Luke6
1ในวันหยุดทางศาสนา วันหนึ่ง ขณะตี้พะอ๋งกำลังเตียวผ่านทุ่งข้าวสาลี ฮูกศิษย์ของพะอ๋งได้เด็ดยอดรวงข้าวสาลีมา ขยี้เปลือกออกแล้วกินกั๋น2พวกผู้นำศาสนาบางคนจึงอู้ว่า "เป่นได๊พวกสูถึงยะผิดกฎของวันหยุดทางศาสนา"3พะอ๋งตอบว่า "พวกสูบ่เคยอ่านหรือว่า ดาวิดยะอิหยังตอนตี้เปิ้นกั้บฮูกน้องของเปิ้นหิวโหย"4"เปิ้นเข้าไปในเฮือนของพะเจ๊า หยิบขนมปังศักดิ์ต๊ะทธิ์นักิน ซึ่งโตยกฎแล้วมีแต่พวกตุ๊เจ๊าเต่านั้นตี้กินได้ และยังส่งให้กั้บฮูกน้องกินโตย"5พะอ๋งบอกพวกผู้นำศาสนาว่า "ฮูกของพะเจ็าเป๋นนายเหนือวันหยุดทางศาสนา"6ครั้งหนึ่งในวันหยุดทางศาสนา พะอ๋งสั่งสอนอยู่ในตี้ประชุมจาวยิว มีพ่อจายคนหนึ่งอยู่ตี้นั่น มือขวาของเปิ้นลีบ7พวกครูสอนกฎปฏิบัติและพวกผู้นำศาสนาจับตาป่อว่า พะอ๋งจะรักษาใครหรือเปล่า จะได้มีเรื่องกล่าวหาพะอ๋ง8แต่พะอ๋งฮู๊ว่า พวกเปิ้นคิดอิหยังอยู่ จึงอู้กั้บพ่อจายมือลีบว่า "ขนาดืนข้างหน้าต๊ะ" เปิ้นก็ลุกขึ้นยะโตย9พะอ๋งจึงอู้กั้บพวกเปิ้นว่า "ขอถามหน่อย โตยกฎแล้วในวันหยุดทางศาสนาควรจะยะดีหรือยะชั่ว ควรจะจ้วยจีวิดหรือยะลายจีวิด"10พะอ๋งพ้อไปรอบๆ พวกเปิ้น แล้วอู้กั้บพ่อจายมือลีบว่า "ยืดมือออกต๊ะ" เปิ้นก็ยะโตย แล้วมือของเปิ้นก็หายเป๋นปกติ11พวกครูสอนกฎปฏิบัติกั้บพวกผู้นำศาสนาโกดแค้นนัก ก็เลยปรึกษากั๋นว่า จะจัดการกั้บพะอ๋งจะได๋ดี12หลังจากนั้นไม่เมิน พะอ๋งขึ้นไปบนภูเปิ้นเปื่ออธิษฐาน และพะอ๋งอธิษฐานถึงพะเจ๊าตลอดทั้งคืน13พอถึงตอนเช้าพะอ๋งฮ้องพวกศิษย์เข้า มาหา และเลือกต๊ะบสองคนออกมาเปื่อจะตั้งให้เป๋นศิษย์เอก14มีซีโมนตี้พะอ๋งฮ้องว่า เปโตร อันดรูว์น้องพ่อจายเปโตร ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว15มัทธิว โธมัส ยากอบฮูกพ่อจายของอัลเฟอัส ซีโมนผู้มีใจ๋จดจ่อกั้บพะเจ๊า16ยูดาสฮูกของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอท ซึ่งเป๋นคนตี้ต่อมา ภายหลังได้หักหลังพะอ๋ง17พะอ๋งลงมาจากภูเปิ้นกั้บพวกศิษย์เอกเหล่านั้น เมื่อมาถึงตี้ราบแห่งหนึ่ง ก็ได้พบกั้บฮูกศิษย์แห็มนักขนาดตี้มาจากทั่วแคว้นยูเดีย เมืองเยรูซาเล็ม และจากพ่อจายฝั่งทะเลในเขตเมืองไทระและเมืองไซดอน18พวกเปิ้นเตียวทางมาเปื่อฟังพะอ๋งสอนและเปื่อให้พะอ๋งรักษาโรคให้ คนตี้ทนทุกข์เพราะถูกผีชั่วเข้าต๊ะงก็ได้ฮับกานฮักสาโตย19ทุกคนตี้ใคร่จะแตะต้องตัวพะอ๋ง เพราะฤทธิ์ตี้แผ่ออกมาจากพะอ๋งนั้นรักษาพวกเปิ้นให้หายทุกคน20พะอ๋งพ้อป่อพวกฮูกศิษย์แล้วก็อู้ว่า "พวกสูคนจนนี้ ถือว่าเป๋นเกียรติแต๊ๆ เพราะว่าเมืองของพะเจ๊าเป๋นของสู"21พวกสูตี้อดอยากหิวโหยตอนนี้ ถือว่าเป๋นเกียรติแต๊ๆ เพราะพะเจ๊าจะเยี๊ยะหื้อสูอิ่มหนำสำราญ22พวกสูตี้ร้องไห้เสียใจ๋ ถือว่าเป๋นเกียรติแต๊ๆ เพราะพะเจ๊าจะเยี๊ยะหื้อสูหัวเฮาะอย่างมีความสุข ให้ถือว่าเป๋นเกียรติแต๊ๆ เมื่อคนเกลียดสู ขับไล่สู ป่อถูกสู และกล่าวหาว่าสูเป๋นคนเลว เพราะสูติ๊ดต่ามฮูกของพะเจ็า23ในวันนั้นขอให้ดีใจ๋และกระโดดโลดเต้นโตยความสุข เพราะพะเจ๊าเก็บรางวัลอันยิ่งใหญ่ไว้ให้กั้บพวกสูแล้วตี้สวรรค์ อย่าฮืมว่า แต่ก่อนบรรพบุรุษของพวกเปิ้นก็ยะแบบนี้กั้บพวกผู้อู้แทนพะเจ๊าจอมปลอมเหมือนกั๋น24น่าอับอายแต๊ๆ พวกสูตี้ร่ำรวย เพราะพวกสูได้ฮับความสะดวกสบายจนครบแล้ว25น่าอับอายแต๊ๆ พวกสูตี้อิ่มหนำสำราญตอนนี้ เพราะสูจะอดอยาก น่าอับอายแต๊ๆ พวกสูตี้กำลังหัวเฮาะในตอนนี้ เพราะสูจะต้องเป๋นทุกข์และร้องไห้26น่าอับอายแต๊ๆ พวกสูตี้ทุกคนยกย่องเยินยอ เพราะบรรพบุรุษของพวกเปิ้นก็เคยยกย่องเยินยอพวกผู้อู้แทนพะเจ๊าจอมปลอมอย่างนั้นมาแล้วเหมือนกั๋น27แต่เฮาจะบอกพวกสูตี้กำลังฟังอยู่ว่า ให้รักศัตรูและยะดีกั้บคนตี้เกลียดสู28อวยพรให้กั้บคนตี้สาปแช่งสู อธิษฐานให้กั้บคนตี้โหดร้ายกั้บสู29ถ้ามีใครตบแก้มสูข้างหนึ่ง ก็หันแห็มข้างหนึ่งให้เปิ้นตบโตย ถ้ามีใครแย่งเสื้อคลุมของสูไป ก็ให้แถมเสื้อตัวข้างในกั้บเปิ้นไปโตย30ถ้ามีใครมา ขออะหยังจากสู ก็ให้เปิ้นไป และถ้ามีใครเอาของๆ สูไป ก็อย่าทวงคืน31ให้ยะกั้บคนอื่นเหมือนกั้บตี้สูอยากให้คนอื่นยะกั้บสู32ถ้าสูรักแต่เฉปาะคนตี้รักสู มีอะหยังพิเศษตรงไหน เพราะคนบาปก็ยังฮู๊จักรักคนตี้รักพวกเปิ้นเหมือนกั๋น33ถ้าดีแค่กั้บคนตี้ดีโตย มีอะหยังพิเศษตรงไหน เพราะแม้แต่คนบาปก็ยะอย่สูางนั้นเหมือนกั๋น34ถ้าสูให้ยืมเฉปาะคนตี้สูหวังว่าจะได้คืนจากเปิ้น มีอะหยังพิเศษตรงไหน