Luke19
1เมื่อพระเยซูเข้าไปในเมืองเยรีโคและกำลังเสด็จผ่านไปตามทาง2มีชายคนนึงชื่อศักเคียสอยู่ตี้หั้น เขาเป๋นนายด่านภาษีและเป๋นคนมั่งมี3เขาไคผ่อว่าพระเยซูเป๋นไผ แต่คนมากจึงผ่อบ่าหั้น เพราะเขา เป๋นคนเตี้ย4เขาจึงโล่นไปตางหน้า ปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้ผ่อหั้นพระองค์ เพราะว่าพระองค์กำลังจะผ่านทางนั้น5เมื่อพระเยซูมาถึงตีหั้น พระองค์เหงยหน้าผ่อศักเคียสแล้วอุ้กับเขาว่า “ศักเคียสเอ๋ย ขะใจ๋ลงมา เพราะว่าวันนี้เฮาอิต้องพักอยู่ในเฮือนของท่าน”6แล้วเขาก่ฟั่งลงมาต้อนฮับพระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี7กุคุนตหั้นแล้วก่ปากั๋นจ่มและอู้ว่า “ท่านผู้นี้อิไปพักอยู่ตวยคุนบาป”8แล่วศักเคียสหั้นจุกอู้องค์พระผู้ปิ่นเจ้าว่า “องค์พระผู้ปิ่นเจ้า ทรัพย์สิ่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยอมหื้อคุนยากจุ๋นกึ่งนึง และถ้าข้าพระองค์โกงอะหยังของไผมา ก่ยอมคืนหื้อเขาสี่เตา”9พระเยซูอู้กับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงบ้านนี้แล้ว เพราะคนนี้ปิ่นลูกของอับราฮัมตวย10เพราะว่าลูกมนุษย์มาเพื่ออิเสาะหาและจ่วยคุณตีหลงหายไปหั้นหื้อรอด”11ขณะตีฝูงชนกำลังฟังสิ่งเหล่าหั้น พระองค์ก่อู้เรื่องนึงหื้อหมู่เขาฟังต่อไปแหม เพราะพระองค์กำลังมาใกล้กรุงเยรูซาเล็ม และเพราะเหตุตีหมู่เขากึดว่าแผ่นดินของพระเจ้ากำลังอิปรากฏในบ่าช้านี้12พระองค์อู้ว่า “มีเจ้านายองค์นึงกำลังอิเดินทางไปเมืองไกลเพื่อรับอำนาจมาครองแผ่นดิน แล้วจะกลับมาอีก13ท่านจึงฮ้องทาสของท่านสิบคุนมา มอบตังไว้ตวยหมู่เขาสิบมินาแล้วสั่งว่า ‘จงเอาไปค้าขายจนกว่าเฮาอิปิกมา’14แต่ชาวเมืองเกลียดชังท่านผู้นั้น จึงส่งทูตตามหลังไปเพื่อทูลว่า ‘เราไม่ต้องการให้ท่านผู้นี้มาปกครอง’15เมื่อท่านได้ฮับอำนาจครองแผ่นดินปิกมาแล้ว ท่านจึงฮ้องหมู่ทาสตีท่านหื้อตังไว้หั้นมา เพื่ออิผ่อว่าหมู่เขาค้าขายได้ก่ำไฮเตาใด16คนแรกมาอู้ว่า ‘ท่านเจ้าข้า ตังนึงมินาของท่านได้ก่ำไฮมาแหมสิบมินา17ท่านจึงอู้ตวยเขาว่า ‘ดีขนาด เจ้าปิ่นทาสตีดี เพราะเจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เจ้าจงมีอำนาจครอบครองสิบเมืองเถิด18คุณตีสองมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า ตังนึงมินาของท่านได้กำไรมาแหมห้ามินา’19ท่านจึงอู้ตวยเขาเหมือนกั๋นว่า ‘เจ้าจงครอบครองห้าเมืองเถิด20แหมคุนนึงมาอู้ว่า ‘ท่านเจ้าข้า นีตังนึงมินาของท่าน ข้าพเจ้าเอามันห่อผ้าเก็บไว้21เพราะข้าพเจ้ากลัวท่าน เนื่องจากท่านปิ่นคุนเข้มงวด ท่านเก็บผลตีท่านบ่าได้ลงแรง และเกี่ยวสิ่งที่ท่านบ่าได้หว่าน’22ท่านจึงตอบเขาว่า ‘ไอ้ขี้ข้าชั่วช้า เฮาอิพิพากษาเจ้าตวยกำอู้ของเจ้าเอง เจ้าก่หู้บ่าแม่นหรือว่าเฮาปิ่นคุนเข้มงวด เก็บผลตีเฮาบ่าได้ลงแรงและเกี่ยวสิ่งที่เฮาบ่าได้หว่าน?23แล้วเยะใดเจ้าถึงบ่าฝากตังของเฮาไว้ตีธนาคาร? เมื่อเฮามาอิได้ฮับตังของเฮาพร้อมตวยดอกเบี้ยตวย’24แล้วท่านสั่งคุนตีจุกอยู่ตีหั้นว่า ‘จงเอาตังนึงมินาตีเขาไปหื้อตวยคุนตีมีสิบมินา’25แล้วหมู่เขาอู้ว่า ‘ท่านเจ้าข้า เขามีสิบมินาแล้ว’26‘เฮาอู้หมู่เจ้าว่า กุคุนตีมีอยู่แล้วอิได้ฮับเพิ่มแหม แต่คุนตีบ่ามี แม้แต่สิ่งตีเขามีอยู่หั้นก่อิต้องเอาไปจากเขา27ส่วนหมู่ศัตรูของเฮาตีบ่าต้องการหื้อเฮาปกครองหมู่เขาหั้น จงปาเขามาตีนี่ แล้วฆ่าต่อหน้าเฮา’ ”28เมื่อพระองค์อู้กำเหล่าหั้นแล้ว พระองค์ก่ไปก่อน เพื่ออิไปต๊กรุงเยรูซาเล็ม29เมื่อพระองค์มาใกล้หมู่บ้านเบธฟายีและหมู่บ้านเบธานี มาถึงดอยตีฮ้องว่าบะกอกเทศ พระองค์ทรงใจ้สาวกสองคุน30สั่งว่า “จงเข้าไปตีหมู่บ้านตีอยู่ตางหน้า เมื่อเข้าไปแล้วอิปะลูกลาตัวนึงตียังบ่ามีไผขี่เลยผูกไว้ จงแก้มันปามาเถิด31ถ้ามีไผถามว่า ‘ท่านแก้มันทำไม?’ จงบอกเขาว่า ‘องค์พระผู้ปิ่นเจ้าต้องต้องการตีใจ้มัน’ ”32สาวกสองคุนหั้นก่ปะเหมือนตีพระองค์อู้ตวยเขา33ขณะตีเขากำลังแก้ลูกลาอยู่หั้น หมู่เจ้าของก่ถามเขาว่า “ท่านแก้ลูกลาทำไม?”34เขาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าอิต้องใจ้มัน”35แล้วเขาก่จูงลูกลามาหาพระเยซู เอาเสื้อของตนปูบนหลังลา แล้วเชิญพระเยซูขึ้นลาหั้น36ขณะตีพระองค์ไป ประชาชนเอาเสื้อผ้าของตนปูตามหนตาง37เมื่อพระองค์มาใกล้ตางตีอิลงไปจากดอยบะะกอกเทศแล้ว หมู่สาวกกุคุนก่มีความชื่นชมยินดีเพราะมหกิจทั้งหลายตีหมู่เขาหันหั้น จึงเริ่มสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง38ว่า“ขอหื้อกษัตริย์ ผู้มาในพระนามขององค์พระผู้ปิ่นเจ้า ทรงพระเจริญ ขอหื้อมีสันติในสวรรค์และพระเกียรติในตีสูงสุด”39แต่ฟาริสีบางคุนในหมู่ชนทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ จงห้ามพวกสาวกของท่าน”40พระองค์ตอบหมู่เขาว่า “เราบอกพวกท่านว่า แม้คุนหมู่นิอิดัก แต่ศิลาตึงหลายก่ยังอิส่งเสียงฮ้อง”41เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้และทอดพระเนตรเห็นกรุงแล้ว ก็ทรงกันแสงสงสารกรุงนั้น42อู้ว่า “โอ เราไค้หื้อตัวหู้ในตอนนิว่าสิ่งใดสร้างสันติ แต่ตอนนี่สิ่งหั้นถูกซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว43เพราะว่าตอนหั้นอิมาถึงเจ้า เมื่อหมู่ศัตรูของเจ้าอิก่อเชิงเทินต่อสู้เจ้า และล้อมขังเจ้าไว้กุด้าน44แล้วอิเหวี่ยงเจ้าลงหื้อราบบนดิน ตึงตัวเจ้ากับลูกๆ ตีอยู่ตางในเจ้า และหมู่เขาอิบ่าปล่อยหื้อมีศิลาซ้อนทับกั๋นไว้ตางในเจ้า เพราะเจ้าบ่าฮับหู้วันเวลาตีพระองค์มาเยี่ยมเจ้า45ฝ่ายพระองค์เข้าในตีพระวิหาร แล้วทรงเริ่มไล่คนตึงหลายตีค้าขายอยู่หั้น46ละอู้ตวยหมู่เขาว่า “มีพระวจนะจดไว้ว่า‘นิเวศของเฮาต้องอิปื่นนิเวศอธิษฐาน แต่หมู่ท่านทำหื้อปิ่นถ้ำของหมู่โจร’ ”47พระองค์สั่งสอนในพระวิหารกุวัน แต่หมู่หัวหน้าปุโรหิต หมู่ธรรมาจารย์ และผู้นำคุนอื่นๆ ของหมู่ชนหาช่องตางตีอิฆ่าพระองค์48แต่เขาบ่าพบช่องทางตีอิเยะอะหยังได้ เพราะว่าคุนตึงหมดชอบฟังพระองค์หลาย
Son Light Foundation