Luke8
1ต่อมา พะอ๋งเตียวทางไปโตยเมืองและหมู่เฮือนต่างๆ เปื่อประกาศข่าวดีเกี่ยวกั้บเมืองของพะเจ๊า พวกศิษย์เอกทั้งต๊ะบสองคนก็อยู่กั้บพะอ๋งโตย2แล้วยังมีพวกผู้แม่ยิ๊งบางคนติ๊ดต่ามมาแห็ม ตี้พะอ๋งเคยขับผีชั่วและรักษาโรคต่างๆ ให้ คือ มารีย์จาวมักดาลา ตี้พะอ๋งเคยขับผีชั่วทั้งเจ็ดออกให้3เปิ้นโยอันนาเมียของคูซาผู้จัดการทรัพย์ต๊ะนส่วนตัวของสูแป่นดินเฮโรด และเปิ้นสูสันนา กั้บผู้แม่ยิ๊งคนอื่นๆ ตี้ใช้ทรัพย์ต๊ะนส่วนตัวของพวกเปิ้นเองคอยจ้วยเหลือพะอ๋งกั้บพวกศิษย์เอกของพะอ๋งนั้น4มีจาวเฮือนนักขนาดจากเมืองต่างๆ มาหาพะอ๋ง พะอ๋งเล่าเรื่องเปรียบเทียบให้พวกเปิ้นฟังว่า5“มีจาวนาออกไปหว่านเมล็ดพืช ขณะตี้หว่านอยู่ พืชบางเมล็ดโต๊กโตยถนนหนทาง ถูกเหยียบย่ำ และถูกนกมาจิกกิน”6“บางเมล็ดก็โต๊กลงในดินตี้ชั้นล่างเป๋นหิน หลังจากตี้งอกแล้วก็เหี่ยวแห้งไป เพราะรากตื้นจึงขาดความชุ่มชื้น”7“บางเมล็ดก็โต๊กอยู่ในพงหนาม เมื่องอกขึ้นนัก็ถูกพงหนามปกคลุมจนเยี๊ยะหื้อบ่เจริญเติบโต”8“บางเมล็ดโต๊กในตี้ดินดี เมื่องอกขึ้นนัก็เกิดผลเป๋นร้อยเท่าของตี้หว่านไว้” เมื่อพะอ๋งเล่าเสร็จแล้ว ก็อู้ว่า “ใครมีหู ก็ฟังไว้ให้ดี”9พวกศิษย์ถามพะอ๋งว่า “เรื่องตี้เล่าให้ฟังนี้หขนาดถึงอะหยังคับ”10พะอ๋งตอบว่า “มีแต่พวกสูเต่านั้นตี้เฮาจะบอกให้ฮู๊ถึงเรื่องความลับของเมืองของพะเจ๊า แต่สำหฮับคนอื่น เฮาจะอู้เป๋นเรื่องเปรียบเทียบให้ฟัง เปื่อว่า ‘แม้พวกเปิ้นพ้อป่อก็จะบ่หัน แม้พวกเปิ้นได้ยิน ก็จะบ่เข้าใจ๋’”11นี่คือความหขนาดของเรื่องเปรียบเทียบ “เมล็ดพืชก็คือถ้อยกำของพะเจ๊า”12“เมล็ดพืชตี้โต๊กโตยถนนหนทางก็คือคนตี้ได้ยินถ้อยกำของพะเจ๊า แต่ถูกมารร้ายมาแย่งเอาถ้อยกำนั้นไปจากใจ๋ของเปิ้น เยี๊ยะหื้อเปิ้นบ่เจื้อ ก็เลยบ่รอด”13“เมล็ดพืชตี้โต๊กในดินตี้ชั้นล่างเป๋นหินก็คือคนตี้ได้ยินถ้อยกำ และฮับไว้ทันทีโตยความดีใจ๋ แต่มีรากตี้บ่ลึก จึงเหมือนคนตี้เจื้อประเดี๋ยวเดียว เมื่อเกิดความทุกข์ยากในจีวิดก็เลิกเจื้อ”14“เมล็ดพืชตี้โต๊กอยู่กลางพงหนามก็คือคนตี้ฟังถ้อยกำของพะเจ๊าและฮับไว้ แต่เพราะความกังวลใจ๋ หรือการหันแก่ความร่ำรวย หรือความสนุกสเมินในจีวิด เยี๊ยะหื้อบ่เกิดผล”15“เมล็ดพืชตี้โต๊กในดินดี ก็คือคนตี้มีจิตใจ๋ดีและซื่อสัตย์ เมื่อได้ยินถ้อยกำของพะเจ๊า ก็เก็บรักษาไว้ และเกิดผลนักโตยความมานะอดทน”16“คงบ่มีใครจุดตะเกียงแล้วเอาถังมาโครบไว้หรือวางไว้ใต้เตียงหรอก แต่เปิ้นจะวางไว้บนเชิงตะเกียง จะได้ส่องสว่างให้กั้บคนตี้เข้าไปในเฮือน”17“กุอย่างตี้แอบไว้เดี๋ยวนี้ ก็จะถูกค้นพบ กุอย่างตี้เป๋นความลับเดี๋ยวนี้ ก็จะถูกเปิดเผย”18“ถ้าอย่างนั้น ระวังให้ดีว่า สูจะเป๋นผู้ฟังแบบไหน คนตี้เข้าใจ๋ดีอยู่แล้ว ก็จะเข้าใจ๋นักยิ่งขึ้น ส่วนคนตี้บ่เข้าใจ๋แล้วยังบ่สนใจ๋ฟังแห็ม แม้แต่เรื่องตี้เปิ้นคิดว่าเข้าใจ๋ ก็จะหายไปโตย”19เมื่อแม่กั้บน้องๆ ของพะอ๋งมาหา ก็เข้าไปบ่ถึงพะอ๋ง เพราะคนแน่นนัก20มีคนมาอู้พะอ๋งว่า “อาจารย์ แม่กั้บพวกน้องๆ ของอาจารย์ ขนาดืนรอพบอาจารย์อยู่ด้านนอกคับ”21พะอ๋งอู้ว่า “แม่และน้องๆ ของเฮาก็เป๋นคนเหล่านั้นตี้ฟังถ้อยกำของพะเจ๊า แล้วยะโตย”22วันหนึ่งตี้ทะเลสาบ พะอ๋งลงเรือพร้อมกั้บพวกศิษย์ พะอ๋งออกปากชวนว่า “พวกเฮาข้ามไปฝั่งโน้นกั๋นเถอะ” พวกเปิ้นก็ออกเรือ23ขณะตี้เรือแล่นไป พะอ๋งก็หลับ เกิดปายุใหญ่ขึ้นกลางทะเลสาบ น้ำซัดเข้าเรือจนเกือบจะจมอยู่แล้ว ทุกคนโต๊กอยู่ในอันตราย24พวกเปิ้นก็เลยปากั๋นไปปลุกพะอ๋ง ตะโกนว่า “อาจารย์ อาจารย์ พวกเฮากำลังจะจมอยู่แล้ว” พะอ๋งก็ตื่นขึ้นมา และสั่งลมและคลื่นให้สงบ ปายุก็หยุด กุอย่างสงบนิ่ง25แล้วพะอ๋งอู้กั้บพวกเปิ้นว่า “ความเจื้อของพวกสูหายไปไหนหมด” พวกเปิ้นก็เกรงกั๋วและประหลาดใจ๋ เปิ้นอู้กั๋นว่า “คนนี้เป๋นใครกั๋น แม้แต่ลมและคลื่นก็ยังสั่งได้ และพวกมันก็เจื้อฟังโตย”26พวกเปิ้นแล่นเรือข้ามมาแห็มฝั่งหนึ่งของทะเลสาบกาลิลี ถึงเขตแดนของจาวเกราซา27เมื่อพะอ๋งขึ้นมาบนฝั่ง ก็เจอพ่อจายคนหนึ่งตี้มาจากเมืองนั้น เปิ้นถูกผีชั่วต๊ะงอยู่ เปิ้นแก้ผ้าและไม่ได้อยู่เฮือนมาเมินแล้ว แต่ไปอยู่โตยอุโมงค์ฝังศพ28เมื่อเปิ้นหันพะอ๋ง