เพราะแม้แต่คนบาปก็ยังให้คนบาปยืมโดยหวังว่าจะได้คืนตึงหม้ดเหมือนกั๋น35พวกสูต้องรักศัตรูของสู ยะดีให้พวกเปิ้นโตย และให้พวกเปิ้นยืมโดยไม่ต้องหวังว่าจะได้คืน แล้วสูจะได้ฮับรางวัลนักขนาด และเป๋นฮูกตี้แท้แต๊ของพะเจ๊าสูงสุด เพราะพะเจ๊าดีให้กั้บคนเนรสูและคนชั่ว36ขอให้สูแสดงความเมตตาเหมือนกั้บตี้พระบิดาแสดงความเมตตา37อย่าตัดต๊ะนคนอื่น แล้วพะเจ๊าจะบ่ตัดต๊ะนสู อย่าประณามคนอื่น แล้วพะเจ๊าจะบ่ประณามสู ยกโทษให้คนอื่น แล้วพะเจ๊ก็จะยกโทษให้สู38ถ้าสูให้คนอื่น พะเจ๊ก็จะให้กั้บสู พะองค์จะใช้ถ้วยตวงตี้อัดแน่นจนล้นออกมาเทลงบนตักของสู สรุปแล้วสูยะกั้บคนอื่นแบบไหน สูก็จะได้ฮับผลแบบนั้น39พะอ๋งยังเล่าเรื่องเปรียบเทียบให้ฟังแห็มว่า “คนตาบอดจะจูงคนตาบอดได้หรือ ทั้งสองคนจะบ่โต๊กคูหรือ”40ฮูกศิษย์จะเหนือครูหรือ แต่เมื่อเปิ้นได้ฮับการอบรมครบถ้วนแล้ว เปิ้นก็จะเป๋นเหมือนกั้บครู41เป่นได๊สูถึงหันขี้ผงในตาของปี่น้องสู แต่ปิ๊กพ้อบ่หันไม้ซุงทั้งท่อนในตาของตัวสูเอง42แล้วสูอู้กั้บปี่น้องออกมาได้จะได๋ว่า ‘เดี๋ยวเฮาจะเขี่ยขี้ผงในตาให้’ ทั้งๆ ตี้ซุงทั้งท่อนในตาตั๋วก็พ้อบ่หัน ไอ้หน้าซื่อใจ๋คด เอาท่อนซุงออกจากตาของตั๋วก่อน แล้วจะได้พ้อหันชัดๆ ตอนเขี่ยขี้ผงออกจากตาของปี่น้อง43ต้นไม้ดีจะออกผลเลวๆ บ่ได้ และต้นไม้เลวก็จะออกผลดีๆ บ่ได้เหมือนกั๋น44อยากฮู๊ว่าต้นอะหยัง ก็ให้ป่อตี้ผลของมัน สูคงจะบ่ไปหาฮูกมะเดื่อจากพุ่มไม้หนาม หรือองุ่นจากกอหนามแน่45คนดีก็จะยะดีเพราะจิตใจ๋เต็มไปโตยสิงตี้ดีๆ คนชั่วก็จะยะชั่วเพราะจิตใจ๋เต็มไปโตยสิงชั่วๆ ใจ๋เต็มไปโตยอะหยัง ปากก็จะอู้สิงนั้น46ในเมื่อสูบ่ยะโตยตี้เฮาบอก จะมาฮ้องเฮาว่า องค์สูจีวิด องค์สูจีวิด เป่นได๊47เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า คนตี้มาหาเฮาและยะโตยกำสอนของเฮานั้น48ก็เปรียบเหมือนคนสร้างเฮือนตี้ขุดดินลงไปลึก และวางรากฐานไว้บนหิน เมื่อน้ำท่วม กระแสน้ำไหลเชี่ยวมาพัดเฮือน เฮือนก็ไม่สั่นคลอน เพราะสร้างไว้ยังมั่นคง49แต่คนตี้ได้ฟังแล้วบ่ยะโตย ก็เปรียบเหมือนกั้บคนตี้สร้างเฮือนไว้บนดิน บ่มีรากฐาน เมื่อกระแสน้ำไหลเชี่ยวมาพัดเฮือน เฮือนก็แหลวราบคาบ เสียหายยับเยินทันที
Son Light Foundation