Luke7
1บัดยามพระเยซูเว้าคำซุมนั้น ให้ซุมคนฟังแล้ว พระเยซูกะย่างเข้าไปในเมืองคาเปอนาอุม2มีข๊อยของนายฮ้อยผู้นึ้ง ที่เพิ่นฮักหลาย ป่วยกำลังสิตาย3บัดยามนายฮ้อยได้ยินเรื่องพระเยซู จั่งไซ้ผู้ใหญ่หลั่งคนของซุมยิวให้ไปเว้าเซิญพระเยซูเสด็จมาปั๋วข๊อยของเจ้าของ4ซมเขาจั่งไปหาพระเยซูแล้วกะเว้ากับพระเยซูด้วยใจฮำฮอนว่า "นายฮ้อยผู้นั้นเป็นผู้ที่พระเยซูควรที่สิเฮ็ดแนวนั้นให้"5ย้อนว่า เพิ่นเป็นผู้ฮักเซื้อสายของซุมเฮาแล้วกะสร้างศาลาให้ซุมเฮา6พระเยซูจั่งย่างไปกับซุมเขา ยามไปใกล้สิฮอดเฮือน นายฮ้อยกะให้ซุมหมู่ ไปหาพระเยซูเว้าว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าได้ยากเลย ย้อนว่าผู้ข้า เป็นคนที่บ่อสมควรสิฮับพระองค์เข้ามาในเฮือนของผู้ข้า"7แค่ว่า ผู้ข้าจั่งเห็นว่าบ่อเป็นการสมควรที่สิไปหาพระองค์ ขอแค่พระองค์เว้า ข๊อยของผู้ข้ากะสิหาย8ย้อนว่าผู้ข้าเองกะอยู่ใต้อำนาจทหารและกะมีทหารที่อยู่ใต้อำนาจของผู้ข้า ถ้าผู้ข้าบอกคนนี้ไป เขากะไป ถ้าบอกคนนั้นว่ามา เขากะสิมา ถ้าบอกข๊อยของผู้ข้าว่า เฮ็ดแนวนี้เขากะสิเฮ็ด9บัดพระเยซูได้ยินคำซุมนั้นกะงึดหลาย จั่งแนมเหลียวหลังเว้ากับซุมไทบ้านที่นำพระองค์มาว่า "เฮาบอกความจิ๋งกับซุมหมู่เจ้าว่า เฮาบ่อเคยพ้อ ความเซื่อหลายซำ่นี้ แม่แต่ในอิสราเอล"10บัดซุมพวกที่นายฮ้อยส่งมานั้นหลบคืนมาฮอดเฮือน กะเห็นข๊อยผู้นั้นเซาเป็นปกติ11หลังจากนั้นบ่อนานพระเยซูย่างไปเมืองนึ้งซื่อว่านาอิน ซุมพวกลูกศิษย์ของพระเยซูพร้อมทั้งซุมพวกไทบ้านกะนำหลังพระองค์ไป12บัดมาใกล้ประตูเมืองนั้น เบิ่งดุ๊มีคนหามศพบ่าวซำน้อยผู้นึ้งมา เขาเป็นลูกซายโทนของแม่ฮ้าง ไทบ้านไทเมืองหลวงหลายกะย่างมานำกันกับนาง13บัดพระเยซูเหลียวมาเบิ่งกะเห็นแม่ของผู้นั้น พระเยซูกะเหลือโตนนาง เว้าว่า "เซาไห้"14แล้วพระเยซูกะย่างเข้าไปใกล้ เอามือซูนโลง ซุมคนหามโลงกะจึ้งอยู่ พระเยซูจั่งเว้าว่า "บักหล่าเอ้ย เฮาบอกให้เจ้าลุกขึ้นสา"15ผู้ที่ตายนั้นกะลุกขึ้นนั่ง ละกะเริ่มเว้า พระเยซูจั่งคืนลูกซายให้กับแม่ของเขา16ซุมคนที่อยู่นั้นกะพากันย่านและฮ้องสรรสริญพระเจ้าว่า "ผู้สอนที่ยิ่งใหญ่ได้มาเกิดอยู่กลางซุมเฮาแล้ว พระเจ้าได้มาหยามซุมชนชาติของเพิ่นแล้ว17ซื่อเสียงของพระเยซูกะซาลือไปทั่ว