Luke16
1พะเยซูอู้กั้บพวกศิษย์ว่า “เศรษฐีคนหนึ่งได้จ้างผู้จัดการมาป่อแลกิจการของเปิ้น ต่อมามีคนมาฟ้องว่า ผู้จัดการคนนี้ใช้จ่ายเงินทองของเศรษฐีอย่างสุรุ่ยสุร่าย2เศรษฐีจึงฮ้องผู้จัดการคนนั้นมาถามว่า ‘สูจะแก้ตัวว่าจะได๋ในเรื่องตี้เฮาได้ยินมานี้ ไปเอาบัญชีตี้สูจัดการอยู่คืนมา เฮาไล่สูออกแล้ว’3ผู้จัดการคนนี้ จึงคิดในใจ๋ว่า ‘ยะจะได๋ดี นายกำลังจะไล่ออก จะไปขุดดินก็ไม่มีแรง จะไปขอทานก็อายเปิ้น4อ๋อ ฮู๊แล้วว่าจะยะจะได๋ดี จะได้มีคนต้อนฮับเข้าเฮือนเปิ้นตอนตี้โต๊กงาน’5เปิ้นจึงฮ้องฮูกหนี้ของนายมาถามทีละคน เปิ้นถามคนหัวตีว่า ‘สูเป๋นหนี้นายเฮาอยู่เท่าไหร่’6เปิ้นตอบว่า ‘น้ำมันมะกอกร้อยถัง’ ผู้จัดการจึงบอกเปิ้นว่า ‘นี่ใบกู้ยืมของสู รีบนั่งลงแก้เป๋นห้าต๊ะบถังเร็วเข้า’7แล้วเปิ้นก็ถามคนตี้สองว่า ‘สูเป๋นหนี้อยู่เท่าไหร่’ เปิ้นก็ตอบว่า ‘ข้าวสาลีหนึ่งร้อยถัง’ ผู้จัดการจึงอู้กั้บเปิ้นว่า ‘เอาใบกู้ยืมนี้ไปแก้เป๋นแปดต๊ะบถัง’8เศรษฐีก็ชมผู้จัดการขี้โกงคนนี้ว่าเอาตัวรอดเก่ง ตี้เฮาอู้อย่างนี้ก็เพราะคนของโลกนี้เอาตัวรอดในเรื่องแบบนี้เก่งกว่าคนของพะเจ็า9เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า ให้ใช้เงินทองตี้มีอยู่ในโลกนี้คบหาเปื่อนไว้ เพราะเมื่อเงินทองหมดไป เปื่อนๆก็จะได้ต้อนฮับสูเข้าอยู่ในเฮือนตี้ถาวรตลอดไป10คนตี้ไว้ใจ๋ได้ในเรื่องน้อยๆก็จะไว้ใจ๋ได้ในเรื่องใหญ่ๆโตย แต่คนตี้ไว้ใจ๋ไม่ได้แม้แต่ในเรื่องน้อยๆก็จะไว้ใจ๋ไม่ได้ในเรื่องใหญ่ๆโตย11ถ้าขนาดทรัพย์สมบัติในโลกนี้ ยังไว้ใจ๋สูไม่ได้เลย แล้วจะไว้ใจ๋ให้สูป่อแลทรัพย์สมบัติเตี้ยงแท้ได้จะได๋12ถ้าของของคนอื่น ยังไว้ใจ๋สูไม่ได้เลย แล้วใครจะกล้าให้สูเป๋นสูของอะหยังเล่า13ไม่มีทาสคนไหนฮับใช้นายสองนาย14ฝ่ายพวกผู้นำศาสนาตี้หันแก่เงิน เมื่อได้ยินเรื่องตึงหม้ดนี้ก็หัวเฮาะเยาะพะเยซู15พะอ๋งจึงอู้ว่า “พวกสูตี้ใคร่จะให้คนพ้อว่าสูยะโตยใจ๋พะเจ็า แต่พะเจ็าฮู๊ว่าจิตใจ๋ของพวกสูชั่วร้าย สิงตี้มนุษย์หันว่าสุดยอด พะเจ็าปิ๊กหันว่าน่าขยะแขยง16แต่ก่อนนั้นพะเจ็าให้กฎต่างๆผ่านมาทางโมเสส และให้กำอู้ต่างๆผ่านมาทางผู้อู้แทนพะเจ็า จนกระทั่งมาถึงสมัยของยอห์นคนตี้ยะพิธีจุ่มน้ำนั้น นับตั้งแต่สมัยของยอห์นเป๋นต้นมา ข่าวดีเกี่ยวกั้บเมืองของพะเจ็าก็ได้ประกาศออกไป ยะให้ทุกคนตอบสนองต่อข่าวดีนี้อย่างเอาเป๋นเอาต๋าย17ให้ฟ้าและดินหายไป