Luke9
1พะอ๋งฮ้องศิษย์เอกทั้งต๊ะบสองคนมา แล้วพะอ๋งก็ให้พวกเปิ้นมีฤทธิ์และต๊ะทธิอำนาจเหนือผีชั่วตึงหม้ด และรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้2แล้วพะอ๋งก็ส่งพวกเปิ้นออกไปประกาศเรื่องเมืองของพะเจ๊า และให้รักษาคนเจ็บป่วย3พะอ๋งสั่งว่า “บ่ต้องเอาอิหยังติดตัวไปเลย ไม่ว่าเป๋นไม้ตีน ถุงย่าม ข้าว เงิน หรือเสื้อผ้าสำรอง”4“เมื่อเข้าไปอยู่ในเฮือนหลังไหนแล้ว ก็ให้อยู่ตี้นั่นตลอดจนกว่าจะออกจากเมืองนั้นไป”5“ถ้าเมืองไหนบ่ต้อนฮับ ก็ให้ออกจากเมืองนั้นไป แล้วสะบัดฝุ่นออกจากตีน โตย เปื่อเป๋นการเตือนพวกเปิ้น”6พวกเปิ้นก็ได้ไปประกาศข่าวดีนี้ทั่วทุกหมู่เฮือน และรักษาคนเจ็บป่วยโตย7เมื่อเฮโรด ผู้ปกครองแคว้นกาลิลี ได้ยินเรื่องต่างๆ ตี้เกิดขึ้นนี้ ก็สงสัย เพราะมีคนบอกเปิ้นว่าพะอ๋ง “เป๋นยอห์นตี้ฟื้นขึ้นจากความต๋าย”8บางคนก็อู้ว่า “เป๋นเอลียาห์ตี้มาปรากฏให้หัน” แล้วบางคนก็อู้ว่า “เป๋นผู้อู้แทนพะเจ๊าคนหนึ่งจากสมัยก่อนตี้ฟื้นขึ้นมาใหม่”9แต่เฮโรดอู้ว่า “เฮาตัดหัวยอห์นไปแล้ว แล้วคนนี้ตี้เฮาได้ยินคนอู้ถึง เป๋นใครกั๋นแน่?” พะอ๋งก็เลยอยากจะเจอพะอ๋ง10เมื่อพวกศิษย์เอกปิ๊กมา ก็เล่าเรื่องกุอย่างตี้พวกเปิ้นยะและสอนให้พะอ๋งฟัง แล้วพะอ๋งจึงปาพวกเปิ้นปลีกตัวออกไปตี้เมืองเบธไซดา11เมื่อพวกจาวเฮือนฮู๊เข้า ก็ปากั๋นโตยพะอ๋งไป พะอ๋งก็ต้อนฮับพวกเปิ้นพร้อมกั้บเล่าเรื่องเมืองของพะเจ๊าให้ฟัง และยังได้รักษาคนตี้เจ็บไข้ได้ป่วยโตย12พอใกล้โต๊กเย็น พวกศิษย์เอกทั้งต๊ะบสองคนปากั๋นมาหาพะอ๋ง อู้ว่า “ส่งจาวเฮือนพวกนี้ปิ๊กไปเถอะ พวกเปิ้นจะได้ไปหาข้าวกินและหาตี้พักโตยหมู่เฮือนหรือไร่นาใกล้ๆ นี้ในคืนนี้ เพราะตี้นี่เปลี่ยวนัก”13แต่พะอ๋งปิ๊กอู้ว่า “พวกสูหาอะหยังมาเลี้ยงพวกเปิ้นต๊ะ” พวกศิษย์ตอบว่า “พวกเฮามีแค่ขนมปังห้าก้อนกั้บปลา2ตัวเต่านั้น ถ้าจะให้มีข้าวพอก็ต้องไปซื้อมาเลี้ยงพวกเปิ้นทุกคน”14ขณะนั้นมีผู้พ่อจายอยู่ประมาณห้าพันคน แล้วพะอ๋งก็อู้กั้บพวกศิษย์ว่า “ถ้างั้นไปบอกให้พวกเปิ้นนั่งกั๋นเป๋นหมู่ๆ หมู่ละประมาณห้าต๊ะบคน”15พวกเปิ้นก็ไปยะโตย