Luke8
1ในมื้อต่อมา พระเยซูย่างผ่านหมู่บ้านและเมือง ประกาศและเผยแพร่ข่าวดีเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า ลูกศิษย์ทั้งสิบสิงคนนั้นกะอยู่นำพระเยซู2พร้อมกับแม่หญิงบางคนที่ได้ฮับการปั๋วให้หลดจากผีห้ายและโรคต่างๆ ได้แก่ มารีย์ที่เอิ้นกันว่า คนมักดาลา ผู้ที่มีผีเจ็ดโตออกมาจากฮ่างกาย3อันนาเมียของคูซา ซึ่งเป็นหัวหน้ากรมวังของเฮโรด สุสันนา และแม่หญิงผู้อื่นอีกหลายคน ที่เคยฮับใซ้พระเยซูและลูกศิษย์ ดวยทรัพย์สิ่งของของซุมพวกนาง4ยามมหาชนมาอยู่นำกัน ละยามซุมคนจากเมืองนั้น เมืองนี้ มาหาพระเยซู พระเยซูกะเว้าเป็นอุปมาว่า5"มีผู้นึ้งออกไปหว่านเม็ดพืช ยามเขาหว่าน เม็ดกะตกตามทาง จั่งถึกเหยียบ และนกในอากาศกะมากิน"6หลังอันกะตกใส่หิน ยามงอกขึ้นแล้วกะเหี่ยวแห้งไปย้อนบ่อซื้น7หลังอันกะตกกลางต้นหนาม ต้นหนามกะงอกขึ้นปกคลุม8หลังอันกะตกใส่ดินดี จั่งงอกขึ้นเกิดผลร้อยเท่า" บัดพระเยซูเว้าแนวนั้นแล้ว กะฮ้องบอกว่า "ผู้ได๋มีหู จั่งฟังเอา"9ซุมพวกลูกศิษย์กะถามพระเยซูว่า อุปมานั้น หมายความว่าแนวได๋10พระเยซูจั่งเว้าว่า "ข้อความลึกลับเรื่องแผ่นดินของพระเจ้านั้น ให้ซุมหมู่เจ้าฮู้ได้ แต่ให้เป็นอุปมาสำหรับผู้อื่น ย้อนว่า ยามซุมพวกเขาเบิ่ง กะสิบ่อเห็นละยามซุมพวกเขาฟังกะสิบ่อเข้าใจ"11"อุปมานั้นหมายถึงแนวนี้ เม็ดพืชหมายถึงคำสอน"องพระเจ้า12ที่ตกหยายตามทางหมายถึงซุมคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว ผีมารมายาดเอาคำสอนไปจากใจขา บ่อให้เขาเซื่อและฮับความรอด13ที่ตกเทิ่งหินหมายถึง ซุมคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว กะฮับคำสอนด้วยความดีใจ แต่บ่อมีฮาก เซื่อได้แค่เพียงชั่วคราว ยามถึกทดลองกะหลงไป14ที่ตกกลางหนามหมายถึง ซุมคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว และใช้ชีวิตอยู่ ความคึดหลาย มูลมังสังขยา และความม่วนซื่นของซีวิต กะฮัดซุมพวกเขาจนเฮ็ดให้บ่อเติบใหญ่15""บ่อมีไผ๋จุดขี้กะบองแล้วเอาถ้วยงุมไว้หรือวางไว้ใต้เตียง มีแต่สิตั้งไว้เทิงตะเกียง เพื่อให้ผู้ที่เข้ามาได้เห็นแสงสว่าง16ย้อนว่า บ่อมีหยังที่เซื่องไว้แล้ว สิบ่อปรากฏให้เห็น และบ่มีหยังที่สิปิดบังแล้ว สิบ่อถึกฮู้หรือเห็น17ย้อนว่า บ่อมีหยังที่เซื่องไว้แล้ว สิบ่อปรากฏให้เห็น และบ่มีหยังที่สิปิดบังแล้ว สิบ่อถึกฮู้หรือเห็น18ย้อนจั่งซั่น จั่งเอาใจจ่อต่อแนวที่ซุมพวกเจ้าได้ยิน ไ้ฟัง ซุมคนที่มีอยู่แล้ว สิเพิ่มเติมให้กับผู้นั้น แต่ผู้ที่บ่อมี แม่แต่แนวที่เขาคึดว่ามีอยู่ กะสิเอาไปจากลาว19แม่และซุมน้องซายของพระเยซู มาหาเพิ่น แต่บ่อสามารถเข้าฮอดโตเพิ่นได้ เพราะคนหลาย20มีผู้นึ้งเว้ากับพระเยซูว่า "แม่กับซุมน้องซายของเจ้า ยืนอยู่ทางนอก อยากสิพ้อเจ้า"21แต่พระเยซูเว้ากับซุมพวกที่มาตุ้มกันในเฮ์นว่า "แม่ของเฮาและอ้ายน้องของเฮา คือซุมคนเหล่านั้นที่ได้ฟังคำสอนของพระเจ้าและเฮ็ดตาม"22อยู่มามื้อนึ้ง พระเยซูย่างลงเฮือพร้อมกับซุมลูกศิษย์ของพระองค์ และพระเยซูเว้ากับเขาว่า "ให้ซุมเจ้าข้ามทะเลสาบไปฝั่งพู้น" ซุมพวกเขากะถอยเฮือออกไป23ตอนเฮือทวมแล่นไปนั้น พระเยซูนอนหลับ ละเกิดพายุหนักกลางทะเล น้ำกะท่วมเข้าเฮือ จนซุผุ้ซุคนย่านอันตราย24ซุมพวกเขาจั่งมาปลุกพระเยซู ละฮ้องว่า "พระอาจารย์ พระอาจารย์ เฮากำลังสิจมน้ำตาย" พระเยซูจั่งตื่นขึ้น ห้ามลมและคลื่น แล้วคลื่นลมกะหยุดเงียบสงบ25พระเยซูเว้ากับซุมพวกเขาว่า "ความเซื่อของซุมเจ้าทั้งหลายอยู่ไส" ซุมเขากะย่านและงึดหลาย ละเว้ากันว่า "เพิ่นผู้นี้เป็นไผ๋ คือห้ามลมกับห้ามน้ำได้ และมันกะเซื่อฟังเพิ่น"26ซุมพวกเขาแล่นเฮือไปฮอดเขตแดนของเมืองเกราซาที่อยู่ตรงข้ามกาลิลี27บัดยามที่พระเยซย่างขึ้นฝั่ง มีไทบ้านผู้นึ้ง ที่มีผีเข้าสิง มาพ้อพระเยซู ลาวบ่อได้ใส่เสื้อผ้าและบ่อได้อาศัยอยู่ในเฮือนโดนแล้ว แต่อาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ28บัดยามลาวเห็นพระเยซู กะฮ้องและมาหมอบกราบพระองค์ ละฮ้องเสียงดังว่า "ข้าแต่พระเยซู ลูกของพระเจ้าสูงสุด พระองค์สิมายากหยังกับข้อย" ขออย่าทรมานข้อยเถาะ29ย้อนเว้าจั่งซั่นย้อนว่า พระเยซูสั่งให้ผีโสโครกออกจากซายผู้นั้น (ย้อนว่าผีแผลงฤทธิ์ในโตลาวดุดุ ลาวเคยถึกล่ามโซ่ แต่ลาวกะหักที่ล่ามโซ่ออก และถึกผีซุกไปอยู่ในถิ่นแห้งแล้ง)30พระเยซูจั่งเว้าถามมันว่า "เจ้าซื่อหยัง" มันกะเว้าตอบว่า "ซื่อกองพล" ย้อนว่ามีผีสิงอยู่หลายโต31ซุมพวกผีกะขอร้องพระเยซู อย่าสั่งให้ซุมพวกมันกลับไปนรกขุมลึก32ตอนนั้นกะมีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่เทิ่งไหล่เขา ซุมผีพวกนั้นจั่งของร้องพระเยซู ขออนุญาตให้ซุมพวกมันเข้าสิงในหมูฝูงนั้น พระเยซูกะอนุญาต33ผีซุมนั้นจั่งออกจากซยผู้นั้น แล้วเข้าสิงในหมู และหมูทั้งฝูงกะแล้นกระโดจากหน้าผาลงไปในทะเลสาบ สมัครน้ำตาย34ยามซุมคนเลี้ยงหมูแนมเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซุมพวกเขากะแล้นหนีไป และเล่าเรื่องนั้นทั้งในเมืองและในบ้านนอก35บัดไทบ้านจั่งพากันออกไปเบิ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และบัดซุมพวกเขาเห็นพระเยซู กะเห็นคนที่มีผีออกจากโตแล้ว ใส่เสื้อผ้า มีสติและนั่งข้างๆพระเยซู ซุมพวกเขากะย่าน36ซุมคนที่พ้อกะเล่าต่อให้ซุมพวกคนอื่น