Luke15
1ยามนั้นซุมคนเก็บภาษีและซุมคนบาปหยับมาใกล้เพื่อสิฟังพระองค์2ซุมพวกฟาริสีและซุมธรรมมาจารย์จ่มว่า ผู้นี้ต้อนฮับคนบาปและฮ่วมพาข้าวนำเขา3พระองค์จั่งเว้าคำผญาให้เขาฟังจั่งซี่ว่า4ในซุมเจ้ามีผู้ใดที่มีแกะร้อยโต และโตนึงเหี้ยไป สิบ่อถิ่มเก้าสิบเก้าโตนั่นไว้กลางท่งบ่อ แล้วไปนำหาโตที่เหี้ยไปจนกว่าสิพ้อมัน5บัดยามพ้อแล้ว เขากะยกขึ้นเทิ่งบ่า แบกมาด้วยความม่วนซื่นโฮแซว6บัดยามมาฮอดเฮือนแล้ว จั่งฮ้องเอิ้นหมู่พวกและไทบ้านให้มาซุมกัน เว้ากับเขาว่า ให้ซุมเจ้ามา ม่วน มางันกับข้อย เพราะข้อยได้พ้อแกะของข้อยที่เหี้ยไปนั้น7เฮาบอกซุมเจ้าว่า จั่งซั่นหละ สิมีความม่วนซื่นโฮแซวในสวรรค์ ย้อนคนบาปผู้เดียวที่กลับใจใหม่ หลายกว่าซุมคนที่อยู่ในฮีต ในครอง เก้าสิบเก้าคนที่บ่อต้องการกลับใจใหม่8แม่หญิงผู้ได๋ที่มีเงินสิบเหรียญ และเหรียญนึ้งเหี้ยไป สิบ่อไต้ขี้กะบอง กวาดเฮือนซอกหาให้ทั่วจนกว่าสิพ้อบ่อ9คั่นพ้อแล้ว จั่งเอิ้นหมู่พวกและไทบ้าน ให้มานำกัน เว้ากับขะเจ้าว่า จงม่วนซื่น โฮแซวกับข้อยเถาะ ย้อนข้อยได้พ้อเหรียญเงินที่เหี้ยไปนั้นแล้ว10ฮั่นแหละ เฮาบอกเจ้าซุผู้ซุคนว่า สิมีความดีอกดีใจ ในซุมทูตสวรรค์ ย้อนขี้บาปผู้นึ้งที่กลับใจใหม่11พระองค์เว้าเป็นผญาว่า ชายคนนึ้งมีลูกซายสองคน12ลูกผู้น้อยเว้ากับพ่อว่า อิพ่อข้อย ขอมูลมังที่เป็นส่วนของข้อยสาเถาะ พ่อจั่งแบ่งมูลให้ลูกทั้งสองคน13บ่อจักมื้อต่อมา ลูกซายคนหล้า กะรวบรวมมูลมังทั้งเบิ๊ดแล้วไปเมืองไกล แล้วกะผลาญมูลมังของเจ้าของอยู่ฮั่นด้วยการเป็นนักเลง14บาดใซ้มูลมังเบิ๊ดแล้ว กะเกิดแล้งข้าวยากหมากแพง ทั่วบ้าน ทั่วเมืองนั้น ลาวจั่งทุกยาก15ลาวกะไปเพิ่งอยู่กับไทเมืองนั้น ผู้นึง ละขะเจ้ากะใช้ลาวไปเกือหมูอยู่ท่งนา16ลาวคึดว่าสิได้อิ่มท้องย้อนบักถั่วที่หมูกินนั้น แต่บ่อมีผู้ได๋เอาหยังให้ลาวกิน17บาดลาวฮู้สำนึกโตแล้ว จั่งเว้าว่า ขี้ข้าของอิพ่อข้อยมีหลาย กะยังมีแนวกินอิ่มแล้วกะเหลือพ้อม