ทุกคนก็นั่งลงเป๋นหมู่ๆ16พะอ๋งหยิบขนมปังห้าก้อนและปลา2ตัวขึ้นมา พร้อมแหงนหน้าขึ้นพ้อท้องฟ้า ขอบสูพะเจ๊าสำหฮับข้าว แล้วหักขนมปังส่งให้กั้บพวกศิษย์ เปื่อเอาไปแบ่งให้กั้บทุกคน17พวกจาวเฮือนต่างกินกั๋นจนอิ่ม และพวกศิษย์ก็เก็บเศษข้าวตี้เหลือกินได้แห็มต๊ะบสองเข่งเต็มๆ18เมื่อพะอ๋งอธิษฐานอยู่คนเดียว พวกศิษย์ก็ปากั๋นมาหาพะอ๋ง พะอ๋งจึงถามว่า “จาวเฮือนอู้ว่าเฮาเป๋นใคร”19พวกเปิ้นตอบว่า “บางคนว่าเป๋นยอห์นคนยะพิธีจุ่มน้ำ บางคนก็ว่าเป๋นเอลียาห์ แต่บางคนว่าเป๋นผู้อู้แทนพะเจ๊าคนหนึ่งในสมัยก่อนตี้ฟื้นขึ้นมาใหม่”20พะอ๋งจึงถามพวกเปิ้นว่า “แล้วพวกสูล่ะว่าเฮาเป๋นใคร” เปโตรตอบว่า “เป๋นเจ๊าผู้ยิ่งใหญ่ของพะเจ๊า”21พะอ๋งเตือนพวกเปิ้นว่าอย่าได้บอกให้ใครฮู๊22พะอ๋งอู้ว่า “ฮูกของพะเจ็าจะต้องทนทุกข์ทรมานหลายอย่าง พวกผู้นำจาวยิว พวกหัวหน้าโต๊ะบูชาและพวกครูสอนกฎปฏิบัติจะบ่ยอมฮับพะอ๋ง และพะอ๋งจะต้องถูกฆ่า แต่พะอ๋งจะฟื้นขึ้นมาใหม่ในวันตี้สาม”23แล้วพะอ๋งก็อู้กั้บทุกคนว่า “ถ้าใครอยากจะติ๊ดต่ามเฮา ต้องเลิกโตยใจ๋ตั๋ว แล้วแบกไม้กางเขนของตั๋วโตยเฮาทุกๆ วัน”24คนตี้อยากจะเอาตัวรอดจะบ่รอด แต่คนตี้ยอมสละตั๋วเปื่อเฮาจะรอด25มันจะได้กำไรตรงไหน ถ้าได้โลกทั้งใบ แต่เสียตัวตนหรือถูกยะลายไป26คนไหนตี้อับอายตี้จะยอมฮับเฮาและถ้อยกำของเฮา ฮูกของพะเจ็าก็จะอับอายตี้จะฮับคนคนนั้นโตยเหมือนกั๋นในวันตี้ฮูกของพะเจ็าเสด็จมาพร้อมกั้บสง่าราศีของพะอ๋ง สง่าราศีของพระบิดาและของพวกเตวดาตี้ศักดิ์ต๊ะทธิ์27แต่เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า มีบางคนตี้ยืนอยู่ตี้นี่จะยังบ่ต๋ายจนกว่า จะได้หันเมืองของพะเจ๊าเสียก่อน”28หลังจากนั้นประมาณแปดวัน พะอ๋งปาเปโตร ยอห์น และยากอบขึ้นไปบนภูเปิ้นเปื่ออธิษฐาน29ในขณะตี้อธิษฐาน ใบหน้าของพะอ๋งก็เปลี่ยนไป เสื้อผ้าพะอ๋งก็เปลี่ยนเป๋นสีขาวเปล่งประกายแวววาว30อยู่ๆ ก็มีพ่อจายสองคน คือโมเสสกั้บเอลียาห์ มาอู้คุยอยู่กั้บพะอ๋งตี้นั่น31ทั้งสองเปล่งรัศมีเจิดจ้า พวกเปิ้นกำลังอู้ถึงการต๋ายของพะอ๋งตี้กำลังจะเกิดขึ้นในเมืองเยรูซาเล็ม32ส่วนเปโตรกั้บเปื่อนแห็มสองคนง่วงนัก