ก็ล้มลงต่อหน้าพะอ๋งและร้องตะโกนสุดเสียงว่า “เยซู บุตรของพะเจ๊าสูงสุด ขนาดุ่งกั้บข้าเป่นได๊ ขอร้องละอย่าได้ทรมานข้าเลย”29ตี้มันอู้อย่างนี้ ก็เพราะพะอ๋งสั่งให้มันออกจากร่างของพ่อจายคนนี้ มันชอบเข้าต๊ะงพ่อจายคนนี้อยู่เรื่อย ขนาดเอาโซ่ล่ามมือและตีนทั้งสองข้างและคุมขังเอาไว้ เปิ้นก็ยังยะลายโซ่ตรวนเหล่านั้นได้ และผีชั่วก็บังคับให้พ่อจายคนนี้เข้าไปในตี้เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้ง30พะอ๋งถามมันว่า “เอ็งจื้ออิหยัง” มันตอบว่า “จื้อกอง” ตี้มันตอบอย่างนี้ ก็เพราะมีพวกมันหลายตนต๊ะงอยู่ในพ่อจายคนนี้31พวกมันต่างก็อ้อนวอนพะอ๋งบ่ให้ส่งพวกมันไปลงนรกอเวจี32มีหมูฝูงใหญ่ถูกปล่อยให้หากินอยู่โตยไหล่เปิ้นแถวๆ นั้น พวกผีชั่วจึงขอร้องพะอ๋งให้พวกมันเข้าไปต๊ะงอยู่ในหมูฝูงนั้นแทน พะอ๋งก็ยอม33พวกมันจึงปากั๋นออกจากร่างพ่อจายคนนี้และเข้าไปต๊ะงหมูฝูงนั้นแทน หมูทั้งฝูงก็ปากั๋นล่นกรูกั๋นจากไหล่เปิ้นสูงชันลงสู่ทะเลสาบ จมน้ำต๋ายหมด34เมื่อคนเลี้ยงหมูหันอย่างนั้น ก็ปากั๋นล่นไปและเล่าเรื่องนี้ไปทั่วทั้งในเมืองและในชนบท35จาวเฮือนก็แห่กั๋นออกมาป่อว่าเกิดอะหยังขึ้น พวกเปิ้นมาหาพะอ๋งและได้พบกั้บพ่อจายคนตี้ผีชั่วออกไปจากเปิ้นแล้ว นั่งอยู่ตี้ตีนของพะอ๋ง สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยและสงบสติปัญญาดี พวกเปิ้นก็กั๋วนัก36ส่วนคนตี้หันเหตุการณ์ก็เล่าว่าพ่อจายตี้ถูกผีต๊ะงคนนี้หายได้จะได๋37ทุกคนตี้อยู่แถวๆ นั้นขอร้องให้พะอ๋งไปจากเขตแดนของพวกเปิ้น เพราะพวกเปิ้นกั๋วกั๋นนัก พะอ๋งก็เลยลงเรือจากไป38พ่อจายคนตี้เคยถูกผีชั่วต๊ะงขอไปโตยพะอ๋งไปโตย แต่พะอ๋งส่งเปิ้นปิ๊กบอกว่า39“ปิ๊กเฮือนไปเถอะ แล้วไปเล่าให้ทุกคนฟังว่าพะเจ็าได้ยะอะหยังให้กั้บสูบ้าง”พ่อจายคนนั้นก็ปิ๊กไปและเล่าเรื่องกุอย่างตี้พะอ๋งเยี๊ยะหื้อกั้บเปิ้นไปทั่วทั้งเมือง40เมื่อพะอ๋งปิ๊กมาถึงกาลิลี มีจาวเฮือนมา คอยต้อนฮับพะอ๋งอยู่ตี้นั่น41พ่อจายคนหนึ่งจื้อไยรัส เป๋นหัวหน้าของตี้ประชุมจาวยิว เปิ้นนัก้มกราบแทบตีนพะอ๋ง