Luke8
1ต่อมาพระเยซูก่าไปตามบ้านตามเมืองต่าง ๆ แล้วก่าประกาศข่าวประเสริฐเรื่องเเผ่นดินของพระเจ้า ลูกศิษย์สิบสองคนนั้นก่าอยู่กับพระเยซู2พร้อมกับผู้หญิงบางคนที่ได้ฮับการรักษาให้พ้นจากวิญญาณชั่วและโรคภัยต่าง ๆ ได้แก่ มารีย์ที่เรียกกันว่า ชาวมักดาลา คนที่มีผีเจ็ดโตออกจากโต3และโยอันนาเมียของคูซา ต้นเรือนของเฮโรด และสูสันนาและผู็หญิงอื่น ๆ หลายคนที่เคยรับใช้พระเยซูและลูกศิษย์ด้วยทรัพย์สิ่งของของเขา4เมื่อมหาชนมาอยู่พร้อมกัน และเมื่อผู้คนจากเมืองนั้นเมืองนี้มาหาพระเยซู พระเยซูก่าเว้าเป็นคำอุปมาว่า5" มีคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช เมื่อเขาหว่าน เมล็ดก่าตกนำหนทาง จึงถูกเหยียบย่ำและนกในอากาศก่ามากินง่า6บ้างก่าตกที่หิน เมื่องอกขึ้นมาแล้วก่าแห้งเหี่ยวไป เพราะบ่ชื้น7บ้างก่าตกกลางต้นหนาม ต้นหนามก่างอกขึ้นมาคลุม8บ้างก่ตกที่ดินดี จึงงอกขึ้นมาเกิดผลร้อยเท่า " หลังจากพระเยซูเว้าสังซั้นแล้วจึงฮ้องว่า " ไผมีหู จงฟังเถิด"9พวกลูกศิาย์จึงถามพระเยซูว่า หมายความว่าสะได๋?10พระเยซูตอบว่า " ข้อความลึกลับแห่งแผ่นดินของพระเจ้าให้พวกเจ้าฮู้ได๋ แต่ให้เป็นคำอุปมาสำหรับคนอื่น เพื่อว่าเมื่อพวกเขาเบ่งก่าอิบ่เห็นและเมื่อพวกเขาฟังก่าบ่เข้าใจ11"คำเปรียบเทียบนั้นหมายถึงอย่างนี้ เมล็ดพืชก่าคือพระวจนะของพระเจ้า12ที่ตกนำหนทางหมายถึง คนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้วมารก่ามาชิงเอาพระวจนะไปจากใจของเขาเผื่อบ่ให้เข้าใจและได้รับความรอด13ที่กบนหินหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้วก่าฮับพระวจนะนั้นด้วยความดีใจ แต่บ่มีฮาก เชื่อได๋บ่เทิงเมื่อถืกทดลองก่าหลงไปเสีย14ที่ตกกลางหนามหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้วและหน้าที่ดำเนินชีวิตอยู่ ความกังวล ทรัพย์สมบัติ ความสนุกสนานในชีวิตนี้ ก่าฮัดพวกเขาจนทำให้บ่เติบโต15ที่ตกในดินดีนั้นหมายถึง คนเหล่านั้นที่ได้ยินพระวจนะแล้วจดจำไว้ด้วยใจที่ ซื่อสัตย์ ดีงาม จึงเกิดผลด้วยความทรหดอดทน16" บ่มีไผจิตะเกียงแล้วอิเอาภาชนะครอบไว้ หรือวางไว้ใต้เตียงแต่ตั้งไว้ที่เชิงตะเกียง เพื่อคนทั้งหมายที่เข้ามาก่าอิเห็นแสงสว่างได๋17เพราะว่าบ่มีอิหยังที่เสี่ยงไว้แล้ว บ่โผล่ออกมาให้เห็น และบ่มีสิ่งใดที่ปิดบังแล้วอีบ่ถืกล่วงรู้หรือเปิดเผยให้เห็น18เพราะฉะนั้น จงเอาใจจดจ่อต่อสิ่งที่พวกเจ้าได๋ยินได๋ฟัง คนที่มีอยู่แล้วก่าอีเพิ่มเติมให้แก่คนนั้น แต่คนที่บ่มีแม้แต่สิ่งที่เขาคึดว่ามีอยู่นั้น ก่าเอาจากเขาไป "19แม่และพวกน้องชายมาหาพระเยซูแต่บ่สามารถเข้าไปม่อโตพระเยซูได๋เพราะคนหลาย20มีคนบอกพระเยซูว่า " แม่และน้องชายของเจ้ายืนอยู่ข้างนอก ต้องการอีพ้อเจ้า "21แต่พระเยซูตอบเขาว่า " แม่ของเฮาและพี่น้องของเฮาคือคนเหล่านั้นที่ได๋ฟัง พระคำของพระเจ้าแล้วเฮ็ดนำ "22อยู่มามื้อหนึ่งพระเยซูลงเรือกับลูกศิษย์ของพระองค์กร แล้วพระเยซูเว้ากับเขาว่า " ให้พวกเฮาข้ามทะเลสาบไปฝั่งพู้น " เขาก่าพายเรือออกไป23ขณะเรือกำลังแล่นไปพระเยซูนอนหลับและเกิดพายุหนักขึ้นกลางทะเลน้ำก่าไหลเข้าเรือจนทุกคนในเรือตกอยู่ในอันตราย24พวกเขาถึงมาปลุกพระเยซูแล้วเว้าว่า " อาจารย์ อาจารย์ เฮากำลังอิจมน้ำตายอยู่แล้ว" พระเยซูจึตื่นขึ้น ห้ามลมและคลื่น แล้วคลื่นลมก่าหยุดสงบเงียบ25พระเยซูก่าเว้ากับพวกเขาว่า "ความเชื่อพวกเจ้าอยู่บ่งได๋? พวกเขาก่าหย้านและประหลาดใจ เว้ากันว่า " ท่านผู้นี้เป็นผู้ได๋ จึงสั่งลมกับน้ำได๋ และมันก่าเชื่อฟังท่าน?"26พวกเขาแล่นเรือไปถึงเขตเเดนเมืองเก-ราซาที่อยู่ตรงข้ามกาลิลี27ขณะที่พระเยซูขึ้นฝั่ง ชาวเมืองคนหนึ่งที่มีผีเข้าสิงมาพบพระเยซู เขาบ่ได๋ใส่เสื้อผ้าและบ่ได๋อาศัยในบ้านเฮือนมาเหิงแล้ว แต่อาศัยอยู่นำอุโมงค์ฝังศพ28เมื่อเขาเห็นพระเยซู เขาก่าฮ้องลั่นและมามอบกราบพระเยซู ฮ้องเสียงดังว่า " ข้าแต่พระเยซูลูกของพระเจ้าสูงสุด พระองค์มายุ่งกับข้าพระองค์ทำไม ขอพระองค์อย่าทรมานข้าพระองค์"29ที่มันพูดเช่นนี้ก็เพราะ พระเยซูได้สั่งผีให้ออกจากตัวคนนั้น (เพราะว่าผีแผลงฤทธิ์ในตัวเขาบ่อย ๆ เขาเคยถืกล่ามด้วยโซ่ตรวน แต่เขาหักโซ่ที่ล่ามเขาไว้ แล้วถืกผีพาเข้าไปในถิ่นกันดาร)30พระเยซูถามเขาว่า " เจ้าชื่อหยัง?" เขาตอบว่า " ชื่อกอง" เพราะว่ามีผีหลายโตสิงเขาอยู่31พวกผีก่าอ้อนวอน ขอพระเยซูอย่าสั่งพวกมันกลับไปที่ขุมนรก32ขณะนั้นก่ามีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่บนไหล่เขา ผีเหล่านั้นจึงอ้อนวอนเพราะเยซู ขออนุญาตให้พวกมันเข้าสิงในฝูงหมู พระเยซูก่าอนุญาต33ผีเหล่านั้นจึงออกมาจากชายคนนั้นแล้วเข้าไปอยู่ในโตของหมู หมูทั้งฝูงก่าปบไปโดดจากหน้าผาลงไปในทะเลสาบสะมักน้ำตาย34เมื่อคนเลี้ยงหมูเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาก่าวิ่งหนีไปและเล่าเรื่องนั้นทั้งในเมืองและชนบท35พวกชาวบ้านจึงพากันออกไปเบิ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเมื่อพวกเขาพบพระเยซู ก่าเห็นคนที่มีผีออกจากโตแล้ว นุ้งผ้า มีสติ สัมปชัญญะและกำลังนั่งอยู่ม่อเท้าของพระเยซู พวกเขาก่าพากันหย้าน36คนที่เห็นก่าเว้าให้พวกเขาฟังถึงเรื่องของคนผีเข้าว่า เขาหายเป็นปกติได๋สะได๋37ชาวเมืองเก-ราซาและทุกคนที่อยู่นำชนชท โดยรอบจึงขออ้อนวอนให้ไปจากเขา เพราะว่าเขาหย้านหลาย