Luke7
1พอพะอ๋งสอนจาวเฮือนตี้มาฟังเสร็จแล้ว พะอ๋งก็เข้าไปยังเมืองคาเปอรนาอุม2มีทาสของนายร้อยทหารโรมันคนหนึ่งป่วยหนักใกล้จะต๋าย นายร้อยคนนี้รักทาสของเปิ้นนัก3เมื่อเปิ้นได้ยินเรื่องของพะอ๋ง เปิ้นก็ส่งพวกผู้นำอาวุโสจาวยิวไปขอร้องพะอ๋ง ให้มาจ้วยรักษาทาสของเปิ้น4เมื่อพวกผู้นำอาวุโสมาเฝ้าพะอ๋งแล้ว ก็ขอร้องอ้อนวอนพะอ๋งว่า “อาจารย์ จ้วยนายร้อยคนนี้โตยเถิด เปิ้นเป๋นคนดีนัก”5“เปิ้นรักคนของเฮาและสร้างตี้ประชุมให้กั้บพวกเฮาโตย”6พะอ๋งจึงไปกั้บพวกเปิ้น และเมื่อใกล้จะถึงเฮือนเปิ้น นายร้อยก็ส่งพวกเปื่อนให้มาบอกกั้บพะอ๋งว่า “อาจารย์คับ อย่าต้องลำบากเลยคับ เพราะเฮาบ่ดีพอตี้จะให้ต่านเข้าไปในเฮือนของเฮา”7“ตัวเฮาเองจึงบ่กล้าตี้จะมาพบอาจารย์ ขอแค่พะอ๋งสั่งเต่านั้น ทาสของเฮาก็จะหายดี”8“ตี้เฮาฮู๊ก็เพราะเฮาเป๋นทหาร มีทั้งหัวหน้าตี้สั่งเฮา และมีฮูกน้องตี้ต้องเจื้อฟังกำสั่งเฮาโตย เมื่อเฮาสั่งให้ ‘ไป’ เปิ้นก็ไป สั่งให้ ‘มา’ เปิ้นก็มา แล้วถ้าสั่งให้ทาสของเฮา ‘ยะสิงนั้นสิงนี้’ เปิ้นก็ยะ”9เมื่อพะอ๋งได้ยินแบบนั้น พะอ๋งก็แปลกใจ๋นัก จึงหันไปอู้กั้บจาวเฮือนตี้ติ๊ดต่ามพะอ๋งมา ว่า “เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า ยังบ่เคยพบใครตี้มีความเจื้อยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาเลย แม้แต่ในอิสราเอลเองก็โตย”10เมื่อพวกเปื่อนของนายร้อยปิ๊กไปถึงเฮือน ก็พบว่าทาสคนนันหายดีแล้ว11ต่อมา พะอ๋งกั้บพวกศิษย์ไปเมืองนาอิน และมีจาวเฮือนนักขนาดติ๊ดต่ามไป12เมื่อพะอ๋งเตียวมาใกล้ประตูเมือง ก็สวนกั้บขบวนแห่ศพของคนๆ หนึ่ง เปิ้นเป๋นฮูกพ่อจายเพียงคนเดียวของแม่ยิ๊งม่ายคนหนึ่ง มีจาวเฮือนเป๋นจำนวนนักเตียวมาพร้อมกั้บแม่ยิ๊งม่ายคนนั้น13เมื่อพะอ๋งหันเปิ้น ก็ฮู๊สึกสงสาร และอู้ว่า "อย่าร้องไห้เลย"14แล้วพะอ๋งเตียวเข้าไปแตะโลงศพ พวกคนตี้หามโลงก็หยุด แล้วพะอ๋งอู้ว่า "พ่อหนุ่ม เฮาสั่งให้ลุกขึ้นมา"15คนต๋ายก็ลุกขึ้นมานั่งและเริ่มอู้ พะอ๋งจึงมอบพ่อจายคนนั้นให้กั้บแม่ของเปิ้น16จาวเฮือนต่างเกิดความเกรงกั๋วและสรรเสริญพะเจ๊า ว่า "ผู้อู้แทนพะเจ๊าผู้ยิ่งใหญ่ได้เกิดในหมู่พวกเฮาแล้ว" และอู้ว่า "พะเจ๊ามาจ้วยเหลือคนของพะเจ๊าแล้ว"17แล้วจื้อเสียงของพะอ๋งก็ร่ำลือไปทั่วแคว้นยูเดียและบริเวณรอบๆ นั้น18มีศิษย์คนหนึ่งของยอห์นคนยะพิธีจุ่มน้ำเล่าเรื่องนี้ให้ยอห์นฟัง