ยังง่ายกว่า ตี้จะให้จุดหนึ่งหรือตัวอักษรหนึ่งในกฎปฏิบัติ หมดผลบังคับไป18ผู้พ่อจายตี้หย่ากั้บภรรยาของตนแล้วไปแต่งงานใหม่ ก็ถือว่ามีชู้ และผู้พ่อจายตี้มาแต่งงานกั้บแม่ยิ๊งตี้หย่าร้างนี้ ก็ถือว่ามีชู้โตยได้ เพราะเปิ้นจะเกลียดนายคนหนึ่ง และรักแห็มคนหนึ่ง หรือไม่ก็จะทุ่มเทให้กั้บคนหนึ่ง และจะป่อถูกแห็มคนหนึ่ง พวกสูจะฮับใช้พะเจ็า และเงินทองพร้อมๆกั๋นไม่ได้หรอก”19ครั้งหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่ง เปิ้นแต่งกายโตยชุดสีม่วงราคาแพง และผ้าป่านเนื้อดี และใช้จีวิดอย่างหรูหราทุกวัน20มีขอทานคนหนึ่งจื้อ ลาซารัส มีแผลเต็มตัวไปหมด นอนอยู่หน้าประตูเฮือนเศรษฐี21เปิ้นอยากจะกินแค่ข้าวตี้โต๊กจากโต๊ะของเศรษฐี หมาก็มาเลียแผลของเปิ้น22ต่อมาเมื่อขอทานนั้นต๋าย เหล่าเตวดาก็มาฮับเปิ้นไปอยู่กั้บอับราฮัม เศรษฐีก็ต๋ายเหมือนกั๋น และถูกฝังไว้23เศรษฐีไปอยู่ในแดนคนต๋าย และได้ฮับความทุกข์ทรมานจะนัก เปิ้นพ้อหันอับราฮัมอยู่แต่ไก๋ และหันลาซารัสอยู่ข้างๆอับราฮัม24เศรษฐีจึงเอิ้นว่า ‘สูพ่ออับราฮัม สงสารเฮาโตยเถิดคับ จ้วยส่งลาซารัสมานี่หน่อย เปื่อเอาปลายนิ้วจุ่มน้ำมาแตะลิ้นของเฮาให้เย็นลง เพราะเฮาเจ็บปวดทรมานเหลือเกินในเปลวไฟนี้’25แต่อับราฮัมอู้ว่า ‘ฮูกเอ๋ย จำได้ไหมตอนตี้สูยังมีจีวิดอยู่นั้น สูได้ฮับแต่สิงดีๆแต่ลาซารัสนั้นได้ฮับแต่สิงตี้ไม่ดี ตอนนี้เปิ้นมีความสุขอยู่ตี้นี่ ส่วนสูได้ฮับความทุกข์ทรมาน26นอกจากนั้นก็มีเหวกว้างใหญ่ขวางกั้นพวกเฮาอยู่ เปื่อไม่ให้ไปมาหาสู่กั๋นได้’27เศรษฐีจึงอู้ว่า ‘ถ้าอย่างนั้น ขอร้องสูพ่ออับราฮัมให้จ้วยส่งลาซารัสไปตี้เฮือนพ่อเฮาโตย28เพราะเฮามีปี่น้องอยู่ห้าคน ลาซารัสจะได้ไปเตือนพวกเปิ้น เปื่อพวกเปิ้นจะได้ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานเหมือนกั้บเฮาในตี้นี้’29แต่อับราฮัมตอบไปว่า ‘พวกเปิ้นมีโมเสส และผู้อู้แทนพะเจ็าคอยเตือนอยู่แล้ว ให้เปิ้นฟังคนเหล่านั้นเถิด’30ฝ่ายเศรษฐีจึงอู้ว่า ‘แต่นั่นไม่พอหรอก สูพ่ออับราฮัม ถ้ามีคนตี้ฟื้นขึ้นจากความต๋ายไปเตือนพวกเปิ้น พวกเปิ้นจะปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋เสียใหม่’31อับราฮัมจึงอู้กั้บเปิ้นว่า ‘ถ้าพวกเปิ้นไม่ฟังโมเสส และพวกผู้อู้แทนพะเจ็า ถึงจะมีคนตี้ฟื้นขึ้นจากความต๋าย เปิ้นก็จะไม่ฟังอยู่ดี”
Son Light Foundation