Luke17
1พระเยซูบอกกับหมู่ลูกศิษย์ของพระองค์ว่า “จำเป่นต้องมีเหตุหื้อหลงผิด แต่ความหายนะ ต้องเกิดแก่ผู้ตี่เป่นต้นเหตุ2ถ้าเอาหินโม่แป้งมัดคอคนนั้นขว้างตี่ทะเลก็ดี่กว่าตี่จะหื้อเขานำคุนเล็กน้อยหมู่นิคุนหนึ่งหื้อหลงไป่3หื้อระวังตั๋วหื้อดี ถ้าพี่น้องทำผิดต่อท่านหื้อบอกเขา และถ้าเขากลับใจ่แล้ว ก่อยกโทษหื้อเขา4ถึงเขาทำบะดี่ต่อท่านวันหนึ่งถึงเจ็ดครั้ง แล้วเขาปิกมาหาท่านทั้งเจ็ดครั้งนั้น แล้วบอกว่า ‘ฉันกลับใจ่แล้ว’ หื้อยกโทษหื้อเขาเตอะ”5หมู่อัครทูตบอกพระองค์ว่า “ขอพระองค์โปรดหื้อความเชื่อของหมู่ข้าพระองค์เพิ่มมากยิ่งขึ้น”6พระองค์บอกว่า “ถ้าหมู่ท่านมีความเชื่อเพียงเท่าเมล็ดผักกาดเมล็ดหนึ่ง ท่านก็จะสั่งต้นหม่อนนิได่ว่า ‘จงถอนขึ้น ออกไป่ปักในทะเล’ แล้วมันก็จะเชื่อฟังท่าน7“ถ้าหมู่ท่านมีลูกจ้างออกไป่ไถนาหรือเลี้ยงแกะ แล้วเมื่อลูกจ้าวคุนนั้นปิกมาจากกลางนา ท่านจะบอกเขากาว่า ‘เชิญนั่งลุงกินเตอ?’8ท่านจะบะบอกเขากาว่า ‘ไปหาอะหยั้งมาหื้อเฮากินแล้วมัดแอ่ลไว้คอยดูแลเอาใจ่ใส่ระหว่างตี่เฮากินและดื่ม หลังจากนั้นเจ้าจึงค่อยกินและดื่มเตอะ?’9นายจะขอบใจ่ลูกจ้างนั้น เพราะลูกจ้างทำตามคำสั่งกา?10เช่นเดียวกัน เมื่อหมู่ท่านเยะสิ่งใดตี่เฮาได่สั่งไว้กับท่านแล้ว ก็ฮือฮู้ตวยว่า ‘เฮาเป่นบ่าวตี่บะได่มีความดีตี่ช่วยเหลือต่อเจ้านาย เฮาเพียงแต่ทำตามหน้าตี่ ตี่ควรจะเยะเตาอั่น’ ”11ตามตางไป่กรุงเยรูซาเล็ม พระเยซูเสด็จเลอระหว่างแคว้นสะมาเรียและแคว้นกาลิลี12แล้วขณะตี่พระองค์กำลังเตวเข้าไป่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีคนโรคเรื้อนสิบคุนมาปะพระองค์ หมู่เขายืนอยู่ไกลๆ13แล้วส่งเสียงฮ้องว่า “เยซูนายเจ้าข้า ขอเมตตาเฮาเตอะ”14เมื่อพระองค์หันเขาแล้วจึงบอกกับเขาว่า <<หื้อไป่สำแดงตั๋วแก่หมู่ปุโรหิตเตอะ>> เมื่อกำลังเดินไป่ เขาตึงหลายก็หายสะอาด15คุนหนึ่งในหมู่นั้น เมื่อหันว่าตั๋วเก่าหายโรคแล้ว จึงปิกมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง16แล้วกราบลุงตี่เท้าของพระเยซู ขอบพระคุณพระองค์ คุนนั้นเป่นชาวสะมาเรีย17พระเยซูจึงอุ้ว่า “มีสิบคนหายสะอาดบ่าแม่นก่า? แต่เก้าคนหั้นมีตี้ไหน?18บ่ามีไผปิกมาสรรเสริญพระเจ้านอกจากคนต่างชาติคนนี้ก่า?”19แล้วพระองค์อู้กับคนหั้นว่า “จงลุกขึ้นและไปเตอะ ความเชื่อของท่านเยะให้ตัวท่านหายดีแล้ว”20เมื่อหมู่ฟาริสีอู้ถามพระองค์ว่าแผ่นดินของพระเจ้าจะมาถึงเมื่อใด พระเยซูอู้ตอบเขาว่า “แผ่นดินของพระเจ้าจะบ่ามาด้วยสิ่งตี้จะสังเกตได้21และเขาจะบ่าอกันว่า ‘มาดูนี่’ หรือ ‘ไปดูโน่น’ เพราะนี่แน่ะ แผ่นดินของพระเจ้าหั้นอยู่ตางกลางหมู่ท่าน”้22พระองค์อู้กับหมู่ลูกศิษว่า “คงจะมีเวลานึงเมื่อท่านทั้งหลายต้องการตี้จะหั้นวันของบุตรมนุษย์ แต่จะบ่าหั้น23เขาจะอู้กับหมู่ท่านว่า ‘มาดูนี่’ หรือ ‘ไปดูโน่น’ จะไป ไปตามเขาเลย24เพราะว่าบุตรมนุษย์ ในวันของพระองค์หั้นจะเหมือนอย่างฟ้าแลบ เมื่อแลบออกจากฟ้าข้างนึง ก่ส่องสว่างไปถึงฟ้าแหม่ผากนึง25แต่ก่อนหน้าหั้นจำเป๋นตี้บุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์หลายอย่าง และคนในยุคนี้จะไม่ยอมรับท่าน26ในสมัยของโนอาห์ เหตุการณ์เคยเป๋นมาแล้วจะใด ในสมัยของบุตรมนุษย์ก่อิเป่นจะอั้นตวย27หมู่เขากินและดื่ม แต่งงานกัน และยกหือเเป่นผัวเมียกัน จนกระทั่งถึงวันหั้นตี้โนอาห์เข้าไปในเรือใหญ่ และน้ำมาท่วมล้างผลาญพวกเขาจนหมดสิ้น28ในสมัยของโลทก่เหมือนกัน เขากินดื่ม ซื้อขาย หว่านปลูก ก่อสร้าง29แต่เมื่อถึงวันนั้นที่โลทออกไปจากเมืองโสโดม ไฟและกำมะถันก่ตกจากฟ้ามาเผาหมู่เขาจนหมดสิ้น30ในวันตี้บุตรมนุษย์จะมาหือหั้นก่เป่นเหมือนจะอั้น31ในวันหั้นคนตี้อยู่บนดาดฟ้าหลังคาตึก อย่าลงมาเก็บของตางใน และคนตี้อยู่ตามทุ่งนาก่อย่างเดียวกัน อย่าปิกมาเอาของ32จงกึดเตืองหาเมียของโลทเถิด33คนตี้พยายามเอาชีวิตของตนรอด คนหั้นจะเสียชีวิต แต่คนตี้ยอมเสียชีวิต คนนั้นจะได้ชีวิตรอด34เฮาบอกท่านตึงหลายว่า ในคืนวันหั้นจะมีสองคนนอนเตียงเดียวกัน จะรับไปคนนึง จะละไว้คนนึง35แม่ยิงสองคนจะโม่แป้งด้วยกัน จะฮับคนนึง แล้วจะละคนนึง>>36สองคุนจะอยู่ในนา จะฮับไปคุนนึง จะละไว้คุนนึง37หมู่เขาจึงอู้ถามพระองค์ว่า “จะเกิดขึ้นตี้ไหนองค์พระผู้เป็นเจ้า?” พระองค์อู้ตอบว่า “ซากศพอยู่ตี้ไหน ฝูงนกแร้งจะรุมล้อมกันอยู่ตี่หั้น”
Son Light Foundation