Luke10
1หลังจากเหตุการณ์เหล่านั้นพระเยซูทรงตั้งลูกศิษย์อีกเจ็ดสิบสองคนไว้ และใช้ลูกศิษย์ออกไปเป็นคู่ๆนำหน้าพระองค์ไปก่อน และได้เข้าไปทุกเมืองและทุกตำบลที่พระองค์เสด็จไป2พระองค์เว้ากับเขาทั้งหลายว่า <<ข้าวถ่าให้เกี่ยวนั้นมีหลายแต่คนงานมีน้อยอยู่ เพราะฉะนั้นพวกท่านจงอธิษฐานอ้อนวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์3ไปโลด เฮาสิใช้หมู่เจ้าไป หมู่เจ้าทั้งหลายสิออกไปคือจังลูกแกะอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า4อย่าเอาถุงเงิน หรือย่าม หรือเกิบ ล่ะกะอย่าแวเว้ากับคนตามหนทาง5ถ้าหมู่เจ้าเข้าไปอยู่เฮือนไผ ให้เว้ากับเจ้าของเฮือนว่า< ขอให้อยู่ดีมีแฮง>6ถ้าเฮือนนั้นมีคนที่ฮักความสงบสุข พรนั้นสิตกเป็นของเขา ถ้าบ่มี พรนั้นกะสิกลับมาอยู่กับเจ้าอีก7เมื่ออยู่เฮือนใดกะให้อยู่เฮือนนั้นตลอด อย่าย้ายไปย้ายมา บัดเขาเอาหยั่งมาให้กินกะกินและดื่ม เพราะคนงานสมควรสิได้รับค่าจ้าง8ถ่าหมู่เจ้าเข้าไปในเมืองใดล่ะกะมีคนต้อนฮับเจ้าจงกินอาหารทีเขาจัดไว้ให้กิน9และจงรักษาคนป่วยให้ในเมืองนั้นให้เซาและบอกเขาว่า <แผ่นดินของพระเจ้าเข้ามาใกล้หมู่เจ้าทั้งหลายแล้ว>10แต่ถ้าหมู่เจ้าเข้าไปเมืองใดละกะบ่มีไผต้อนฮับ จงออกไปอยู่กลางทางของเมืองนั้นแล้วเว้าว่า11แม้แต่ขี้ฝุ่นในเมืองนั้นที่ติดเท้าหมู่เจ้า หมู่เจ้ากะสะบัดขี้ฝุ่นออกแสดงให้เขานั้นว่า บ่เห็นนำที่เขาบ่ต้อนฮับเฮา แต่หมู่เจ้าจงเข้าใจเถิดว่า แผ่นดินของพระเจ้าใกล้มาฮอดแล้ว12เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า ฮอดมื้อพิพากษาโทษของเมืองนั้นสิรุนแรงกว่าโทษของเมืองโสโดมเสียอีก13<<วิบัติแก่เจ้า เมืองโคราซิน วิบัติแก่เจ้า เมืองเบธไซดาถ้าแม่นการอัศจรรย์ต่างๆอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าได้เฮ็ดในเมืองไทระและเมืองไซดอน คนที่อยู่ในเมืองทั้งสองคงสิได้กลับโต๋กลับใจ นุ่งผ้ากระสอบและเอาขี้เถ้าโรยหัว ไปโด้นแล้ว14แต่ในมื้อพิพากษานั้น โทษของเมืองไทระและเมืองไซดอน สิเบากว่าโทษของเจ้า15ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอูมเจ้าคืดว่าเจ้าสิถืกยกขึ้นสูงเทียมฟ้าเฮาะ บ่มีทาง เจ้าจะถืกโยนในแดนคนตายต่างหาก16แล้วพระองค์กะเว้ากับลูกศิษย์ว่า<<ผู้ที่ยอมฟังหมู่เจ้ากะยอมฟังเฮา ผู้ที่บ่ยอมฮับซุ่มเจ้ากะบ่ยอมฮับเฮา ผู้ที่บ่ยอมฮับเฮากะบ่ยอมฮับคนที่ใช้เฮามา>>17ศิษย์ทั้งเจ็ดสิบสองคนมารายงานพระเยซูด้วยความดีใจ<< อาจารย์ครับตอนที่เฮาอ้างซื่อของอาจารย์แม้แต่พวกผีซั่วยังยอมฟังเฮาเลย>>18พระองค์เว้ากับสุ่มเขาว่า<<เฮาเห็นมารซาตานตกมาจากฟ้าคือฟ้าแลบ19เฮาให้พวกหมู่เจ้ามีสิทธิอำนาจเหยียบงูร้ายและแมงป่อง และให้มีอำนาจยิ่งใหญ่กว่าฤทธานุภาพของศัตรู บ่มีอิหยังสิเฮ็ดอันตรายหมู่เจ้าได้เลย20แต่ว่าอย่าดีใจในสิ่งนี้คือ พวกผีที่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของหมู่เจ้า แต่จงดีใจที่ว่าชื่อของหมู่เจ้าได้ถืกจดไว้ในสวรรค์แล้ว21ในเวลานั้น พระเยซูดีใจในพระวิญญาณบริสุทธิ์ เว้าว่า << ข้าแต่พระบิดาผู้เป็นเจ้าฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ใด้ปิดบังสิ่งเหล่านั้นไว้จากผู้ที่มีสติปัญญาและคนฉลาดแต่พระองค์ทรงสอนข้าพระองค์ผู้ที่มีความรู้น้อย