Luke17
1พะเยซูอู้กั้บพวกศิษย์ว่า “จะมีสิงตี้มายั่วยวนให้คนยะบาปเสมอ แต่คนตี้มายั่วยวน นั้นช่างน่าอายแต๊ๆ2ระหว่างการชักชวนคนตี้ต่ำต้อยคนหนึ่งในพวกนี้ให้ยะบาป กั้บการถูกจับโยนลงไปในทะเลพร้อมกั้บมีหินโม่แป้งล่ามคออยู่ อย่างหลังนี้ก็ยังจะดีกว่า3ระวังตัวไว้ให้ดี ให้ตักเตือนปี่น้องตี้ยะบาป และอภัยให้เปิ้นเมื่อเปิ้นปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋4ถึงแม้เปิ้นจะยะผิดบาปต่อสูถึงวันละเจ็ดครั้งก็โตย แต่ถ้าทุกครั้งเปิ้นบอกสูว่า ‘เฮาปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋แล้วคับ’ ก็ให้ยกโทษเปิ้น”5ฝ่ายพวกศิษย์เอก ก็อู้กั้บองค์สูจีวิดว่า “ถ้าอย่างนั้น จ้วยเพิ่มความเจื้อให้กั้บเฮาโตยคับ”6พะเยซูตอบว่า “แค่สูมีความเจื้อน้อยเท่าเมล็ดมัสตาร์ดนี้ สูก็สั่งให้ต้นหม่อนทั้งต้นถอนรากถอนโคนไปปฮูกอยู่ในทะเลได้แล้ว”7“สมมุติว่าสูมีทาสคนหนึ่ง เมื่อเปิ้นปิ๊กมาจากไถนาหรือเลี้ยงแกะ สูจะอู้กั้บเปิ้นไหมว่า ‘รีบๆไปหาอะไรกินเร็ว’8หรือสูจะอู้กั้บเปิ้นว่า ‘ไปเตรียมข้าวมาต๊ะ แล้วคอยฮับใช้อยู่นี่แหละ จนกว่าเฮาจะกินและดื่มเสร็จ แล้วสูถึงค่อยไปกิน’9นายต้องขอบใจ๋ทาสตี้เปิ้นยะโตยกำสั่งหรือ10พวกสูก็เหมือนกั๋น เมื่อยะงานตี้นายสั่งมาเสร็จแล้ว ก็ควรอู้ว่า ‘พวกเฮาเป๋นแค่ทาสตี้ยะโตยหน้าตี้เต่านั้น ไม่สมควรตี้สูนายจะขอบใจ๋หรอก”11ในระหว่างทางตี้ไปเมืองเยรูซาเล็ม พะเยซูผ่านไปโตยเขตแดนของแคว้นกาลิลีกั้บแคว้นสะมาเรีย12ตี้หมู่เฮือนแห่งหนึ่ง มีพ่อจายต๊ะบคนตี้เป๋นโรคผิวหนังร้ายแรง เข้ามาหาพะอ๋ง แต่ยืนอยู่ห่างๆ13และร้องตะโกนว่า “เยซู นายต่าน สงสารพวกเฮาโตยเถิด”14พะอ๋งก็พ้อพวกเปิ้น แล้วอู้ว่า “ไปแสดงตัวให้พวกตุ๊เจ็า ป่อต๊ะ” ในระหว่างทางตี้ไปนั้น พวกเปิ้นก็หายจากโรค15คนหนึ่งในนั้น เมื่อหันว่าหายแล้ว ก็ปิ๊กมาร้องสรรเสริญพะเจ็าเสียงดัง16เปิ้นก้มลงกราบขอบสูอยู่ตี้ตีนของพะเยซู เปิ้นเป๋นจาวสะมาเรีย17พะเยซูถามว่า “มีต๊ะบคนตี้หายจากโรคไม่ใช่หรือ แล้วแห็มเก้าคนอยู่ตี้ไหน18เป่นได๊มีแต่คนต่างชาติคนนี้เต่านั้นหรือ ตี้ปิ๊กมาสรรเสริญพะเจ็า”19แล้วพะเยซูก็บอกเปิ้นว่า “ลุกขึ้นปิ๊กไปได้แล้ว