ยอห์นจึงสั่งศิษย์สองคนของเปิ้น19ให้ไปถาพ้อค์สูจีวิดว่า "ต่านคือคนๆ นั้นตี้จะแม้หรือพวกเฮาจะต้องรอแห็มคนหนึ่ง"20ศิษย์สองคนนั้นไปพบพะอ๋งและอู้ว่า "ยอห์นผู้ยะพิธีจุ่มน้ำส่งพวกเฮามาถามต่านว่า 'ต่านคือคนๆ นั้นตี้จะแม้หรือพวกเฮายังต้องรอแห็มคนหนึ่ง'"21ในเวลาเดียวกั๋น พะอ๋งได้รักษาคนตี้เจ็บป่วยโตยโรคต่างๆ ให้หาย ขับไล่ผีชั่ว และจ้วยให้คนตาบอดหลายคนพ้อหัน22พะอ๋งอู้กั้บสองคนนั้นว่า “ไปบอกยอห์นถึงสิงตี้สูได้หันและได้ยิน ว่าคนตาบอดพ้อหัน คนง่อยเตียวได้ คนเป๋นโรคผิวหนังร้ายแรงก็หาย คนหูหนวกก็ได้ยิน คนต๋ายปิ๊กฟื้นคืนชีพ และคนจนก็ได้ยินเรื่องข่าวดี”23“คนตี้ไม่ขว้างเฮา เพราะสิงตี้เฮาเฮ็ด ก็เป๋นคนตี้มีเกียรติแต๊ๆ”24พอศิษย์ทั้งสองของยอห์นปิ๊กไปแล้ว พะอ๋งก็อู้ถึงยอห์นให้จาวเฮือนฟังว่า “พวกสูออกไปป่ออิหยังในตี้เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้ง ไปป่อต้นอ้อ ลู่โตยลมหรือ?”25“บ่ใช่แน่ แล้วสูออกไปป่ออิหยังล่ะ ไปป่อคนใส่เสื้อผ้าสวยหรูราคาแพงหรือ? บ่ใช่หรอก เพราะคนตี้ใส่เสื้อผ้าสวยหรูราคาแพงนั้นอยู่ในวัง”26“ถ้าอย่างนั้นแล้วสูออกไปป่ออิหยังล่ะ? ออกไปป่อผู้อู้แทนพะเจ๊าหรือ? ใช่แล้ว! เฮาขอบอกให้ฮู้ว่าเปิ้นยิ่งกว่าผู้อู้แทนพะเจ๊าเสียแห็ม”27“เพราะเปิ้นเป๋นคนตี้พระคัมภีร์เขียนถึงว่า ‘ป่อต๊ะ! เฮาจะส่งผู้ส่งข่าวของเฮานำหน้าเปิ้นไปก่อน เปิ้นจะไปเตรียมหนทางให้กั้บเปิ้น’”28“เฮาจะบอกให้ฮู้ว่า ยอห์นนั้นยิ่งใหญ่กว่าคนตึงหม้ดตี้เกิดมาจากผู้แม่ยิ๊ง แต่คนตี้สำคัญน้อยตี้สุดในเมืองของพะเจ๊า ก็ยังยิ่งใหญ่กว่ายอห์นแห็ม”29ทุกคนตี้ได้ยินพะอ๋งอู้ รวมทั้งคนเก็บภาษีก็เจื้อว่า ทางของพะเจ๊านั้นถูกต้อง เพราะพวกเปิ้นเคยให้ยอห์นยะพิธีจุ่มน้ำให้30แต่พวกผู้นำศาสนาและพวกครูสอนกฎปฏิบัติไม่ยอมฮับทางตี้พะเจ๊ามีสำหฮับพวกเปิ้น เพราะพวกนี้บ่ได้ให้ยอห์นยะพิธีจุ่มน้ำให้31พะอ๋งอู้ต่อว่า "เฮาจะเปรียบเทียบคนในสมัยนี้กั้บอิหยังดี"32พวกเปิ้นเป๋นเหมือนละอ่อนๆ ตี้นั่งอยู่ตี้ตลาดร้องตะโกนใส่กั๋นว่า "พวกเฮาผ่าเป่าให้ฟังแต่พวกเปิ้นก็บ่ยอมเต้นโตย พวกเฮาร้องเพลงเศร้าแต่พวกเปิ้นก็บ่ยอมร้องไห้"33เมื่อยอห์นคนยะพิธีจุ่มน้ำมา เปิ้นบ่ได้กินขนมปังหรือดื่มเหล้าองุ่น พวกสูก็ว่า "เปิ้นมีผีชั่วต๊ะงอยู่"34แต่พอพะอ๋งมา ทั้งกินและดื่ม