Luke7
1เมื่อพระเจ้าสอนหมู่ชาวบ้านตี่มาฟังแล้ว พระเจ้าก็เข้าไป่ยังเมืองคาเปอรนาอุม2มีคุนงานของนายร้อยทหารโรมันคุนหนึ่งป่วยหนัก ใกล้จะตาย นายร้อยคนนิ ฮักคุนงานของเขามาก3แล้วนายร้อยได่ยินเรื่องพระเจ้า ก่อส่งผู้ใหญ่บางคุนของหมู่ยิวไป่อ้อนวอน แล้วเจินพระเจ้ามาฮักษาทาสของเขา4หมู่เขาก่อไป่หาพระเจ้า แล้วก่ขอร้องพระเเจ้าด้วยใจฮ้ายว่า “นายร้อยคนนั้นเป็นคุนตี่พระเจ้าเหมาะแล้วจะทำสิ่งนิหื้อ5เพราะว่าท่านฮักหมู่ปี้น้องของเฮาแล้วสร้างธรรมศาลาหื้อเฮา”6พระเจ้าก่อไปกับหมู่เขา แล้วเมื่อใกล้จะถึงเอือนเขา นายร้อยก็ส่งหมู่เพื่อนหื้อมาบอกกับพระเจ้าว่า “อาจารย์ครับ บะต้องลำบากเลย เพราะเฮาบะใจ่ดีพอทีตี่จะหื้อท่านเข้าไป่ในบ้านของเฮา7ตัวเฮาเอง บะกล้าตี่จะมาพบอาจารย์ ขอแค่อาจารย์บอกเท่านั้น หมู่คุนงานของเฮาก็จะหายดี่8เฮาฮู้ก็เพราะเฮาเป่นทหาร มีตึงหัวหน้าที่สั่งเฮา แล้วมีลูกน้องตี่ต้องเชื่อฟังคำสั่งเฮา เมื่อเฮาสั่งหื้อ ‘ไป่’ หมู่เขาก็ไป ่สั่งให้ ‘มา’ หมู่เขาก็มา แล้วถ้าสั่งหื้อคุนงานของเฮา ‘เยะอันนั่นอันนิ’ เขาก็เยะ”9เมื่อพระเยซูได้ยินจะอั้น พระองค์ก็แปลกใจนัก จึงเหลียวไปอุ้กับจาวบ้านตี้ตวยพระองค์มาว่า “เฮาจะบอกหื้อฮู้ว่า ยังบะเกยปะไผตี้มีความเจื่อนักมอกอี้มาก่อนแม้แต่ในอิสราเอลเองก่อจ้างเต๊อะ”10เมื่อหมู่เปื้อนของนายร้อยปิกไปถึงบ้าน ก็ปะว่าทาสคนนั้นหายดีแล้ว11'ต่อมาพระเยซูกับหมู่ศิษย์ไปเมืองนาอิน และมีจาวบ้านนักหลายตวยไป12เมื่อพระองค์เตวมาใกล้ประตูเมือง ก็สวนกับขบวนแห่ศพของคนๆหนึ่ง เขาเป็นลูกจายเพียงคนเดียวของหญิงม่ายคนหนึ่ง มีจาวบ้านนักขนาดเตวมาตวยขบวนพร้อมกับหญิงม่ายคนนั้น13เมื่อพระเยซูหันนาง ก็ฮู่สึกอิ่นดู และอู้ว่า “จะไปไห้เน่อ”14แล้วพระองค์เตวเข้าไปจิโลงศพ หมู่คนที่หามโลงก็ยั่ง แล้วพระองค์อุ้ว่า “บ่าอ้าย เฮาสั่งหื้อลุกขึ้นมา”15คนตายก็ลุกขึ้นมานั่งและเริ่มอุ้ พระเยซูจึงเอาจายคนนั้นหื้อกับแม่ของเขา16จาวบ้านต่างเกิดความเกรงกลัวและสรรเสริญพระเจ้าว่า “คนอุ้แตนพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้เกิดในหมู่พวกเฮาแล้ว” และอุ้ว่า “พระเจ้ามาจ้วยเหลือคนของพระองค์แล้ว”17แล้วจื่อเสียงของพระเยซู ก็ร่ำลือไปทั่วแคว้นยูเดียและตำ๋หมู่รอบๆฮั่น18มีศิษย์คนหนึ่งของยอห์นคนทำพิธีจุ่มน้ำเล่าเรื่องนี้ให้ยอห์นฟัง