ไปฮอดยูเดียและฮอดเมืองอ้อมข้าง18ซุมลูกศิษย์ของยอห์นกะมาเว้าเรื่องราวทั้งเบิ๊ดให้ยอห์นฟัง19ยอห์นจั่งเอิ้นลูกศิษย์ทั้งสองคนมาแล้วใซ้เขาไปหาพระเยซูเพื่อสิถามว่า "เจ้าเป็นคนที่สิมานั้นบ่อ หรือว่าสิให้เฮาถ่าผู้ได๋อีก"20บัดยามสองคนนั้นไปหาพระเยซูแล้ว เขากะเว้าว่า "ยอนห์ผู้ให้ศีลจุ่ม ใซ้ผู้ข้ามาหาท่าน เพื่อสิถามว่า ท่านเป็นคนที่สิมานั้นบ่อ หรือว่าสิให้เฮาถ่าผู้ได๋อีก"21บัดยามนั้น พระเยซูปั๋วคนหลวงหลายให้เซาจากโรคภัยต่างๆ และพ้นจากผีร้าย และปั๋วคนตาบอดหลายคนให้เห็น22พระเยซูจั่งเว้าตอบสองคนนั้นว่า "ไปบอกยอห์นในแนวที่พ้อและได้ยิน ว่าคนตาบอดแนมเห็น คนง่อยย่างได้ คนขี้ฑูตหายสะอาด คนหูหนวกได้ยิน คนตายคืนกลับมา และซุมคนทุกยากกะได้ฟังข่าวดี"23ผู้ได๋บ่อมีเหตุสะดุดในโตเฮา ผู้นั้นกะเป็นสุข24ยามผู้ส่งข่าวของยอห์นไปแล้ว พระเยซูจั่งเว้ากับซุมคนไทบ้านฮอดยอห์นว่า "ซุมหมู่เจ้าออกไปฮอดบ่อนแห้งบ่อนแล้ง เพื่อเบิ่งหยัง คือสิบ่อแม้นไปเบิ่งต้นอ้อปลิวยามถึกลมพัดดอกตี้"25คั่นบ่อแม้นแล้ว ซุมหมู่เจ้าไปเบิ่งหยัง ไปเบิ่งคนที่แต้งโตด้วยผ้าแพรอย่างดีบ่อ คนที่แต่งโต๋ด้วยผ้าแพรงามๆและอยู่แบบเฟอะๆ ซุมเขากะอยู่ในวังพุ้นล่ะ26แล้วซุมพวกเจ้าออกไปเบิ่งหยังล่ะ เบิ่งผู้สอนศาสนาบ่อ เฮาบอกว่ายอห์นเป็นหลายกว่าผู้สอนศาสนา27คือผู้นี้ ที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า เฮาสิใซ้ทูตของเฮา นำหน้าซุมเจ้า ผู้นั้นสิไปแต่งทางย้าง ไว้ต่อหน้าเจ้า28เฮาเว้ากับซุมเจ้าว่า ในซุมคนที่เกิดจากแม่หญิงนั้น บ่อมีไผ๋สิใหญ่กว่ายอห์น บัดคนที่เป็นผู้น้อยที่สุดในแผ่นดินของพระเจ้ากะยังใหญ่กว่ายอห์น29ซุผู้ซุคน รวมทั้งคนเก็บเงิน ยามได้ยินกะยอมรับว่า พระเจ้ายุติธรรม ย้อนซุมเขาได้รับศีลจุ่มจากยอห์นแล้ว30บัดซุมพวกอาจารย์และซุมผู้ค้องข้อระเบียบ บ่อยอมฮับพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อซุมพวกเขา ย้อนเขาบ่อฮับศีลจุ่มจากยอห์น31"คั่นซันเฮาสิเปรียบซุมคนในยุคนี้กับหยังดี"32กะเปรียบซำเด็กน้อย ที่นั่งจุ้มอยู่กลางตลาด ฮ้อใส่กันว่า ซุมข้อยเป่าปี่ให้ซุมพวกเจ้า แต่ซุมพวกเจ้าบ่อเต้น ซุพวกข้อย ฮ้องคร่ำครวญ แต่ซุมพวกเจ้าบ่อฮ้องไห้33ย้อนว่ายอห์นผู้ให้ศีลจุ่ม บ่อได้กินข้าวจี่หรือกินเหล้าโท ซุมหมู่เจ้ากะว่า