Luke6
1ในมื้อหยุดทางศาสนามื้อหนึ่ง ขณะที่พระเยซูกำลังหย่างผ่านท่งข้าวสาลีลูกศิษย์ของพระองค์ได้เด็ดยอดฮวงข้าวสาลีมาหยุ่มเอาเปลือกออกแล้วกะกินกัน2ซุ่มฟาริสีบางคนเว้าว่า <<เป็นสังหมู่เจ้าคือเฮ็ดผิดกฏทางศาสนา>>3พระเยซูเว้าว่า<<หมู่เจ้าบ่ใด้อ่านเฮาะว่าดาวิดเฮ็ดสังตอนที่เขากับลูกน้องหิวโหย>>4เขาได้เข้าไปในบ้านของพระเจ้าหยิบขนมปังศักดิ์สิทธิ์มากินซึ่งตามกฏแล้วมีแต่พวกนักบวชท่อนั้นที่กินใด้ละกะส่งให้ลูกน้องกินนำ>>5พระองค์บอกซุ่มผู้นำศาสนาว่า<<บุตรมนุษย์เป็นนายเหนือวันหยุดทางศาสนา >>6ทื่อหนึ่งในมื้อหยุดทางศาสนา พระเยซูสั่งสอนอยู่ในที่ประชุมชาวยิว มีซายผู้หนึ่งอยู่หม่องฮั่นมือขวาของเขาลีบ7ซุมผู้นำศาสนาของคนยิวจับตาเบิ่งพระเยซูสิปัวซายผู้ที่มือลีบนั่นบ่ เพื่อสิหาเรื่องกล่าวหาพระองค์8แต่พระองค์กะฮู้ความคึดของเขาว่าคึดสังอยู่ เพิ่นกะเว้ากะซายมือลีบนั่นว่า<<จงลุกขึ้นยืนอยู่ขึ้นทางหน้า เพิ่นกะลุกขึ้นยืนเฮ็ดตาม>>9แล้วพระเยซูเว้ากับคนทั้งหลายว่า<< ขอถามหมู่เจ้าทั้งหลายว่า ตามกฏแล้วในมื้อหยุดทางศาสนาควร สิเฮ็ดความดีหรือความซั่ว สิซ่อยซีวิตหรือทำลายซีวิต >>10พระองค์หลียวเบิ่งคนไปรอบๆ เเล้วเว้ากับซายที่มือลีบว่า <<จงยืดมือออกเบิ่งดู๋>> เขากะเฮ็ดตาม แล้วมือของเขากะเซาเป็นปกติ11แต่ซุ่มครูสอนกฎปฏบัติกะสูน แล้วเพิ่นกะเว้ากันว่าสิเฮ็ดจั่งได๋กับพระเยซู12ทื่อนั้นพระเยซูขึ้นไปภูเขาเพื่ออธิษฐานพระองค์อธิษฐานเหมิดคืนจนแจ้ง13ยามมื้อเซ้าพระองค์เอิ้นซุ่มลูกศิษย์มาเพื่อเลือกสิบสองคนออกมาเพื่อตั้งให้เป็นศิษย์เอก14มีซีโมนที่พระองค์เอิ้นอีกซื่อหนึ่งว่าเปโตรอันดรูว์ น้องซายของเปโตร ยากอบและยอห์น ฟิลิป และ บารโธโลมิว15มัทธิว และโธมัส ยากอบลูกอัลเฟอัส ซีโมนที่เอิ้นว่าเศโลเท16ยูดาสลูกของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอทที่เป็นผู้ต่อมาภายหลังหักหลังพระเยซู17พระเยซูลงมาจากภูเขากับซุ่มลูกศิษย์เอกเหล่านั้น มาฮออดที่ราบหม่องหนึ่ง กะใด้พ้อกับลูกศิษย์อีกหลายคักที่มาจากเมืองยูเดีย เมืองเยรูซาเล็ม และจากซายฝั่งทะเลในเขตเมืองไทระและเมืองไซดอน18ซุ่มเขากะเดินทางมาเพื่อสิฟังพระองค์สอนละกะเพื่อสิให้พระองค์รักษาโรคให้ คนที่ทนทุกข์ย้อนผีซั่วเข้าสิงกะใด้การฮักษาใหเซา19คนทั้งหลายกะอยากแตะต้องพระองค์เพราะว่าฤทธิ์เดชของพระองค์สิได้ปัวเขาให้เซา20พระองค์เหลียวเบิ่งซุมลูกศิษย์ของพระองค์และเว้ากับเขาทั้งหลายว่า ผุได๋ทุกข์ยากกะมีความสุขเพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป็นของเจ้า21<<คนทั้งหลายที่อดอยากยามนี้กะมีความสุข เพราะว่าเขาสิได้กินอิ่มท้อง <<ผุได๋ที่ฮ้องไห้กะมีความสุขเพราะว่าเขาสิได้หัวเราะ22<<คนทั้งหลายมีความสุขถึงแม่ว่าสิมีคนซังเขา และไล่ออกจากหมู่ของเขา ถึกดูถูก เว้าใส่ว่าเป็นคนซั่ว ย้อนว่าติดตามบุตรมนุษย์23ในมื้อนั้นหมู่เจ้าทั้งหลายดีใจไว้ถ่าโลด เพราะว่ารางวัลของเจ้าถ่าอยู่เทิงสวรรค์ บรรพบุรุษของเฮากะเฮ็ดจั่งซั่นกับผู้เว้าแทนพระเจ้าคือกันคือกัน24<<น่าอายอิหลีที่หมู่เจ้าร่ำรวยเพราะว่าหมู่เจ้าใด้ฮับความสะดวกสบายจนครบแล้ว25<<น่าอายอิหลีหมู่เจ้าที่อิ่มหนำสำราญในตอนนี้เพราะว่าหมู่เจ้าสิอดอยาก <<น่าอายอิหลีหมู่เจ้ากำลังหัวเราะในตอนนี้ เพราะหมู่เจ้าสิเป็นทุกข์และฮ้องไห้26<<น่าอายอิหลีเมื่อคนทั้งหลายย้องว่าเจ้าดี เพราะบรรบุรุษของหมู่เจ้ากะเคยยกย่องซุ่มเว้าแทนพระเจ้าจอมปลอมจั่งสั่นมาแล้วคือกัน27<<ข้อยบอกหมู่เจ้าทั้งหลายที่กำลังฟังอยู่ว่า จงฮักศัตรูของเจ้า จงเฮ็ดดีกับคนที่ซังเจ้า28จงอวยพรคนที่แซ่งด่าเจ้า จงอธิษฐานเผื่อคนที่ทำร้ายเจ้า29ผุได๋ตบแก้มของเจ้าข้างหนึ่งกะหันอีกข้างหนึ่งให้เขาตบนำ และผุได๋เอาเสื้อคุมของเจ้าไป เจ้ากะเอาให้เขาโดยบ่ต้องเสียดาย30จงให้ทุกคนที่ขอจากเจ้า ถ้าผุได๋เอาของๆเจ้าไปกะอย่าทวงคืน31จงเฮ็ดให้ผู้อื่นคือจั่งเจ้าอยากให้ผู้อื่นเฮ็ดกับเจ้า32ถ้าเจ้าฮักเฉพาะคนที่เจ้าฮัก มันกะบ่ม่นความดีของเจ้า เพราะว่าคนบาปเขากะฮักซุมที่เขาฮักคือกัน33ถ้าหมู่เจ้าเฮ็ดดีกับคนที่เฮ็ดดีกับเจ้า สิคึดว่าเป็นความดีของเจ้าบ่ แม้แต่ซุมคนบาปเฮ็ดจั่งซั่นคือกัน34ถ้าหมู่เจ้าทั้งหลายให้ยืมเฉพาะคนที่เจ้าหวังสิได้คืน เจ้าคึดว่าเป็นความดีของเจ้าบ่ เพราะแม้แต่คนบาปกะให้ซุมคนบาปยืม บ่คึดว่าสิได้คืนคือกัน35แต่หมู่เจ้าจงฮักศัตรูของเจ้า เฮ็ดดีนำเขา