แต่เมื่อพวกเปิ้นตื่นเต็มตี้ก็หันรัศมีอันเจิดจ้าของพะอ๋ง และหันพ่อจายสองคนยืนอยู่กั้บพะอ๋ง33เมื่อพ่อจายสองคนนั้นกำลังจะไป เปโตรอู้กั้บพะอ๋งว่า “อาจารย์คับ ดีจังเลยตี้พวกเฮาอยู่ตี้นี่ เฮาจะได้สร้างเพิงขึ้นสามหลัง สำหฮับพะอ๋งหนึ่งหลัง โมเสสหนึ่งหลัง และเอลียาห์แห็มหนึ่งหลัง” แต่เปโตรบ่ฮู๊หรอกว่าเปิ้นกำลังอู้หยัง34ขณะตี้เปโตรกำลังอู้อยู่ ก็มีเมฆลอยมาปกคลุมพวกเปิ้นไว้ พวกเปิ้นกั๋วนัก35มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากเมฆว่า “ต่านผู้นี้คือบุตรของเฮา ตี้เฮาเลือกไว้ ให้เจื้อฟังต่าน”36เมื่อเสียงนั้นเงียบลง พวกเปิ้นก็หันแต่พะอ๋งเต่านั้น แล้วพวกศิษย์ก็เก็บเรื่องตี้ได้หันนี้ไว้ในใจ๋ ไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยในตอนนั้น37วันต่อมา เมื่อพวกเปิ้นเตียวลงมาจากภูเปิ้น จาวเฮือนหมู่ใหญ่มาหาพะอ๋ง38พ่อจายคนหนึ่งในหม่ค้นร้องขึ้นว่า “อาจารย์คับ จ้วยฮูกเฮาโตย เฮามีฮูกพ่อจายเพียงคนเดียวเต่านั้น”39“ผีชั่วชอบเข้าไปต๊ะงเปิ้น เปิ้นก็จะกรีดร้องทันที บางครั้งมันก็เยี๊ยะหื้อละอ่อนล้มชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปาก มันแทบจะบ่เคยออกจากตัวเปิ้นเลย และชอบยะร้ายเปิ้นอยู่เรื่อย”40“เฮาได้ขอร้องให้พวกศิษย์ของต่านขับมันออกไป แต่พวกเปิ้นก็ยะบ่ได้”41พะอ๋งจึงอู้ว่า “พวกขาดความเจื้อและหัวดื้อ เฮาจะต้องอยู่กั้บพวกสูไปแห็มเมินแค่ไหน เฮาจะต้องอดทนกั้บพวกสูไปถึงไหน ปาฮูกสูมานี่ซิ”42เมื่อละอ่อนนั้นกำลังเตียวเข้ามา ผีชั่วก็เยี๊ยะหื้อเปิ้นล้มลงชักดิ้นชักงออยู่กั้บพื้น พะอ๋งได้ตวาดไล่ผีชั่วนั้นออกไป และรักษาละอ่อนคนนี้แล้วส่งคืนให้กั้บพ่อของเปิ้น43ทุกคนต่างปากั๋นประหลาดใจ๋นักถึงความยิ่งใหญ่ของพะเจ๊า ในขณะตี้ทุกคนกำลังประหลาดใจ๋กั้บสิงตี้พะอ๋งยะนั้น พะอ๋งก็อู้กั้บพวกศิษย์ว่า44“ตั้งใจ๋ฟังให้ดีในสิงตี้เฮาจะบอก ฮูกของพะเจ็า จะต้องถูกจับส่งไปอยู่ในมือของมนุษย์”45แต่พวกศิษย์บ่เข้าใจ๋ว่า พะอ๋งอู้ถึงเรื่องหยัง เพราะความหขนาดถูกแอบไปจากใจ๋ของพวกเปิ้น