ยอห์นเลยสั่งศิษย์สองคนของเขา19หื้อไปถามองค์เจ้าชีวิตว่า “ท่านปิ๋นคนๆนั้นที่จะมา หรือหมู่เฮาจะต้องถ้าแหมคนหนึ่ง”20ศิษย์สองคนนั้นไปป้ะพระเยซู และอุ้ว่า “ยอห์นผู้ทำพิธีจุ่มน้ำส่งหมู่เฮามาถามท่านว่า ‘ท่านคือคนๆนั้นตี้จะมา หรือหมู่เฮาจะต้องถ้าแหมคนหนึ่ง”21ในเวลานั้นพระเยซูได้ฮักษาคนตี้เจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆหื้อหาย ขับไล่ผีชั่ว และจ้วยให้คนตาบอดหลายคนหื้อผ่อหัน22พระเยซูบอกกับสองคนนั้นว่า “ไปบอกยอห์นถึงสิ่งที่สูได้หันและได้ยิน ว่าคนตาบอดผ่อหัน คนง่อยเตวได้ คนเป็นโรคผิวหนังร้ายแรงก็หาย คนหูหนวกก็ได้ยิน คนตายก่อปิ๋นขึ้นมา และคนตุกก็ได้ยินเรื่องข่าวดี23คนตี้บะละเฮา เพราะสิ่งที่เฮาเยะ ก็ปิ๋นคนที่มีเกียรติแต้ๆ”24ปอศิษย์ตึงสองของยอห์นปิกไปแล้ว พระเยซูก็อู้ถึงยอห์นให้ชาวบ้านฟังว่า “หมู่สูออกไปผ่อบะหยังในตี้เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้ง ไปผ่อต้นอ้อ ลู่ตามลมกา25บะใจ่แน่ แล้วสูออกไปฉ ไปผ่อคนใส่เสื้อผ้างามราคาแพงกา บะใจ้ก้า เพราะคนตี้ใส่เสื้อผ้างามราคาแพงนั้นอยู่ในวัง26ถ้าจะอั้นแล้วสูออกไปฮ ออกไปผ่อผู้พูดแตนพระเจ้ากา แม่นแล้ว เฮาขอบอกหื้อฮู้ว่าเขาเป็นนักเหลือคนอุ้แตนพระเจ้าแหม27เพราะเขาเป็นคนที่พระคัมภีร์เขียนถึงว่า‘ผ่อลอ เฮาจะส่งผู้ส่งข่าวของเฮานำหน้าท่านไปก่อนเขาจะไปเตรียมหนตางให้กับท่าน’28เฮาจะบอกหื้อฮุ่ว่า ยอห์นนั้นยิ่งใหญ่กว่ากุๆคนที่เกิดมาจากแม่ยิง แต่คนตี้สำคัญหน่อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้า ก็ยังยิ่งใหญ่เหลอยอห์นแหม”29กุคนที่ได้ยินพระเยซูอุ้ รวมตึงคนเก็บภาษีก็เจื่อว่าตางของพระเจ้านั้นถูกต้อง เพราะหมู่เขาเกยหื้อยอห์นทำพิธีจุ่มน้ำหื้อ30แต่หมู่ฟาริสีและหมู่ครูสอนกฎปฏิบัติบะยอมฮับตางตี้พระเจ้ามีสำหรับหมู่เขา เพราะหมู่นี้บะได้หื้อยอห์นทำพิธีจุ่มน้ำให้31พระเยซูอุ้ต่อ ว่า “เฮาจะเปรียบเทียบคนในสมัยนี้กับบะหยังดี32หมู่เขาปิ๋นเหมือนละอ่อนตี้นั่งอยู่ตี้กาดเอิ้นใส่กันว่า‘หมู่เฮาเป่าปี่หื้อฟังแต่หมู่สูก่บะยอมติ้นตามหมู่เฮาฮ้องเพลงเศร้าแต่หมู่สูก็บะยอมไห้’33เมื่อยอห์นคุนทำพิธีจุ่มน้ำมา เขาบะได่กินขนมปังหรือกินเหล้าองุ่น หมู่คุณก็ว่า ‘หมู่เขามีผีบะดีสิงอยู่34แล้วพอบุตรมนุษย์มา