เว้าฮอดเรื่องคนผีเข้าว่า ลาวหายเป็นปกติได้แนวได๋37ไทเมืองเกราซาและซุผู้ซุคนที่อยู่ตามบ้านนอกโดยอ้อมข้าง จั่งขอพระเยซูออกไปจากซุมพวกเขา ย้อนว่าซุมเขาย่านหลาย พระเยซูจั่งย่างกลับลงเฮือไป38ผู้นั้นที่ผีออกจากโตแล้วนั้นกะขออนุญาตไปนำพระเยู แต่พระเยซูเว้าว่าให้เจ้าหลบเมือสา เว้าว่า39"จั่งหลบเมือเฮือนของเจ้าละเว้าให้ไทบ้านฟังฮอดแนวที่พระเจ้าเฮ็ดให้เจ้า" ลาวกะไปและประกาศให้ไทบ้านฮู้เถิงเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่พระเยซูเฮ็ดต่อลาว40บัดพระเยซูคืนมาแล้ว ซุมไทบ้านกะต้อนฮับพระองค์ ย้อนซุมพวกเขาถ่าพระองค์อยู่41ฮั่นเด๋ มีซายคนนึ้งซื่อไยรัส เป็นนายธรรมศาลา ลาวมากราบที่ตีนของพระเยซู ขอร้องให้พระเยซูไปเฮือนลาว42ย้อนว่าลาวมีลูกสาวอยู่ผู้นึ้ง อายุประมาณสิบสองปีละลูกสาวผู้นั้นทวมนอนป่วยอยู่เกือบสิตายแล้ว บัดพระเยซูทวมไปนั้น ซุมไทบ้านกะแหย่พระเยซู43มีแม่หญิงโรคตกเลือดมาได้สิบสองปีแล้ว(ละใช้มูลมังทั้งเบิ๊ดของลาวจ่ายค่าหมอ) แต่บ่อมีไผ๋ปั๋วให้เซาได้44แม่หญิงผู้นี้ลี้มาทางหลังละซูนเสื้อของพระเยซู ละบัดนั้นเลือดที่ตกอยู่กะเซา45พระเยซูจั่งเว้าว่า "ไผ๋ซูนโตเฮา" พาดซุผู้ซุคนกะปฏิเสธ เปโตรจั่งเว้าถามพระเยซูว่า "พระอาจารย์ ซุมไทบ้านที่อยู่อ้อมพระองค์ทวมแหย่พระองค์"46พาดพระเยซูเว้าว่า ""มีผู้นึ้งซูนคีงเฮา ย้อนเฮาฮู้สึกได้ว่าฤทธิ์ออกจากโตเฮา47บัดแม่หญิงผู้นั้นฮู้แล้วว่าบ่อสามารถลี้อีกต่อไปได้แล้ว นางกะโตสั่นเข้ามาหมอบกราบพระเยซู เว้ากับพระพระเยซูต่อหน้าซุคนว่า นางซูนคีงพระอง์ย้อนสาเหตุได๋ละเซาจากโรคในบัดนั้น48พระเยซจั่งเว้ากบนางว่า "ลูกสาวเอ้ย ที่เซาโรคนั้น กะย้อนลูกเซื่อ จั่งไปเป็นสุขเถาะ"49ยามที่พระเยซูทวมเว้าอยู๋ฮั่น มีไทบ้านนายธรรมศาลามาเว้าว่า"ลูกสาวของเจ้าตายแล้ว บ่อต้องยุ่งยากอาจารย์อีก"50บัดพระเยซูได้ยินจั่งเว้ากับลาวว่า "อย่าย่าน จั่งเซื่อท้อนั้น แล้วลูกสิเซา"51บัดยามพระเยซูเข้าไปในเฮือน พระเยซูบ่อยอมให้ผู้ได๋เข้าไปยกเว้นเปโตร ยอห์น ยากอบ และพ่อแม่ของเด็กน้อยท้อนั้น52ซุคนทวมไห้เสียใจย้อนเดกน้อยผู้นั้น พาดพระเยซูเว้าว่า "อย่าไห้ ลาวยังบ่อตาย แค่นอนหลับอยู่"53ซุมพวกเขากะหัวเย้ยพระองค์ ย้อนฮู้ว่าเด็กน้อยผู้นั้นตายแล้ว54พระเยซูจับมือของเด็กน้อยแล้วเว้าว่า "ลูกเอ้ย ลุกขึ้นเถาะ"55แล้ววิญญาณกะหลบคืนเข้าไปในโตเด็กน้อย ลาวกะลุกขึ้นบัดนั้น พระเยซูจั่งเว้าบอกให้เอาแนวกินมาให้ลาวกิน56พ่อแม่ของเด็กน้อยผู้นั้นกะงึดหลาย แต่พระเยซูสั่งบ่อให้บอกไผ๋เถิงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น
Son Light Foundation