງທີກະສັດອາດຈະເຫັນດີທີ່ຈະຊ່ວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນທີ່ພະຍາຍາມຕັດຂ້ານ້ອຍ ແລະ ລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍອອກຈາກມໍລະດົກຂອງພຣະເຈົ້າ’.17“ແລະ ບັດນີ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຂໍເວົ້າວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງກະສັດເຈົ້ານາຍປົກປ້ອງມໍລະດົກຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນດັ່ງເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໄຈ້ແຍກຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຊົ່ວ. ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຢູ່ກັບທ່ານ’ ”.18ແລ້ວກະສັດເວົ້າກັບຍິງນັ້ນວ່າ, “ຢ່າປິດບັງຄໍາຕອບຈາກເຮົາສິ່ງທີ່ເຮົາກໍາລັງຈະຖາມເຈົ້າ”.
ນາງຕອບວ່າ, “ຂໍກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວມາ”.19ດາວິດຖາມວ່າ, “ທັງໝົດນີ້ໂຢອາບເປັນຜູ້ໃຫ້ສັ່ງເຈົ້າແມ່ນບໍ່?”
ຍິງນັ້ນຕອບວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດ ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທ່ານມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຫັນໄປທາງຊ້າຍ ຫລື ຫັນໄປທາງຂວາຈາກສິ່ງໃດທີ່ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍກ່າວໄດ້ສັນນັ້ນ. ແມ່ນແລ້ວ, ໂຢອາບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເປັນຜູ້ແນະນໍາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຮັດແບບນີ້ ແລະ ແນະນຳທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ອອກຈາກປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ.20ໂຢອາບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານເຮັດແບບນີ້ເພື່ອປ່ຽນສະຖານະການ. ຂ້າແດ່ເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທ່ານມີປັນຍາດັ່ງເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າຄືທ່ານຮູ້ທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນດິນແດນ”.21ກະສັດໄດ້ເວົ້າກັບໂຢອາບວ່າ, “ດີຫລາຍ, ເຮົາຈະເຮັດຕາມນັ້ນ. ຈົ່ງໄປນໍາເອົາອັບຊາໂລມຊາຍໜຸ່ມຄົນນັ້ນກັບມາ”.22ໂຢອາບກໍກົ້ມກາບລົງພື້ນເພື່ອໃຫ້ກຽດເພິ່ນ, ແລະ ລາວອວຍພອນກະສັດ. ໂຢອາບໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ບັດນີ້ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຮູ້ແລ້ວວ່າ ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພໍໃຈໃນສາຍຕາຂອງທ່ານ, ກະສັດເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະກະສັດໄດ້ໃຫ້ຕາມທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຂໍຮ້ອງ”.23ໂຢອາບໄດ້ໄປທີ່ເກຊູ ແລະ ໄດ້ນໍາອັບຊາໂລມກັບມາທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.24ແຕ່ກະສັດໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ໃຫ້ລາວໄປພັກຢູ່ເຮືອນຂອງລາວເອງ; ຢ່າມາໃຫ້ເຮົາເຫັນໜ້າລາວ”. ອັບຊາໂລມຈຶ່ງໄປພັກທີ່ເຮືອນຂອງຕົນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໄປພົບກະສັດ.25ໃນທົ່ວອິດສະຣາເອນບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຄຳຍ້ອງຍໍວ່າເປັນຊາຍໜຸ່ມທີ່ມີຮູບຮ່າງງາມເທົ່າກັບອັບຊາໂລມ. ຕັ້ງແຕ່ຫົວຈົນຮອດປາຍຕີນຂອງລາວບໍ່ມີຕຳໜິເລີຍແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ.26ເມື່ອໃດທີ່ລາວຕັດຜົມຂອງຕົນອອກ ລາວກໍຈະຕັດອອກມາຊັ່ງເບິ່ງ, ຜົມນັ້ນໜັກປະມານ 2,3 ກິໂລກຣາມ. 27ອັບຊາໂລມມີລູກຊາຍສາມຄົນ ແລະ ລູກສາວຄົນໜຶ່ງ. ລູກສາວຂອງລາວຊື່ວ່າຕາມາ, ແລະ ນາງເປັນຍິງທີ່ງາມຫລາຍ.28ອັບຊາໂລມໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສອງປີໂດຍບໍ່ໄດ້ໄປພົບກະສັດເລີຍ.29ແລ້ວອັບຊາໂລມສົ່ງຄົນໄປຫາໂຢອາບເພື່ອໃຫ້ລາວໄປພົບກະສັດ, ແຕ່ໂຢອາບບໍ່ຍອມມາຫາລາວ. ສະນັ້ນ ອັບຊາໂລມໄດ້ຄົນໄປອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ລາວກໍຍອມມາ.30ອັບຊາໂລມຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ຄົນຮັບໃຊ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ທົ່ງນາຂອງໂຢອາບຢູ່ໃກ້ທົ່ງນາຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ລາວມີເຂົ້າບາເລຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຈົ່ງໄປ ແລະ ຈູດມັນ”. ສະນັ້ນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອັບຊາໂລມກໍໄປຈູດທົ່ງນາ.31ໂຢອາບໄດ້ມາຫາອັບຊາໂລມຢູ່ທີ່ເຮືອນ ແລະ ລາວໄດ້ເວົ້າກັບອັບຊາໂລມວ່າ, “ເປັນຫຍັງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈຶ່ງໄປຈູດໄຟເຜົາທົ່ງນາຂອງຂ້ອຍ?”32ອັບຊາໂລມໄດ້ເວົ້າກັບໂຢອາບວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຂ້ອຍໄດ້ສົ່ງຄົນໄປຫາເຈົ້າ ແລະ ບອກວ່າ, ‘ຈົ່ງມານີ້ເພື່ອຂ້ອຍຈະເຈົ້າໄປຖາມກະສັດວ່າ, “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອົາຂ້ອຍກັບມາຈາກເກຊູ? ຖ້າໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍຈະດີກວ່າບໍ!” ’ ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງການຢາກພົບກະສັດ ແລະ ຖ້າຂ້ອຍເຮັດຜິດໃນເລື່ອງໃດ, ຂໍໃຫ້ເພິ່ນຂ້າຂ້ອຍເສຍ”.33ສະນັ້ນ ໂຢອາບໄດ້ໄປຫາກະສັດ ແລະ ບອກເພິ່ນຕາມນີ້. ແລ້ວກະສັດເອີ້ນອັບຊາໂລມມາພົບ, ແລະ ລາວເຂົ້າມາກົ້ມກາບລົງພື້ນຕໍ່ໜ້າກະສັດ. ແລະ ກະສັດກໍຈູບອັບຊາໂລມ.
Biblica, Inc.