Luke15
1ในเวลานั้นมีพวกเก็บภาษี และพวกคนบาปทั้งหลาย ต่างก็รุมล้อมกั๋นเข้ามาฟังพะเยซูสั่งสอน2พวกผู้นำศาสนาและครูสอนกฎปฏิบัติก็บ่นกั๋นว่า “คนนี้ยอมต้อนฮับคนบาปและยังกินข้าวกั้บพวกเปิ้นโตย”3พะเยซูจึงเล่าเรื่องเปรียบเทียบนี้ให้ฟังว่า4“สมมุติว่า พวกสูคนหนึ่งมีแกะอยู่หนึ่งร้อยตัว แล้วตัวหนึ่งหลงหายไป เปิ้นจะไม่ขว้างแกะเก้าต๊ะบเก้าตัวไว้ในทุ่งหญ้าแล้วออกไปโตยหาแกะตัวตี้หายไปจนกว่าจะพบหรือ5เมื่อพบแกะตัวนั้นแล้วเปิ้นก็ดีใจ๋นัก แบกมัน6ปิ๊กมาเฮือน แล้วฮ้องเปื่อนเฮือนเปื่อนฝูงมาพร้อมหน้ากั๋นและบอกว่า ‘มาร่วมฉลองกั๋นหน่อย เพราะฉันพบแกะตี้หลงหายไปแล้ว’7เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า ในสวรรค์ก็เหมือนกั๋น เมื่อมีคนบาปคนหนึ่งปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋ ก็จะเป๋นเรื่องตี้น่ายินดีนักกว่ามีคนดีเก้าต๊ะบเก้าคนตี้ไม่ต้องปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋”8“สมมุติว่าแม่ยิ๊งคนหนึ่งมีเหรียญเงิน อยู่ต๊ะบเหรียญ แล้วยะโต๊กหายไปหนึ่งเหรียญ เปิ้นจะไม่จุดตะเกียงและกวาดเฮือน ค้นหาทุกซอกทุกมุมจนกว่าจะพบหรือ9เมื่อหาเหรียญนั้นเจอแล้ว เปิ้นก็เชิญเปื่อนเฮือนเปื่อนฝูงมาพร้อมหน้า และอู้ว่า ‘มาร่วมฉลองกั๋นหน่อย เพราะฉันพบเหรียญตี้หล่นหายไปแล้ว’10เฮาจะบอกให้ฮู๊ว่า พะเจ็าก็ชื่นชมยินดีอย่างนั้นเหมือนกั๋นต่อหน้าพวกเตวดาของพะอ๋ง เมื่อมีคนบาปคนหนึ่งปิ๊กตัวปิ๊กใจ๋”11พะเยซูอู้ว่า “พ่อจายคนหนึ่งมีฮูกพ่อจายสองคน12ฮูกคนน้อยอู้ว่า ‘พ่อคับ จ้วยแบ่งสมบัติส่วนตี้เป๋นของฮูกให้โตย’ พ่อจึงแบ่งสมบัติให้กั้บฮูกพ่อจายทั้งสองไป13หลังจากนั้นไม่เมิน ฮูกคนน้อยก็รวบรวมทรัพย์สมบัติตึงหม้ดของเปิ้น เตียวทางไปเมืองไก๋ และเปิ้นก็ใช้จ่ายเงินทองอย่างสุรุ่ยสุร่าย14จนหมดเนื้อหมดตัว พอเกิดกั๋นดารข้าวอย่างรุนแรงทั่วแผ่นดินนั้น เปิ้นก็เริ่มไม่มีอะหยังจะกิน15เปิ้นก็เลยไปฮับจ้างยะงานกั้บจาวเมืองนั้นคนหนึ่ง เปิ้นถูกส่งให้ไปเลี้ยงหมูในทุ่งนา16เปิ้นหิวนัก