2 ກະສັດ6
ຫົວຂວານຟູນ້ຳ
1ກຸ່ມຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຊາວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຢູ່ກັບທ່ານນີ້ກໍຄັບແຄບຫລາຍສຳລັບພວກເຮົາ.2ຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາໄປທີ່ຈໍແດນ ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນຈະສາມາດເອົາເສົາໄດ້ ແລະ ຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງບ່ອນອາໄສສຳລັບພວກເຮົາທີ່ຈະພົບກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ”.ແລະ ເພິ່ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ຈົ່ງໄປ”.3ຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ທ່ານໄປກັບບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ບໍ?”
ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ “ເຮົາຈະໄປ”.4ແລ້ວເອລີຊາກໍໄປກັບພວກເຂົາ.
ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ແລະ ກໍເລີ່ມຕັດຕົ້ນໄມ້.5ຂະນະນັ້ນກໍມີຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຂົາທີ່ກຳລັງຕັດຕົ້ນໄມ້ລົງຢູ່ນັ້ນ, ຫົວຂວານເຫລັກກໍຫລຸດຕົກລົງໄປໃນນ້ຳ. ລາວຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໂອ ນາຍເອີຍ! ມັນເປັນຂວານທີ່ຢືມມາ!”6ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖາມວ່າ “ມັນຕົກລົງໄປຢູ່ບ່ອນໃດ?” ເມື່ອຄົນນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເພິ່ນເບິ່ງບ່ອນທີ່ຫົວຂວານຕົກລົງໄປ, ເອລີຊາຈຶ່ງຕັດເອົາກິ່ງໄມ້ ແລ້ວໂຍນໄມ້ລົງໃສ່ບ່ອນນັ້ນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫົວຂວານເຫລັກຟູຂຶ້ນມາ.7ເອລີຊາເວົ້າກັບຄົນນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຍົກຫົວຂວານນັ້ນຂຶ້ນມາ”, ແລ້ວຊາຍຄົນນັ້ນກໍເອື້ອມມືຂອງຕົນອອກໄປ ແລະ ຍົກຫົວຂວານນັ້ນຂຶ້ນມາ.
ເອລີຊາວາງກັບດັກຊາວອາຣາມທີ່ຕາບອດ
8ໃນເວລານັ້ນ ກະສັດອາຣາມໄດ້ສູ້ຮົບກັບອິດສະຣາເອນ. ຫລັງຈາກທີ່ປະຊຸມກັນກັບບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງເພິ່ນແລ້ວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ວ່າ, “ເຮົາຈະຍົກກຳລັງຂອງເຮົາໄປຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ບ່ອນນີ້”.9ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄປຫາກະສັດອິດສະຣາເອນວ່າ: “ຢ່າໄປໃກ້ບ່ອນນັ້ນເພາະພວກອາຣາມກຳລັງຈະຍົກທັບລົງມາ”.10ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຄົນໄປກວດເບິ່ງບ່ອນທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າລະບຸໄວ້. ເອລີຊາໄດ້ເຕືອນກະສັດ ເຕືອນແລ້ວເຕືອນອີກເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນລະວັງບ່ອນເຫລົ່ານັ້ນ.11ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດອາຣາມໃຈຮ້າຍ. ເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງຕົນມາ ແລະ ໄດ້ສັ່ງພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງບອກເຮົາມາ! ຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາທີ່ເປັນສາຍໃຫ້ກະສັດອິດສະຣາເອນ?”12ທະຫານຄົນໜຶ່ງຕອບວ່າ “ຂ້າແດ່ກະສັດ, ບໍ່ແມ່ນພວກຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ທຳນວາຍເອລີຊາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນ ເປັນຜູ້ບອກກະສັດອິດສະຣາເອນ ທຸກຄຳທີ່ທ່ານເວົ້າຢູ່ໃນຫ້ອງນອນຂອງທ່ານ”.13ກະສັດຈຶ່ງສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງໄປສືບເບິ່ງວ່າລາວຢູ່ໃສ, ເພື່ອເຮົາຈະສົ່ງຄົນໄປຈັບລາວມາ”. ມີຜູ້ກັບມາລາຍງານວ່າ: “ເອລີຊາຢູ່ທີ່ໂດທານ”.14ແລ້ວເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງມ້າກັບລົດມ້າຮົບ ແລະ ກອງກຳລັງໃຫຍ່ໄປທີ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປໃນເວລາກາງຄືນ ແລະ ໄດ້ປິດລ້ອມເມືອງນັ້ນໄວ້.15ໃນຕອນເຊົ້າຂອງມື້ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄົນຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ອອກໄປຂ້າງນອກກໍເຫັນທະຫານພ້ອມດ້ວຍມ້າ ແລະ ລົດມ້າຮົບໄດ້ປິດລ້ອມເມືອງຢູ່. ຄົນຮັບໃຊ້ຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, “ໂອ ນາຍເອີຍ! ພວກເຮົາຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ?”16ຜູ້ທຳນວາຍເອລີຊາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຮົາກໍມີຫລາຍກວ່າບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບພວກເຂົາ”.17ແລ້ວເອລີຊາກໍໄດ້ອະທິຖານວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ຂໍໂຜດເປີດຕາຂອງລາວ, ເພື່ອວ່າລາວຈະໄດ້ເບິ່ງເຫັນ”. ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວກໍເປີດຕາຄົນຮັບໃຊ້ນັ້ນ ແລະ ລາວກໍໄດ້ເຫັນໂນນພູນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍມ້າ ແລະ ລົດມ້າຮົບໄຟອ້ອມຮອບເອລີຊາ.18ຂະນະທີ່ສັດຕູບຸກລົງມາຫາເພິ່ນ, ເອລີຊາກໍອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, “ຂໍຟາດທະຫານເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ຕາບອດໝົດ”. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຟາດພວກເຂົາໃຫ້ຕາບອດ ຕາມທີ່ເອລີຊາຂໍ.19ເອລີຊາໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ນີ້ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງ ແລະ ນີ້ບໍ່ແມ່ນເມືອງ. ຈົ່ງຕາມຂ້ອຍມາ ແລະ ຂ້ອຍຈະພາພວກເຈົ້າໄປຫາຄົນທີ່ພວກເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາຢູ່”. ແລ້ວເອລີຊາກໍພາພວກເຂົາໄປທີ່ຊາມາເຣຍ.20ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າມາໃນເມືອງແລ້ວ ເອລີຊາກໍເວົ້າວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຂໍເປີດຕາຂອງຄົນເຫລົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະສາມາດເບິ່ງເຫັນ”. ພຣະເຈົ້າຢາເວກໍໄດ້ເປີດຕາຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍເບິ່ງເຫັນ ແລະ ພວກເຂົາມາຢູ່ໃນຊາມາເຣຍ.21ເມື່ອກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ, ເພິ່ນກໍຖາມເອລີຊາວ່າ, “ພໍ່ເອີຍ, ເຮົາຈະຂ້າພວກເຂົາໄດ້ບໍ? ເຮົາຈະຂ້າພວກເຂົາດີບໍ?”22ເອລີຊາໄດ້ຕອບວ່າ, “ຢ່າຂ້າພວກເຂົາເລີຍ ທ່ານຈະຂ້າບັນດາຄົນທີ່ທ່ານຈັບໄດ້ດ້ວຍດາບ ແລະ ທະນູຂອງທ່ານເອງບໍ? ຈົ່ງຈັດແຈງອາຫານ ແລະ ນ້ຳໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະກິນ ແລະ ດື່ມ ແລະ ກໍກັບໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ”.23ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຈຶ່ງໄດ້ຈັດງານລ້ຽງໃຫຍ່ໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ຫລັງຈາກພວກເຂົາກິນ ແລະ ດື່ມແລ້ວ, ເພິ່ນກໍສົ່ງພວກເຂົາກັບໄປ ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ບັນດາໂຈນຈາກອາຣາມກໍບໍ່ກາຍມາດິນແດນອິດສະຣາເອນອີກເລີຍ.ເມືອງຊາມາເຣຍຢູ່ໃນການອຶດຢາກອາຫານເພາະຖືກປິດລ້ອມ
