Luke14
1ครั้งหนึ่งในวันหยุดทางศาสนา พะเยซูไปกินข้าวตี้เฮือนของผู้นำผู้นำศาสนาคนหนึ่ง พวกผู้นำศาสนาก็จับตาพ้อพะอ๋งอย่างใกล้ชิด2มีพ่อจายคนหนึ่งตี้แขนขาบวมนักมายืนอยู่ตรงหน้าพะอ๋ง3พะเยซูจึงถามพวกครูสอนกฎปฏิบัติ และพวกผู้นำศาสนาว่า “ผิดกฎปฏิบัติหรือเปล่าตี้จะรักษาโรคในวันหยุด”4แต่พวกเปิ้นไม่ตอบ พะเยซูจึงจับต้องตัวพ่อจายคนนั้น และรักษาเปิ้นแล้วส่งเปิ้นปิ๊กไป5พะอ๋งหันมาถามพวกนั้นว่า “ถ้าฮูกของสูหรือวัวของสูโต๊กบ่อในวันหยุด พวกสูจะไม่รีบจ้วยดึงขึ้นมาหรือ”6พวกเปิ้นก็เงียบ ไม่ฮู๊จะตอบอย่างไร7เมื่อพะเยซูหันว่าแขกตี้มาในงานชอบเลือกนั่งในตี้ตี้มีเกียรติ พะอ๋งก็เลยใช้เรื่องเปรียบเทียบสอนว่า8“เมื่อมีคนเชิญสูไปงานแต่งงาน อย่าไปเลือกนั่งในตี้ตี้มีเกียรติ เพราะสูภาพอาจจะเชิญแขกตี้สำคัญกว่าสูมา9แล้วสูภาพจะมาบอกกั้บสูว่า ‘จ้วยลุกให้แขกคนนี้นั่งหน่อย’ สูก็จะเสียหน้า และต้องเลื่อนไปนั่งตี้ตี้ไม่มีเกียรติ10ยะอย่างนี้ต๊ะ เวลาไปงานเลี้ยงให้ไปนั่งในตี้ตี้ไม่มีเกียรติ ซึ่งเมื่อสูภาพหันก็จะมาบอกกั้บสูว่า ‘เปื่อนรัก ย้ายขึ้นมานั่งในตี้ตี้มีเกียรตินี้เถิด’ สูก็จะได้หน้าต่อหน้าแขกคนอื่นๆ11เพราะคนตี้ยกตั๋วจะต้องถูกกดลง และคนตี้ถ่อมตัวจะถูกยกขึ้น”12แล้วพะเยซูก็หันมาอู้กั้บสูของเฮือนว่า “เมื่อสูจัดงานเลี้ยงมื้อกลางวัน หรือมื้อเย็นก็โตย อย่าเชิญเปื่อนฝูง ญาติปี่น้องหรือเปื่อนเฮือนตี้มีอันจะกินมา เพราะคนพวกนี้จะเลี้ยงตอบแทน13แต่เมื่อสูจัดงานเลี้ยง ให้เชิญคนยากจน คนพิการ คนขาเป๋ คนตาบอด14เพราะคนพวกนี้ไม่สามารถจ่ายคืนได้ แต่พะเจ็าจะให้เกียรติ และให้รางวัลกั้บสู ในวันตี้คนตี้ยะโตยใจ๋พะเจ็าจะฟื้นขึ้นจากความต๋าย”15มีพ่อจายคนหนึ่งตี้กินอยู่ตี้นั่น เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็อู้กั้บพะเยซูว่า “ถือว่าเป๋นเกียรติแต๊ๆสำหฮับคนตี้ได้กินข้าวตี้งานเลี้ยงในเมืองของพะเจ็า”16พะเยซูก็ตอบเป๋นเรื่องเปรียบเทียบว่า “มีพ่อจายคนหนึ่งจัดงานเลี้ยงใหญ่โต และเชิญแขกมานักขนาด17เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เปิ้นก็ส่งคนใช้ออกไปบอกกั้บแขกทั้งหลายว่า ‘มาได้แล้วคับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว’18แต่แขกแต่ละคนก็แก้ตัวกั๋นต่างๆเมินา คนหัวตีบอกว่า ‘ขอโทษที ไปไม่ได้ ต้องไปป่อแลนาตี้เพิ่งซื้อมาใหม่’19แห็มคนหนึ่งก็บอกว่า ‘ขอโทษทีไปไม่ได้ เพิ่งซื้อวัวมาห้าคู่ ต้องไปทดสอบมันป่อหน่อย’20แห็มคนหนึ่งก็บอกว่า ‘เพิ่งแต่งงาน ไปไม่ได้หรอก’21เมื่อคนใช้ปิ๊กมาเล่าเรื่องตึงหม้ดให้สูนายฟัง สูนายก็โกดนัก จึงสั่งคนใช้ว่า ‘รีบไปตี้ถนนโตยตรอกซอกซอยในเมืองนี้ และปาคนยากจน คนพิการ คนขาเป๋และคนตาบอดมาตี้นี่’22ต่อมาคนใช้นั้นมารายงานสูนายว่า ‘เฮายะโตยตี้ต่านสั่งแล้ว แต่ก็ยังมีตี้ว่างเหลืออยู่แห็ม’23สูนายจึงสั่งว่า ‘ถ้างั้น ให้ออกไปถนนนอกเมืองและโตยถนนในชนบท ไปเร่งเร้าพวกเปิ้นมา ให้เฮือนของเฮาเต็มให้ได้24เฮาขอบอกให้ฮู๊ว่า พวกนั้นตี้เฮาได้เชิญในตอนหัวตีจะไม่มีใครได้ชิมข้าวในงานเลี้ยงของเฮาเลย’”25ผู้คนนักขนาดเตียวโตยพะเยซูไป พะอ๋งหันมาอู้กั้บพวกเปิ้นว่า26“ถ้าพวกสูอยากเป๋นศิษย์ของเฮา สูต้องเกลียด พ่อแม่ เมีย ฮูกๆรวมทั้งปี่น้องและจีวิดของตั๋ว27คนตี้ไม่ได้แบกไม้กางเขนของตั๋วโตยเฮามา ก็เป๋นศิษย์ของเฮาไม่ได้28สมมุติว่า สูต้องการจะสร้างหอคอย สิงหัวตีตี้สูต้องยะคือ ต้องคิดราคาค่าก่อสร้างก่อน ป่อว่ามีเงินพอหรือเปล่า29เพราะไม่อย่างนั้น เมื่อสูลงฐานแล้วเกิดเงินหมดก็ต้องหยุดสร้าง คนอื่นหันก็จะหัวเฮาะเยาะเอาได้30ว่า ‘คนนี้ลงมือสร้าง แต่ไม่มีปัญญาสร้างให้เสร็จ’31หรือสมมุติว่าสูแป่นดินองค์หนึ่งจะออกไปยะสงครามกั้บสูแป่นดินแห็มองค์หนึ่ง เปิ้นจะไม่นั่งลงวางแผนก่อนหรือ ว่าทหารหนึ่งหมื่นคนของเปิ้นจะไปสู้ชนะทหารสองหมื่นคนตี้ยกทัพมาได้หรือเปล่า32ถ้าเปิ้นคิดว่าสู้ไม่ได้ เปิ้นจะต้องรีบส่งคนไปเจรจาขอสงบศึก ในขณะตี้กองทัพนั้นยังอยู่แห็มไก๋33ก็เหมือนกั๋น ถ้าสูไม่ยอมสละทุกสิงตี้สูมีอยู่ สูก็เป๋นศิษย์ของเฮาบ่ได"34“เกลือเป๋นสิงดี แต่ถ้าเกลือนั้นหมดรสเค็มแล้ว ก็จะยะให้มันเค็มแห็มจะได๋35จะเอาไปใส่ดินหรือผสมกั้บปุ๋ยก็บ่ได้ มีแต่ต้องโยนขว้างไปเท่านั้น คนตี้มีหูก็ฟังเอาไว้เถอะ”
Son Light Foundation