พระเยซูจึงลงเรือกลับไป38คนที่ผีออกจากโตแล้วนั้น ก่าขออนุญาตติดตามพระเยซู แต่พระเยซูสั่งให้เขากลับไปง่า เว้าว่า39" จงกลับไปที่เฮือนของเจ้าและเว้าให้ชาวเมืองฟังถึงสิ่งที่พระเจ้าได๋เฮ็ดกับเจ้า " เขาก่าไปและประกาศให้คนทั้งเมืองฮู้ถึงเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ที่พระเยซูเฮ็ดกับเขา40เมื่อพระเยซูกลับมาแล้ว ประชาชนะก่าต้อนฮับพระองค์เพราะเขาทั้งหลายคอยท่าพระเยซูอยู่41มีคนหนึ่งชื่อ ไยรัส เป็นนายธรรมศาลามากราบลงที่เท้าของพระเยซู อ้อนวอนพระเยซู ให้ไปที่เฮือนของเขา42เพราะว่า เขามีลูกสาวคนเดียว อายุประมาณสิบสองปี และลูกสาวนั้นนอนบ่ส่ำบายอยู่เกือบอิตายแล้ว เมื่อพระเยซูกำลังอิไปน้ันประชาชนก่าเบียดเสียดพระองค์43มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได๋สิบสองปีมาแล้ว บ่มีผู้ได๋รักษาให้หายได๋44ผู้หญิงคนนั้นแอบมาทางหลังและเตะต้องเสื้อผ้าของพระเยซูและทันใดนั้นเลือดก่าเซ้าไหล45พระเยซูจึงถามว่า " ไผเเตะต้องเฮา" เมื่อคนทั้งหลายได้ปฏิเสธเปโตรกับคนที่อยู่นำกันจึงเว้ากับพระเยซูว่า " อาจารย์ ฝูงชนที่ล้อมรอบพระองค์กำลังเบียดเสียดพระองค์46แต่พระเยซูบอกว่า " มีคนหนึ่งเตะต้องโตเฮา เพราะเฮารู้สึกได๋ว่าฤทธิ์ได๋ซ่านออกจากโตเฮา"47เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าอิซ่อนโตอยู่ก่าบ่ได๋แล้ว เขาก่าเข้ามาโตสั่นกราบลงตรงหน้าพระเยซู แล้วเว้าต่อหน้าทุกคนว่า นางเเตะต้องพระเยซูเพราะสาเหตุมะหยังและหายโรคได๋ทันที48พระเยซูจึงเว้ากับนางว่า " ลูกหญิงเอ๋ย ที่เจ้าหายโรคนั้นก่าเพราะความเชื่อจงไปเป็นสุขเถิด"49ขณะที่พระเยซูกำลังเว้าอยู่นั้น มีคนจากบ้านนายธรรมศาลามาบอกเจ้านายว่า "ลูกสาวของเจ้าตายแล้วบ่ต้องไปรบกวนอาจารย์อีก "50เมื่อพระเยซูได้ยินจึงเว้ากับเขาว่า " อย่าหย้านเลย จงเชื่อเท่านั้น แล้วลูกอีหายดี"51เมื่อพระเยซูเข้าไปในบ้าน พระเยซูบ่ยอมให้ไผเข้าไปนำยกเว้นเปโตร ยอห์น ยากอบและพ่อแม่ของเด็กท่อนั้น52ทุกคนกำลังฮ้องไห้ ทุกข์โศก เพราะเด็กคนนั้นตาย แต่พระเยซูบอกว่า "อย่าฮ้องไห้ เขายังบ่ตาย แค่นอนหลับอยู่ "53พวกเขาก่าพากันหัวขวัญพระเยซูเพราะฮู้ว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้ว54พระเยซูจับมือของเด็กแล้วก่าเว้าว่า " ลูกเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด "55แล้ววิญญาณก่ากลับเข้าไปในโตเด็ก เขาก่าลุกขึ้นทันที พระเยซูจึงสั่งให้เอาอาหารมาให้เขากิน56พ่อแม่ของเด็กคนนั้นก่าประหลาดใจหลาย แต่พระเยซูสั่งบ่ให้บอกไผถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
Son Light Foundation