ก็เลยบ่เข้าใจ๋ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม46พวกเปิ้นเริ่มเถียงกั๋นว่า ในหมู่พวกเปิ้นใครจะได้เป๋นใหญ่ตี้สุด47พะอ๋งฮู๊ว่า พวกเปิ้นคิดหยังอยู่ในใจ๋ พะอ๋งจึงปาละอ่อนคนหนึ่งขนาดยืนอยู่ข้างๆ พะอ๋ง48แล้วอู้กั้บพวกศิษย์ว่า “คนตี้ต้อนฮับละอ่อนน้อยอย่างนี้ เพราะหันแก่เฮา คนคนนั้นก็ต้อนฮับเฮา และคนตี้ต้อนฮับเฮาก็อต้อนฮับพะอ๋งผู้ส่งเฮามาโตย คนตี้ต่ำต้อยตี้สุดในหมู่พวกสูนั่นล่ะคือคนตี้สำคัญตี้สุด”49ยอห์นอู้ว่า “อาจารย์คับ พวกเฮาหันพ่อจายคนหนึ่งขับผีชั่วออกโดยอ้างจื้อของอาจารย์ พวกเฮาก็เลยตี้ใคร่ห้ามเปิ้น เพราะเปิ้นบ่ใช่พวกเฮา”50พะอ๋งอู้กั้บยอห์นว่า “อย่าไปห้ามเปิ้นเลย เพราะคนตี้บ่ต่อต้านสูก็เป๋นพวกสูอยู่แล้ว”51เมื่อใกล้ถึงเวลา ตี้พะอ๋งจะถูกฮับขึ้นไปบนสวรรค์ พะอ๋งตัดต๊ะนใจ๋แน่วแน่ตี้จะไปเมืองเยรูซาเล็ม52พะอ๋งจึงส่งศิษย์บางคนล่วงหน้าไปก่อน พวกเปิ้นเข้าไปตี้หมู่เฮือนของจาวสะมาเรีย เปื่อจัดเตรียมสิงต่างๆให้พร้อมสำหฮับพะอ๋ง53แต่คนตี้นั่นบ่ต้อนฮับพะอ๋ง เพราะพวกเปิ้นหันว่าพะอ๋งตั้งใจ๋จะไปเมืองเยรูซาเล็ม54เมื่อยากอบและยอห์น ศิษย์ของพะอ๋งหันอย่างนั้น ก็อู้ขึ้นว่า “อาจารย์ จะให้เฮาสั่งไฟจากสวรรค์ลงมาเผาผลาญคนพวกนี้ให้ต๊ะ้นซากไปเลยดีไหมคับ”55แต่พะอ๋งหันมาเตือนพวกเปิ้น56แล้วออกเตียวทางต่อไปยังหมู่เฮือนอื่น57ขณะตี้พวกเปิ้นกำลังเตียวไปโตยถนน มีพ่อจายคนหนึ่งอู้กั้บพะอ๋งว่า “ไม่ว่าอาจารย์จะไปตี้ไหน เฮาจะติ๊ดต่ามไปโตย”58พะอ๋งจึงตอบไปว่า “หมาจิ้งจอกยังมีโพรง นกยังมีรัง แต่ฮูกของพะเจ็าบ่มีแม้แต่ตี้ซุกหัวนอน”59พะอ๋งอู้กั้บแห็มคนหนึ่งว่า “โตยเฮามา” แต่พ่อจายคนนั้นตอบว่า “ขออนุญาตไปฝังศพพ่อก่อนนะคับ”60พะอ๋งจึงอู้ว่า “ปล่อยให้คนต๋ายฝังคนต๋ายกั๋นเองเถอะ ส่วนสูให้ไปประกาศเมืองของพะเจ๊าเถอะ”61พ่อจายแห็มคนหนึ่งอู้ว่า “เฮาจะโตยพะอ๋งไปแน่ แต่ขอปิ๊กไปร่ำลาคนตี้เฮือนก่อนนะคับ”62พะอ๋งจึงตอพะบว่า “ถ้าคนตี้จับคันไถแล้วยังห่วงหน้า พะวงหลังอยู่ คนคนนั้นก็บ่เหมาะสมกั้บเมืองของพะเจ๊า”
Son Light Foundation