โดยบ่คึดสิได้คืน รางวัลของเจ้าถ่าอยู่เทิงสวรรค์มีหลายคัก แล้วหมู่เจ้าสิเป็นลูกของพระเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงเมตตากะคนบ่ฮู้บุญคุณกะคนซั่ว36หมู่เจ้าทั้งหลายจงมีความเมตตากรุณาคืออย่างพระบิดาของหมู่เจ้าถึกต้องแล้ว37อย่าพิพากษาเพื่อว่าหมู่เจ้าสิบ่ถึกพิพากษาคือกัน อย่าตัดสินลงโทษผุได๋ แล้วหมู่เจ้าสิบ่ถึกตัดสินลงโทษคือกันหมู่เจ้าจงยกโทษให้เขา แล้วหมู่เจ้าสิได้ฮับการยกโทษคือกัน38ถ้าเจ้าให้ผุอื่น พระเจ้ากะสิให้เจ้า พระองค์สิให้กับเจ้า พระองค์สิใซ้ถ้วยตวงที่อัดแน่นจนล้นออกมาเทเถิงตักเจ้า สรุปเจ้าเฮ็ดกับคนอื่นแนวใด่ เจ้ากะสิใด้ฮับผลแบบนั้น>>39พระองค์ยังเว้าเรื่องเปรียบเทียบให้ฟังอีกว่า <<คนตาบอดสิจูงคนตาบอดใด้เฮาะ เขาทั้งสองสิบ่ตกน้ำเฮาะ40ลูกศิษย์สิเหนือครูเฮาะ แต่บัดเขาใด้ฮับการอบรมครบถ้วนแล้ว เขากะสิเป็นคือครูของเจ้าของ41เป็นสังเจ้าคือเห็นขี้ผงในตาของพี่น้องของเจ้า แต่บ่เห็นท้อนไม้บักใหญ่อยู่ในตาของเจ้า42แล้วเจ้าเว้ากับพี่น้องของเจ้าว่า <<ให้ข่อยเขี่ยผงออกจากตาเจ้าทั้งๆที่ซุงถ่อนบักใหญ่อยู่ในตาของเจ้ายังเหลียวบ่เห็น ไอ้หน้าซื่อใจคด เอาถ่อนซุงออกจากตาเจ้าก่อน แล้วสิใด้เหลียวเห็นซัดๆตอนเขี่ยผงออกจากตาพี่น้อง43ต้นไม้ดีย่อมบ่ออกผลเลวหรือต้นไม้เลวย่อมบ่ออกผลดีคือกัน44เพราะว่าเฮาสิฮู้จักต้นไม้จากผลของมัน เขาทั้งหลายย่อมบ่เก็บหมากดื่อจากต้นไม้มีหนามหรือเก็บหมากองุ่นจากต้นระกำ45คนดีกะสิเฮ็ดดีเพราะจิตใจกะเต็มไปด้วยสิ่งดีๆคนซั่วกะเฮ็ดซั่วเพราะจิตใจเต็มไปด้วยสิ่งซั่วๆใจคึดแนวใด่ปากกะสิเว้าแนวนั้น46<<ในเมื่อหมู่เจ้าบ่เฮ็ดตามที่เฮาบอก สิมาเอิ้น องค์เจ้าซีวิต องค์เจ้าซีวิต เฮ็ดสัง47เฮาสิบอกให้ฮู้ว่าคนที่มาหาเฮาและเฮ็ดตามคำสอนของเฮานั้น48เขาคือคนที่กำลังที่สร้างเฮือน เขาขุดลงไปลึกวางฮากฐานอยู่เถิงก้อนหินบาดยามน้ำท่วมและน้ำใหลหลากมาเฮือนหลังนั้นกะบ่เป็นหยังย้อนว่าสร้างใว้อย่างมั่นคงแล้ว49ส่วนคนที่ใด้ยินแล้วบ่เฮ็ดตาม กะเป็นคือคนสร้างเฮือนอยู่เถิงดินบ่มีฮากฐานมั่นคง บัดยามน้ำไหลหลากมาเฮือนหลังนั้นถืกน้ำซัดมันกะพังลงเสียหายอย่างคัก
Son Light Foundation