พวกสูก็หาว่า "ป่อไอ้หมอคนนี้ต๊ะ ทั้งตะกละและขี้เมา แถมยังเป๋นเปื่อนกั้บคนเก็บภาษีและคนบาปแห็มโตย"35แต่จะได๋ก็โตย สติปัญญานั้นถูกหรือผิด ก็ป่อได้จากผลทั้งหลายของมัน36มีผู้นำศาสนาคนหนึ่งเชิญพะอ๋งมาข้าวกั้บเปิ้น พะอ๋งก็เลยมาอยู่ตี้เฮือนของเปิ้นและนั่งเอนกายอยู่ตี้โต๊ะข้าว37มีผู้แม่ยิ๊งคนหนึ่งตี้เป๋นตี้ฮู๊กั๋นไปทั่วในเมืองนั้นว่าเป๋นคนบาป เปิ้นได้ยินว่าพะอ๋งกำลังกินข้าวอยู่ตี้เฮือนของผู้นำศาสนาคนนี้ เปิ้นก็ถือขวดน้ำหอมสวยหรูมา38เปิ้นเข้าไปยืนอยู่ข้างหลังใกล้ตีนของพะอ๋ง แล้วร้องไห้จนตีนของพะอ๋งเปียกชุ่มไปโตยน้ำตา แล้วเอาเฮาของเปิ้นเช็ด และก้มลงจูบตีนของพะอ๋ง พร้อมทั้งเทน้ำหอมลงบนตีนทั้งสองข้างของพะอ๋ง39เมื่อผู้นำศาสนาคนตี้เชิญพะอ๋งหันก็คิดในใจ๋ว่า "ถ้าพ่อจายคนนี้เป๋นผู้อู้แทนพะเจ๊าแต๊ เปิ้นจะต้องฮู๊ว่า แม่ยิ๊งตี้แตะต้องตัวเปิ้นนี้เป๋นใคร และเป๋นแม่ยิ๊งประเภทไหน เปิ้นจะต้องฮู๊ว่าเปิ้นเป๋นคนบาป"40พะอ๋งอู้ว่า "ซีโมน เฮาจะบอกอิหยังให้ฮู้" และซีโมนก็ตอบว่า "ว่าเถอะคับ อาจารย์"41พะอ๋งอู้ว่า “มีคนปล่อยเงินกู้คนหนึ่ง มีฮูกหนี้อยู่สองคน คนหนึ่งเป๋นหนี้อยู่ห้าร้อยเหรียญเงิน และแห็มคนหนึ่งเป๋นหนี้อยู่ห้าต๊ะบเหรียญเงิน”42“แต่ทั้งสองบ่มีเงินใช้หนี้ เจ็าหนี้ก็เลยยกหนี้ให้ทั้งสองคน สูคิดว่า คนไหนจะรักหเจ็านี้คนนี้นักขนาด”43ซีโมนตอบว่า “คนหัวตีตี้มีหนี้นักกว่าคับ” พะอ๋งก็เลยอู้ว่า “ถูกต้อง”44แล้วพะอ๋งหันไปพ้อแม่ยิ๊งคนนี้ และอู้กั้บซีโมนว่า “หันแม่ยิ๊งคนนี้ไหม? เฮามาเฮือนสู สูก็ไม่ได้เอาน้ำมาล้างตีนเฮา แต่เปิ้นปิ๊กใช้น้ำตาล้างตีนเฮา และเอาเฮาของเปิ้นเช็ดจนแห้ง”45“สูไม่ได้จูบต้อนฮับเฮา แต่เปิ้นก็ไม่หยุดจูบตีนเฮาเลยตั้งแต่เข้าไป”46“สูไม่ได้เอาน้ำมันใส่หัวเฮา แต่เปิ้นเอาน้ำหอมเทใส่ตีนเฮา”47“เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า ตี้เปิ้นแสดงความรักนักขนาดนี้ ก็เพราะเปิ้นได้ฮับการยกโทษจากบาปนักขนาด นั่นเอง ส่วนคนอื่นตี้ได้ฮับการยกโทษน้อย ก็มีความรักน้อย”48พะอ๋งอู้กั้บเปิ้นว่า “บาปของสูได้ฮับการยกโทษแล้ว”49คนตี้นั่งกิ๋นกั้บพะอ๋งก็อู้กั๋นว่า “คนนี้คิดว่าเปิ้นเป๋นใครกั๋น ถึงได้เตี้ยวยกโทษบาปให้ใครต่อใคร”50พะอ๋งอู้กั้บแม่ยิ๊งคนนี้ว่า “ความเจื้อของสูเยี๊ยะหื้อสูรอดแล้ว ไปเป๋นสุขเถิด”
Son Light Foundation