อ้อนวอนพะอ๋งให้ไปเฮือนของเปิ้น42เพราะฮูกสาวคนเดียวของเปิ้น ตี้มีอายุเพียงต๊ะบสองปี กำลังจะต๋าย ในระหว่างทางตี้พะอ๋งไปนั้น ก็มีจาวเฮือนเบียดเสียดพะอ๋งรอบด้าน43ในหมู่คนนี้มีผู้แม่ยิ๊งคนหนึ่งตี้ทนทุกข์ทรมานนักเพราะโต๊กเลือดมาต๊ะบสองปีแล้ว เปิ้นเสียเงินเสียทองไปกั้บกานฮักสาจนหมดเนื้อหมดตัว แต่ก็ยังบ่หาย44เปิ้นจึงเข้าไปทางข้างหลังพะอ๋ง และแตะพู่ตี้พ่อจายเสื้อคลุมพะอ๋ง เลือดตี้ไหลอยู่ก็หยุดทันที45พะอ๋งถามขึ้นว่า “ใครแตะตัวเฮา?” พวกเปิ้นต่างปฏิเสธ เปโตรอู้ว่า “อาจารย์คับ มีคนเบียดเสียดพะอ๋งแน่นไปหมด”46แต่พะอ๋งก็อู้ว่า “มีคนแตะตัวเฮาแน่ เพราะเฮาฮู๊สึกว่า มีพลังแผ่ซ่านออกจากตัว”47เมื่อแม่ยิ๊งคนนั้นกะหันว่า เปิ้นหลบบ่พ้นแล้ว ก็ออกนัก้มกราบลงต่อหน้าพะอ๋ง โตยความกั๋วจนตัวสั่นต่อหน้าคนทั้งหลาย เปิ้นอธิบายว่า เป่นได๊ถึงไปแตะต้องตัวพะอ๋ง ซึ่งเยี๊ยะหื้อเปิ้นหายจากโรคทันที48แล้วพะอ๋งก็อู้กั้บแม่ยิ๊งคนนั้นว่า “ฮูกเอ๋ย ความเจื้อของสู ได้เยี๊ยะหื้อสูหายแล้ว ไปเป๋นสุขเถิด”49ขณะตี้พะอ๋งยังอู้อยู่ มีคนจากเฮือนของไยรัสมาบอกเปิ้นว่า “ฮูกสาวของต่านต๋ายแล้ว ไม่ต้องรบกวนอาจารย์แห็มต่อไปแล้ว”50แต่พะอ๋งได้ยินเรื่องนี้ ก็เลยอู้กั้บไยรัสว่า “บ่ต้องกั๋ว ขอให้เจื้อเต่านั้น แล้วฮูกสาวของสูจะหาย”51เมื่อพะอ๋งไปถึงเฮือนไยรัส พะอ๋งบ่อนุญาตให้ใครเข้าไปกั้บพะอ๋งเลย นอกจากเปโตร ยอห์น ยากอบ และพ่อแม่ของละอ่อนเต่านั้น52คนทั้งหลายต่างปากั๋นร้องไห้คร่ำครวญให้กั้บละอ่อนสาว พะอ๋งอู้ว่า “หยุดร้องไห้ได้แล้ว ละอ่อนคนนี้ยังบ่ต๋าย แค่หนอนหลับเต่านั้น”53พวกเปิ้นหัวเฮาะเยาะพะอ๋ง เพราะฮู๊ว่าละอ่อนคนนี้ต๋ายเมินแล้ว54ฝ่ายพะอ๋งก็คว้ามือละอ่อนและฮ้องเปิ้นว่า “หนูน้อยเอ๋ย ฮุกขึ้นเถิด”55แล้ววิญญาณของเปิ้นก็ปิ๊กเข้าสู่ร่างแห็มครั้ง และเปิ้นก็ลุกขึ้นมาทันที พะอ๋งจึงบอกพวกเปิ้นให้เอาข้าวมาให้เปิ้นกิน56พ่อแม่ของเปิ้นต่างก็โต๊กใจ๋นัก แต่พะอ๋งสั่งห้ามบ่ให้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง
Son Light Foundation