ตึงกินและดื่ม หมู่คุนก็หาว่า ‘ดูคุนนั่น ตึงตะกละและขี้เมา แล้วยังเป็นหมู่กับคนเก็บภาษีและคนบะดี่แหม35แล้วเยะได่ก่ตาม สติปัญญานั้นถูกหรือผิด ก็ดูได่ตี่ผลตึงหมดของมัน”36มีฟาริสีคนหนึ่งเจิญพระเยซูมากินข้าวกับเขา พระองค์ก็เลยมาตี้บ้านของเขาและนั่งเกิ้งอยู่ตี้โต๊ะอาหาร37มีแม่ยิงคนหนึ่งที่เป็นที่ฮุ้กันไปไคว่ในเมืองนั้นว่าเป็นคนบาป นางได้ยินว่าพระเยซูกำลังกินข้าวอยู่ตี้บ้านของฟาริสีคนนั้น นางก็ก๋ำน้ำหอมในขวดงามขนาดมาตวย38นางเข้าไปจุกอยู่ตางหลังใกล้ตีนของพระเยซู แล้วไห้จุ๋นตีนของพระองค์เปี๊ยะไปด้วยน้ำตา แล้วเอาผุมของนางเจ๊ด และก้มลงจูบตี๋นของพระองค์ พร้อมทั้งถอกน้ำหอมลงบนตีนตึงสองข้างของพระองค์39เมื่อฟาริสีคนที่เจิญพระเยซูหันก่อกึดในใจว่า “ถ้าจายคนนี้เป็นคนอู้แตนพระเจ้าแต้ เขาจะต้องฮู้ว่า แม่หญิงที่แตะต้องตัวเขานี้เป็นไผ และเป็นแม่หญิงหยังฮือ เขาจะต้องฮู้ว่านางเป็นคนบาป”40พระเยซูอู้ว่า “ซีโมน เฮาจะบอกบะหยังหื้อเน่อ”และซีโมนก็ตอบว่า “ว่ามาเลยครับ อาจารย์”41พระเยซูอู้ว่า “มีคนปล่อยเงินกู้คนหนึ่ง มีลูกหนี้อยู่สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้อยู่ห้าร้อยเหรียญเงิน และแหมคนหนึ่งเป็นหนี้อยู่ห้าสิบเหรียญเงิน42แต่ตึงสองไม่มีเงินใช้หนี้ เจ้าหนี้ก็เลยยกหนี้หื้อตึงสองคน สูกึดว่าไผจะฮักเจ้าหนี้คนนี้นักเหลือกั๋น”43ซีโมนตอบว่า “คนแรกตี้มีหนี้นักเหลือครับ”พระองค์ก็ตอบว่า “แม่นละ”44แล้วพระเยซูเหลวไปผ่อหญิงคนนั้น และอู้กับซีโมนว่า “หันหญิงคนนี้ก่อเฮามาบ้านสู สูก็ไม่ได้เอาน้ำมาล้างตีนเฮา แต่คนนิกลับใช้น้ำตาล้างตีนเรา และเอาผุมของเธอเช็ดจุ๋นแห้ง45ท่านบะได่จูบเฮา แต่แม่ยิงคุนนิบะได่หยุดจูบเท้าของเฮาเลยนับตั้งแต่เฮาเข้ามา46ท่านบะได้เอาน้ำมันมาจุบหัวของเฮา แล้วนางเอาน้ำมันหอมมาจุบเท้าของเฮา47เฮาจะบอกให้ฮูว่า ที่นางแสดงความรักนักขนาดนิ ก็เพราะนางได่ฮับการยกโทษจากบาปนักนั่นเอง ส่วนคุนหมู่นั้นตี่ได้รับการยกโทษน้อย ก็มีความฮักน้อย”48พระองค์จึงอู้กับนางว่า “บาปของนางได่ฮับการยกโทษแล้ว”49คุนนิคิดว่าเขาเป็นไผกัน ถึงได้เที่ยวยกโทษบาปหื้อไผต่อไผได่50พระเจ้าอู้กับแม่ยิงคนนิว่า “ความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้ารอดแล้ว ไป่เป็นสุขเตอะ”
Son Light Foundation