เขามีผีเข้า34บัดยามบุตรมนุษย์มากินมาดื่ม ละซุมหมู่เจ้ากะว่า นี่เด๋ คนสวดลวด คนขี้เมา หมู่ของซุมพวกคนเก็บเงินและคนขี้บาป35แต่ความป่องของพระเจ้ากะได้รับการพิสูจน์อย่างถึกต้องแล้ว โดยซุมคนที่เฮ็ดตามความป่องนั้น36มีผู้นึ้งในซุมพวกอาจารย์ เซิญพระเยซูไปกินข้าวนำเขา พระเยซูกะเสด็จเข้าไปในเฮือนของอาจารย์ผู้นั้น แล้วกะนอนพิงอยู่ข้างโต๊อาหาร37ฮั่นเด๋ มีแม่หญิงผู้นึ้งในเมืองนั้นเป็นคนขี้บาป พาดฮู้ว่าพระเยซูทวมกินข้าวอยู่ในเฮือนของอาจารย์ผู้นั้น นางจั่งเอาน้ำอบน้ำหอมมา38ยืนอยู่ทางหลังใกล้ตีนของพระเยซู แล้วกะฮ้องไห้น้ำตาไหลเปียกถึกตีน นางจั่งเอาผมเซ็ด จูบตีนของพระเยซู แล้วเอาน้ำหอมทา39อาจารย์ผู้นั้นที่เซิญพระเยซูมา แนมเห็นจั่งซั่นแล้วกะคึดในใจว่า "ถ้าเพิ่นผู้นี้เป็นผู้สอนศาสนา กะน่าสิฮู้ว่าแม่หญิงที่ถึกคึงเพิ่น เป็นไผ๋และเป็นผู้จั่งได๋ ย้อนนางป็นขี้บาป"40พระเยซูจั่งเว้ากับลาวว่า "ซีโมน เฮามีแนวสิเว้านำเจ้า" ลาวกะเว้าว่า "อาจารย์ เซิญเว้าโลด"41พระเยซูจั่งเว้าว่า "เจ้าหนี้ผู้นึ้งมีลูกหนี้สองคน คนนึ้งเป็นหนี้เงินห้าร้อยเดนาริอัน อีผู้นึ้งเป็นหนี้ห้าสิบ"42บัดยามลาวบ่อสามารถใซ้หนี้ได้ เพิ่นจั่งยกหนี้ให้ลาวทั้งสองคน ในสองคนนั้น ผู้ได๋สิฮักนายหลายกว่า43ซีโมนจั่งเว้าว่า "ข้าน้อยคึดว่าน่าจะเป็นผู้ที่นายยกหนี้ให้หลายกว่า" พระเยซูจั่งเว้ากับลาวว่า "เจ้าตัดสินได้ถึกต้อง"44พระเยซูจั่งเหลียงหลังแนมเบิ่งแม่หญิงผู้นั้น แล้วเว้ากับซีโมนว่า "เจ้าเห็นแม่หญิงผู้นั้นบ่อ ยามเฮาเข้ามาในเฮือนของเจ้า เจ้าบ่อได้เอาน้ำมาล้างตีนให้เฮา พาดนางเอาน้ำตาล้างตีนของเฮา และเอาผมของนางมาเซ็ด"45เจ้าบ่อได้จูบเฮา พาดแม่ญิงผู้นี้ บ่อได้เซาจูบตีนของเฮาเลยนับแต่เฮามาฮอด46เจ้าบ่อได้เอาน้ำมันมาทาหัวของเฮา พาดนางเอาน้ำมันหอมมาล้างตีนเฮา47ย้อนจั่งซั่น เฮาบอกเจ้าว่า บาปทั้งเบิ๊ดของนางที่มีหลาย กะได้ฮับการยกโทษแล้ว ย้อนนางฮักหลาย แต่คนที่ได้ฮับการยกโทษน่อยกะฮักน่อย48พระเยซูจั่งเว้ากับนางว่า "บาปของเจ้าได้ฮับการยกโทษแล้ว"49ซุมคนที่นอนิงอยู่ข้างโต๊ะอาหารกะเว้านำกันว่า "ผู้นี้เป็นไผ๋ คือยกโทษบาปได้"50พระเยซูจั่งเว้ากับแม่หญิงผู้นั้นว่า "ความเซื่อของเจ้า เฮ็ดให้เจ้ารอด จั่งเป็นสุขเถาะ"
Son Light Foundation