Luke18
1พระเยซูอูคำเปรียบเรื่องหนึ่งหื้อหมู่เขาฟัง เพื่อสอนว่าเขาตึงหลายควรอ้อนวอนอยู่ตลอดแล้วบะหื้ออ่อนใจ่2พระองค์บอกว่า “ในเมืองแห่งหนึ่งมีผู้พิพากษาอยู่คุนหนึ่ง เป่นคนตี่บะเกรงกลัวพระเจ้า และบะเห็นแก่คุนได่เลย3ในเมืองนั้นมีแม่ยิงม่ายคุนหนึ่งมาหาท่านแล้วอูว่า ‘ขอหื้อความถูกต้องแก่ดิฉันในการสู้ความเถิด’4แต่ผู้พิพากษาคุนนั้นบะยอมเยะจนเวลาผ่านไป่เมิน แต่ภายหลังเขากึดในใจ่ว่า ‘แม้ว่าข้าจะบะกลัวพระเจ้าแล้วบะหันแก่คุน5แต่เพราะแม่ยิงม่ายคุนนิมาทำหื้อข้าลำบาก ข้าจะหื้อความถูกต้องแก่นาง เพื่อบะหื้อนางมารบกวนหื้อรำคาญใจ่บ่อยๆ’6แล้วองค์พระผู้เป่นเจ้าบอกว่า “หื้อฟังคำตี่ผู้พิพากษาบะดี่คนนิอู7พระเจ้าจะบะหื้อความถูกต้องแก่คนตี่พระองค์ได่ทรงเลือกไว้ ผู้ฮ้องถึงพระองค์ตึงเมื่อวันเมื่อคืนกา พระองค์จะอดใจ่ไว้ช้ากา8เฮาบอกหมู่ท่านว่า พระองค์จะหื้อความยุติธรรมแก่หมู่เขา อย่างเร็ว แต่เมื่อบุตรมนุษย์มา ท่านยังจะปะความเชื่อในแผ่นดินโลกกา?”9แล้วบางคุนตี่เชื่อในตั๋วเก่าว่าเป็นคนดี่ถูกต้อง แล้วดูถูกคุนอื่นนั้น พระองค์อูเป่นคำเปรียบนิว่า10“มีสองคุนขึ้นไป่อ้อนวอนในตี่ศาลา คุนหนึ่งเป็นฟาริสีและคุนหนึ่งเป่นคุนเก็บภาษี11คุนตี่เป่นฟาริสีนั้นยืนอยู่คุนเดียวอ้อนวอนว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ตี่ข้าพระองค์บะเหมือนคุนอื่นตี่เป่นคุนขี้โกง เป่นคนบะดี่ แล้วเป่นคุนล่วงประเวณี แล้วบะเหมือนคุนเก็บภาษีคุนนิ12ข้าพระองค์อดอาหารสองวันต่อหนึ่งอาทิตย์ แล้วสิ่งเหล่านั้นตี่ข้าพระองค์หาได่ ข้าพระองค์ก่อเอาตังค์มาถวายตลอด’13ส่วนคุนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่ไกลๆ บะยอมแม้แต่แหงนหน้าดูฟ้า แต่ตบอกตั๋วเก่าบอกว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอเอ็นดูข้าพระองค์ผู้เป็นคุนบะดี่เตอะ’14เฮาบอกหมู่ท่านว่า คุนนิแหละเมื่อกลับลุงไป่ถึงบ้านของตั๋วเก่าก็ถูกนับว่าเป็นคนดี่ บะใช่อีกคุนหนึ่งนั้น เพราะว่าทุกคุนตี่ยกตัวเก่าขึ้นจะต้องถูกยำลุง แต่ทุกคุนตี่ถ่อมตัวลุงจะได้ฮับการยกขึ้น”15แล้วมีบางคุนอุ้มละอ่อนน้อยมาหาพระองค์ เพื่อจะหื้อพระองค์ยุบละอ่อนน้อยนั้น เมื่อหมู่ลูกศิษย์หันก็ห้ามเขา16แต่พระเยซูทรงเรียกหื้อเขาเอาละอ่อนมา แล้วบอกว่า “ยอมหื้อละอ่อนน้อยๆ เข้ามาหาเฮาจะไปห้ามเขา เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป่นของคุนอย่างหมู่เขา17เฮาบอกเรื่องจริงกับหมู่ท่านว่า ใผตี่บะยอมฮับแผ่นดินของพระเจ้าเหมือนละอ่อนน้อยๆ จะเข้าในแผ่นดินนั้นบะได่”18มีป้อชายคุนหนึ่งซึ่งเป่นขุนนางถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าจะเยะจะไดถึงจะได่ชีวิตนิรันดร์?”19พระเยซูอูถามคุนนั้นว่า “ท่านใช้คำว่าประเสริฐกับเฮาเยะฮือ? บะมีใครประเสริฐนอกจากพระเจ้าองค์เดียว20ท่านฮู้จักบัญญัติแล้วตี่ว่า ‘ห้ามผิดผัวเมียเขา ห้ามฆ่าคุน ห้ามลักของ ห้ามเป่นคุนอูขี้จุ แต่หื้อเกียรติป้อแม่ของเจ้า’21คนนั้นจึงบอกว่า “ข้อตึงหมดนั้น ข้าพเจ้าถือรักษาไว้ตั้งแต่ละอ่อน22เมื่อพระเยซูได่ยินอย่างนั้น พระองค์บอกกับเขาว่า “ท่านยังขาดสิ่งหนึ่งหื้อไป่ขายของตึงหมดตี่ท่านมีอยู่แล้วแจกจ่ายหื้อคุนยากจน ท่านถึงจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ แล้วหื้อกลับมาตวยเฮา”23แต่เมื่อเขาได่ยินอย่างนั้นก่อเป่นทุกข์ เพราะเขาเป่นคุนรวยขนาด24เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขามีอาการอย่างนั้น พระองค์จึงบอกว่า “คุนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก่อยากแต้ๆ25ตั๋วอูฐจะลอดฮูเข็มก่อยังง่ายกว่าการตี่คุนรวยมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า”26หมู่ตี่ได้ยินจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นใผจะรอดได่?”27แต่พระองค์บอกว่า “สิ่งตี่คุนทำบะได่ พระเจ้าทำได่”28เปโตรจึงบอกพระองค์ว่า “นี่แหละ หมู่ข้าพระองค์ถึงได่ละทิ้งบ้านเฮือนของหมู่ข้าพระองค์ตวยพระองค์มา”29พระองค์จึงตรัสกับหมู่เขาว่า “เฮาอูเรื่องแต้กับหมู่ท่านว่า คุนตี่ละบ้าน หรือเมีย หรือพี่น้อง หรือป้อแม่ หรือลูกเพราะเห็นแก่แผ่นดินของพระเจ้า30จะได่ฮับผลตอบแทนหลายเท่าในยุคนี้ แล้วในยุคหน้าจะได่ชีวิตตลอด”31พระองค์ได้ปาลูกศิษย์สิบสองคนไปแล้วอู้กับหมู่เขาว่า “นี่แน่ะ หมู่เราจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มและทุกสิ่งตี้หมู่คนอู้เรื่องพระคัมภีร์นะเขียนเรื่องบุตรมนุษย์จะสำเร็จ32เพราะว่าบุตรมนุษย์นั้นจะต้องถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ และหมู่เขาจะเยาะเย้ยท่าน กระทำหยาบคายต่อท่าน ถ่มน้ำลายรดท่าน33หมุ่เขาจะตีและฆ่าท่าน แล้วในวันที่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”34ส่วนหมู่ลูกศิษย์ไม่เข้าใจสิ่งเหล่านั้นเลย ความหมายของกำอู้นั้นถูกซ่อนไว้จากหมู่เขา และเขาบ่ารู้ว่าพระองค์อู้ถึงอะไร35เมื่อพระองค์มาใกล้เมืองเยรีโค มีคนตาบอดคนนึงนั่งขอทานอยู่ข้างทาง36เมื่อเขาได้ยินเสียงหมู่คนเดินผ่านจึงถามว่ามีเรื่องอะหยัง37พวกเขาเลยอู้ว่าเยซูชาวนาซาเร็ธผ่านมา38คนตาบอดคนนั้นจึงอู้ว่า “เยซู บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”39คนตี้เดินอยู่ข้างหน้านั้นเลยห้ามเขาเพื่อหือเขาดัก แต่เขายิ่งร้องขึ้นว่า “บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”40พระเยซูทรงหยุดและยืนอยู่ และได้สั่งหือปาคนตาบอดมาหาพระองค์ เมื่อเขามาใกล้แล้วพระองค์อู้ถามเขาว่า41“ท่านไคได้จะหือเฮาเยะอะไรแก่ท่าน?” เขาอู้ว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้า โปรดให้ข้าพระองค์หั้นได้”42พระเยซูอู้กับเขาว่า “จงหั้นเถิด ความเชื่อของท่านทำหือตัวท่านหายปกติแล้ว”43ทันใดนั้นเขาก่หั้นได้ และตามพระองค์ไปพลางถวายสาธุการแด่พระเจ้า และเมื่อคนทั้งปวงได้เห็นเช่นนั้น ก็สรรเสริญพระเจ้า
Son Light Foundation