อยากจะกินข้าวตี้หมูกิน แต่ก็ไม่มีใครให้อะหยังเปิ้นกินเลย17ในตี้สุด เปิ้นก็สำนึกตัวได้และอู้ว่า ‘ฮูกจ้างของพ่อเฮามีข้าวกินอย่างเหลือเฟือ แต่ป่อเฮาต๊ะ กำลังจะอดต๋ายอยู่แล้ว18เฮาจะปิ๊กไปหาพ่อและอู้กั้บพ่อว่า “พ่อคับ ฮูกได้ยะบาปต่อพะเจ็าและต่อตัวพ่อ19ฮูกไม่สมควรตี้จะเป๋นฮูกของพ่อแห็มต่อไป ให้ฮูกเป๋นฮูกจ้างคนหนึ่งของพ่อเถอะคับ”’20ดังนั้นเปิ้นจึงลุกขึ้นปิ๊กไปหาพ่อของเปิ้น ขณะตี้เปิ้นยังอยู่แต่ไก๋ พ่อของเปิ้นก็พ้อหันและเวทนาสงสาร ล่นออกไปสวมกอดและจูบเปิ้น21ฮูกพ่อจายจึงอู้ว่า ‘พ่อคับ ฮูกได้ยะบาปต่อพะเจ็าและต่อป่อฮูกไม่สมควรตี้จะเป๋นฮูกของพ่อแห็มต่อไป’22แต่พ่อหันไปสั่งคนใช้ว่า ‘เร็วๆเข้าไปเอาเสื้อผ้าตี้ดีตี้สุดมาใส่ให้เปิ้น เอาแหวนมาสวมนิ้วเปิ้นและเอารองตีนมาใส่ให้เปิ้นโตย23แล้วไปฆ่าฮูกวัวตัวอ้วนพีมาเลี้ยงฉลองกั๋น24เพราะฮูกข้าคนนี้ ได้ต๋ายไปแล้วแต่ฟื้นขึ้นมาใหม่ เคยหลงหายไปแต่ตอนนี้พบแล้ว’ แล้วพวกเปิ้นก็เลี้ยงฉลองกั๋น25เมื่อฮูกพ่อจายคนโตตี้ยะงานอยู่ในทุ่งปิ๊กมาใกล้จะถึงเฮือน เปิ้นได้ยินเสียงร้องรำยะเพลงกั๋น26จึงฮ้องคนใช้เข้าไปเอิ้นว่า ‘เกิดอะหยังขึ้น’27คนใช้จึงตอบว่า ‘น้องพ่อจายของต่านปิ๊กมาเฮือนโตยความปลอดภัย พ่อของต่านก็เลยให้ฆ่าฮูกวัวตัวอ้วนพีเลี้ยงฉลองกั๋น’28พี่พ่อจายโกดนักและไม่ยอมเข้าไปในงานเลี้ยง พ่อเปิ้นจึงออกมาขอร้องให้เข้าไปข้างใน29แต่เปิ้นตอบพ่อไปว่า ‘ป่อเอาเถอะ เฮาฮับใช้พ่อมาหลายปี และไม่เคยขัดกำสั่งพ่อเลย แต่พ่อยังไม่เคยให้อะหยังเฮาเลย แม้แต่แพะสักตัวเปื่อเลี้ยงฉลองกั้บเปื่อนฝูงก็ไม่มี30แต่พอไอ้ฮูกของพ่อคนนี้ปิ๊กมา หลังจากตี้ผลาญทรัพย์สมบัติของพ่อไปกั้บแม่ยิ๊งโสเภณีจนหมดเกลี้ยง พ่อก็ฆ่าฮูกวัวตัวอ้วนพีฉลองให้กั้บมัน’31พ่อจึงอู้ว่า ‘ฮูกรัก ฮูกอยู่กั้บพ่อตลอดเวลา ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของพ่อก็เป๋นของฮูกอยู่แล้ว32แต่พวกเฮาควรจะดีใจ๋และเฉลิมฉลองกั๋น เพราะน้องต๋ายไปแล้วแต่ฟื้นขึ้นมาใหม่ หลงหายไปแล้วแต่ปิ๊กพบกั๋นแห็ม”
Son Light Foundation