บาดเฮาสิมาตายอยู่หม่องนี้ย้อนอึดแนวกิน18เฮาสิลุกขึ้นไปพ้ออีพ่อข้อย และเว้ากับเพิ่นว่า อิพ่อข้อย ข้อยได้ผิดต่อสวรรค์และต่อเจ้านำ19ข้อยบ่อสมควร สิได้ซื่อว่าเป็นลูกของอิพ่ออีกต่อไป ขอให้อิพ่อ ให้ข้อยเป็นคือขี้ข้าของเจ้าคนนึงเถาะ20ลาวกะลุกขึ้นไปหาอิพ่อของลาว บาดลาวยังอยู่แต่ไกล อิพ่อแนมเห็น เพิ่นกะมีความเหลือโตน จั่งแล้นออกไปกอดคอหอมแก้ม21ฝั่งลูกชายหล้า จั่งเว้ากับอิพ่อว่า อิพ่อข้อย ข้อยเฮ็ดผิดต่อสวรรค์และต่อเจ้า ข้อยบ่อสมควรจะได้ซื่อว่าเป็นลูกของเจ้าอีกต่อไป22แต่พ่อสั่งแหล่งของลาวว่า ฟ้าวจ้าวไปเอาเสื้ออย่างดีที่สุดมาใส่ให้เพิ่น แล้วเอาแหวนมาสวมนิ้วมือ กับเอาเกิบมาใส่ให้ลาว23จั่งเอางัวน้อยโตไคไค มาฆ่างันกัน เพื่อความม่วนซื่นโฮแซว24ย้อนว่าลูกของข้อยผู้นี้ตายแล้ว พาดกลับคืนอีก เหี้ยไปแล้ว พาดได้พ้อกันอีก เขาทั้งหลายจั่งม่วนซื่นโฮแซว25ฝั่งลูกชายกกนั้น กำลังอยู่หม่องท่งนา ยามลาวกลับมาใกล้ดึกแล้ว กะได้ยินเสียงพิณเสียงแคน ทั้งคนเต้นรำซักคะยอง26ลาวจั่งเอิ้นแหล่งผู้นึงมาถามว่า เพิ่นเฮ็ดอิหยังกัน27แหล่งจั่งเว้าว่า น้องหล้าของเจ้ากลับมาแล้ว และอิพ่อเจ้า ได้ให้ฆ่างัวน้อยโตไคไค ย้อนได้ลูกกลับคืนมาโดยปลอดภัย28ฝั่งผู้อ้ายกะสูน บ่อยอมเข้าไป ผู้พ่อจั่งออกมาเอิ้นลาว29พาดลาวเว้ากับอิพ่อว่า เบิ่งแน ข้อยได้เฮ็ดนำเจ้ามาจักปีแล้ว แล้วกะบ่อได้ผิดคำสั่งของอิพ่อจักข้อนึงเลย แม้แต่ซำแพะน้อยจักโตนึง เจ้ากะยังบ่อเคยให้ข้อย พอสิมางันกัน พอสิได้ม่วนซื่น โฮแซว กับหมู่กับพวกของข้อย30บาดลูกผู้นี้ของเจ้า ผู้ได้ผลาญมูลมังสังขยาของเจ้า ย้อนคบแม่หญิงชั่วมาแล้ว เจ้ากะยังได้ฆ่างัวน้อยโตไคไคเลี้ยงขะเจ้า31พ่อจั่งเว้าว่า ลูกเอ๋ย เจ้าอยู่กับพ่อตลอด ละมูลมังสังขยาทั้งเบิ๊ดของพ่อ กะสิเป็นของเจ้า32สมควรแล้วที่เฮา สิได้ม่วนซื่น โฮแซว ย้อนน้องชายของเจ้าผู้นี้ตายแล้ว พาดกลับคืนขึ้นอีก เหี่ยไปแล้ว พาดได้พ้อกันอีก
Son Light Foundation