ความเจื้อของสูยะให้หายจากโรคแล้ว”20วันหนึ่งพวกผู้นำศาสนาถามพะเยซูว่า “เมืองของพะเจ็าจะมาถึงเมื่อไหร่” พะอ๋งก็ตอบว่า “เมื่อเมืองของพะเจ็ากำลังมา จะไม่มีอะหยังเป๋นลางบอกเหตุให้สูฮู๊หรอก21จะไม่มีใครบอกได้หรอกว่า ‘อยู่นี่ไง’ หรือ ‘อยู่โน่นไง’ เพราะป่อต๊ะ เมืองของพะเจ็าอยู่ในหมู่พวกสูแล้ว”22แต่พะอ๋งอู้กั้บพวกศิษย์ว่า “วันนั้นจะมาถึง เมื่อพวกสูอยากจะได้หันวันเวลาของฮูกของพะเจ็าสักวันหนึ่ง แต่สูจะไม่มีโอกาสได้หัน23เมื่อมีคนมาบอกว่า ‘พะอ๋งอยู่ทางโน้น หรือ อยู่ทางนั้น’ ก็ไม่ต้องเตียวไปโตยหา”24“เพราะเมื่อฮูกของพะเจ็าจะหันได้ชัดเหมือนกั้บสายฟ้าแลบจากท้องฟ้าฟากหนึ่งไปยังแห็มฟากหนึ่ง25แต่พะอ๋งจะต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนักเสียก่อน และคนในยุคนี้จะไม่ยอมฮับพะอ๋ง26วันตี้พะอ๋งปิ๊กมานั้น จะเหมือนกั้บสมัยของโนอาห์27ตี้คนดื่มกินกั๋นอยู่อย่างม่วนแต๋ๆ แต่งงานกั๋นและยกฮูกให้แต่งงานกั๋น จนกระทั่งวันตี้โนอาห์เข้าไปในเรือ แล้วน้ำก็ท่วมจนพวกเปิ้นจมน้ำต๋ายกั๋นหม้ด28ในสมัยของโลทก็เหมือนกั๋น คนกินดื่มกั๋นอยู่ ซื้อขายกั๋น เปาะปูกกั๋น สร้างเฮือนกั๋น29จนกระทั่งถึงวันตี้โลทออกจากเมืองโสโดม ก็มีไฟ และกำมะถันโต๊กลงมาจากฟ้า เผาผลาญจีวิดผู้คนในเมืองนั้นจนหมด30ในวันตี้ฮูกของพะเจ็าปิ๊กมา มันก็จะเป๋นอย่างนั้นเหมือนกั๋น31ในวันนั้น คนตี้อยู่บนเฮือนก็อย่าเข้าไปเก็บข้าวของในเฮือนเลย หรือคนตี้อยู่ในท่องก็อย่าปิ๊กไปเฮือนเอาอะหยังเล32จำเรื่องตี้เกิดขึ้นกั้บเมียของโลท ไว้ให้ดี33คนตี้อยากจะรักษาจีวิดเก่าไว้จะเสียจีวิด แต่คนตี้ยอมสละจีวิดเก่า จะรักษาจีวิดไว้34เฮาจะบอกให้หมู่สูฮู๊ว่า ในคืนนั้นเอง สองคนตี้นอนอยู่บนเตียงเดียวกั๋น คนหนึ่งจะถูกฮับไป และแห็มคนหนึ่งจะถูกขว้างไว้35แม่ยิ๊งสองคนตี้กำลังโม่แป้งอยู่โตยกั๋น จะถูกฮับไปคนหนึ่ง และถูกละไว้คนหนึ่ง”36พ่อจายสองคนตี้อยู่ในนาเดียวกั๋น คนหนึ่งจะถูกฮับไป และแห็มคนหนึ่งจะถูกขว้างไว้37พวกศิษย์จึงถามพะอ๋งว่า “อาจารย์ มันจะเกิดขึ้นตี้ไหนคับ” พะอ๋งจึงตอบว่า “ซากศพอยู่ตี้ไหน ฝูงแร้งก็จะอยู่ตี้นั่น”
Son Light Foundation