24ຕໍ່ມາ ກະສັດເບັນຮາດາດແຫ່ງອາຣາມກໍລະດົມກອງທັບທັງໝົດຂອງເພິ່ນ ແລ້ວຍົກທັບໄປລ້ອມເມືອງຊາມາເຣຍ.25ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການອຶດຢາກອາຫານຄັ້ງໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນເມືອງນັ້ນ; ການລ້ອມເມືອງໄດ້ແກ່ຍາວໄປຈົນແມ່ນແຕ່ຫົວລໍຍັງມີລາຄາຂາຍເປັນເງິນ 80 ເຊເຂວ ແລະ ແກ່ນໝາກຖົ່ວປ່າ ຈຳນວນໜຶ່ງໃນສີ່ຂາບ ຊື້ຂາຍກັນເປັນເງິນ 5 ເຊເຂວ. 26ຂະນະທີ່ກະສັດອິດສະຣາເອນຍ່າງຜ່ານກຳແພງເມືອງ, ຍິງຄົນໜຶ່ງກໍຮ້ອງເພິ່ນວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດ, ຂໍໃຫ້ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ!”27ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ຕອບວ່າ, “ຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວບໍ່ຊ່ວຍເຈົ້າ, ເຮົາຈະຫາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກໃສມາໃຫ້ເຈົ້າ? ຈາກລານນວດເຂົ້າບໍ? ຈາກອ່າງບີບໝາກອະງຸ່ນບໍ?”28ແລ້ວເພິ່ນກໍໄດ້ຖາມນາງວ່າ, “ມີເລື່ອງຫຍັງບໍ?”ຍິງນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ຍິງຄົນນີ້ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ‘ມື້ນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາກິນຊີ້ນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ແລ້ວມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະກິນຊີ້ນລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ’.29ດັ່ງນັ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເອົາລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍມາເຮັດອາຫານກິນ. ຮອດມື້ຕໍ່ມາຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງຂ້າລູກຂອງເຈົ້າ ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ເອົາມາກິນ’, ແຕ່ຍິງນີ້ໄດ້ເຊື່ອງລູກໄວ້”.30ເມື່ອກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນກໍຈີກເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ. ຂະນະທີ່ເພິ່ນຍ່າງໄປຕາມກຳແພງເມືອງ, ປະຊາຊົນຫລຽວເບິ່ງ ແລະ ເຫັນວ່າເພິ່ນໄດ້ສວມຊຸດຜ້າກະສອບຢູ່ຂ້າງໃນ.31ກະສັດອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຈັດການກັບເຮົາຢ່າງໜັກທີ່ສຸດ, ຖ້າໃນວັນນີ້ຫົວຂອງເອລີຊາລູກຊາຍຂອງຊາຟັດຍັງບໍ່ຫລຸດຈາກບ່າຂອງລາວ!”32ຝ່າຍເອລີຊາກໍກຳລັງນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນ ແລະ ມີບັນດາຜູ້ອາວຸໂສກໍນັ່ງຢູ່ກັບເພິ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ໃຊ້ຄົນໄປກ່ອນ ແຕ່ກ່ອນທີ່ຄົນນັ້ນຈະມາຮອດ, ເອລີຊາໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ອາວຸໂສເຫລົ່ານັ້ນວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ເຫັນບໍວ່າຄົນຊົ່ວນັ້ນກຳລັງສົ່ງຄົນມາຕັດຫົວເຮົາແລ້ວ? ເບິ່ງແມ, ເມື່ອຜູ້ສື່ສານມາຮອດ ຈົ່ງປິດປະຕູ ແລະ ໄລ່ລາວອອກໄປ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງຍ່າງຂອງນາຍຂອງລາວທີ່ຕາມມາທາງຫລັງບໍ?”33ໃນຂະນະທີ່ເອລີຊາຍັງເວົ້າກັບພວກເຂົາຢູ່, ຜູ້ສື່ສານກໍໄດ້ລົງມາຫາເອລີຊາ.
ກະສັດອິດສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຄວາມເດືອດຮ້ອນນີ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ. ແລ້ວເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈະລໍຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວຕໍ່ໄປອີກ?”
Biblica, Inc.