ข้าแต่พระบิดาขอพระองค์ทรงพอใจในสิ่งนี้22<<พระบิดาให้เฮามีสิทธิอำนาจเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง และบ่มีไผฮู้ว่าไผเป็นลูกของพระเจ้านอกจากพระบิดา และบ่มีไผฮู้ว่าพระบิดาเป็นไผนอกจากพระบุตรนอกจากว่าพระองค์ประสงค์ที่จะให้ฮู้>>23พระเยซูหันมาเว้ากับซู่มลูกศิษย์เป็นการส่วนโต <<เป็นเกียรติอีหลี สำหรับหมู่เจ้าที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้24เฮาสิบอกให้ฮู้ว่ามีผู้เว้าแทนพระเจ้าและกษัตริย์หลายองค์อยากสิเห็นสิ่งที่หมู่เจ้าเห็น แต่สุ่มเขาไม่เคยเห็นและอยากได้ยินในสิ่งที่พวกเขาได้ยิน แต่สุ่มเขากะบ่เคยได้ยิน>>25มีผู้นำศาสนาคนหนึ่งลุกขึ้นยืนทดสอบพระองค์ และถามพระองค์ว่า <<ท่านอาจารย์เจ้าข้าข่อยสิเฮ็ดแนวใด่จังสิได่ไปสวรรค์>>26พระองค์เลยตอบว่า <<ในคำสอนเขียนว่าจังได่หมู่เจ้าอ่านแล้วเข้าใจบ่>>27เขาตอบว่า<< จงฮักองค์เจ้าซีวิต พระเจ้าของเจ้า ด้วยสุดใจสุดจิต สุดกำลังของเจ้า และสุดความคิดของเจ้า และฮักเพื่อนบ้านเหมือนฮักตนเอง28พระองค์จึงเว้านำเขาว่า<< เจ้าตอบถืกแล้ว จงไปเฮ็ดแบบนั้นแล้วเจ้าสิได้ขึ้นสวรรค์>>29แต่คนนั้นย้านเสียหน้าเจ้าของ เลยถามพระเยซูว่า <<ผุ้ใด่คือเพื่อนบ้านของข่อย>>30พระเยซูเลยเว้าว่า <<มีชายผู้หนึ่งลงมาจากเมืองเยรูซาเล็มไปเมืองเยรีโคเขาถืกโจรปล้นพวกโจรเอาเสื้อผ้าของเขาทุบตีเขาผู้ซายคนนั้นถืกป่ะไว้ในสภาพที่สิตายแล้ว31แล้วกะมีผู้นำศาสนาผู้หนึ่งหย่างผ่านมาเมื่อเขาเห็น เขากะหย่างผ่านไปอีกฝากหนึ่ง32คนเลวีคือกัน พอมาฮอดหม่องเห็นผู้ซายคนนั้นกะหย่างข้ามไปอีกฟากหนึ่ง33แต่พอชาวสะมาเรียคนหนึ่งหย่างผ่านมาเห็นผู้ชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บกะลูโต้น34เขาเลยเข้าไปซ่อยเอาเหล้าองุ่นเทใส่บาดแผลและพันแผลให้แล้วเขากะเอาซายผู้นั้นขึ้นหลังลามาส่งโรงแรมและดูแลรักษาเขา35ถึงเวลาเช้า ซายผู้นั้นได้เอาเงินสองเดนาริอันให้กับเจ้าของโรงแรม สั่งว่า<ซ่อยดูแลปัวเขาให้เซา ส่วนเงินที่เกินมาข้อยสิกลับมาใช้ให้ยามข้อยกลับมา>36ในสามคนนั้นหมู่เจ้าคึดว่าผู้ได๋เป็นหมู่ของคนที่ถึกปล้น>>37เขาเว้าว่า<< คือซายซาวสะมาเรียนั่นแหละที่เห็นเขาแล๊วอิโตน >>พระเยซูเลยเว้านำเขาว่า<< เจ้าต้องไปเฮ็ดคือซายซาวสะมาเรียนั้นละ>>38ในระหว่างทางนั้น พระเยซูและพวกลูกศิษย์เข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมารธา ออกมาต้อนฮับพระองค์เข้าไปในบ้านของนาง39มารธามีน้องสาวซื่อมารีย์ มารีย์นั่งอยู่ใกล้พระเยซูถ่าฟังคำสอนของพระองค์อย่างตั้งใจ40มารธากะลังยากเฮ็ดแนวกิ๊นให้พระองค์กับลูกศิษย์เพิ่น นางกะเลยถามพระองค์ว่า<< พระองค์เจ้าข้า พระองค์บ่สนใจให้น้องมาซ่อยผู้ข้าแน่บ่ ผู้ข้าเฮ็ดเวียกอยู่ผู้เดียว บอกมารีย์มาซ่อยข้าพระองค์เเด่>>41แต่พระองค์ตอบนางมารธาว่า <<มารธา มารธา เอ๋ย เจ้าสิหยากเวียกหยังหลายแท้ใจของเจ้าสิฮ้อนฮนไปหยัง42มีสิ่งที่ดีที่สุดเพียงสิ่งเดียวละกะมารีย์เขาเลือกเอาสิ่งที่ดีสุด บ่มีผู้ใด่สิเอาไปจากมารีย์ได้
Son Light Foundation