Luke18
1พระเยซูได้เว้าเรื่องเปรียบเทียบให้ศิษย์ของพระองค์ฟัง เพื่อสอนให้พวกเขาอธิษฐานอยู่เสมอ และบ่ให้สิ้นหวัง2พระองค์เว้าว่า <<ในเมืองหนึ่ง มีผู้พิพากษาคนหนึ่งที่บ่เกรงกลัวพระเจ้า และบ่เคยเคารพนับถือใครเลย3ในเมืองนี้มีหญิงม่ายคนหนึ่งที่เฝ้าวนเวียนมาอ้อนวอนผู้พิพากษาคนนี้ว่า <ช่วยตัดสินคดีของฉันอย่างยุติธรรมด้วยเถิด>4ตอนแรกผู้พิพากษาไม่ได้สนใจนางเลย แต่ในที่สุดผู้พิพากษาก็เว้าว่ากับตัวเองว่า <ถึงแม้เฮาไม่เกรงกลัวพระเจ้า และบ่หย่านมนุษย์หน้าไหนทั้งนั้น5แต่เฮาคงต้องให้ความยุติธรรมกับเธอ เพราะเธอเซ้าซี้กวนใอีหลี สิได้เลิกมายุ่งวุ่นวายกับเฮา บ่เช่นนั้นเราคงจะบ้าตายแน่>>>6แล้วพระองค์ก็เว้าว่าต่อว่า ‘เห็นเฮาะว่าผู้พิพากษาขี้โกงผู้นี้เว้าสัง7แล้วพระเจ้าสิบ่ให้ความยุติธรรมกับคนที่พระองค์ได้เลือกไว้ ที่ร้องขอความช่วยเหลือต่อพระองค์ตลอดเทิงหมู่เทิงคืนเฮาะ หรือพระองค์จะผลัดไปเรื่อยๆ8เราจะบอกให้รู้ว่าพระองค์สิฟ้าวให้ความยุติธรรมกับเขา ว่าแต่เมื่อบุตรมนุษย์มา พระองค์สิพ้อคนที่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่ในโลกนี้เฮาะ>>9พระเยซูเล่าเรื่องเปรียบเทียบนี้ เพื่อสอนคนที่เชื่อมั่นในตัวเองเหลือเกิน ว่าเฮ็ดตามใจพระเจ้า และมักดูถูกคนอื่น พระองค์เล่าเว้าว่า10<<มีชายสองคนขึ้นไปอธิษฐานที่วิหาร คนหนึ่งเป็นพวกฟาริสี ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี11ฟาริสีคนนั้นยืนอยู่ตามลำพังและอธิษฐานว่า < พระเจ้า ขอบคุณที่ผู้ข้าบ่เป็นคือ มนุษย์คนอื่นๆ เช่นพวกขโมย พวกขี้โกง พวกมีชู้ หรือแม้แต่คนเก็บภาษีคนนี้12ข่อยอดอาหารอาทิตย์ละสองครั้ง และถวายหนึ่งในสิบของของทุกอย่างที่ได้มา>13แต่คนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่แต่ไกลในขณะที่อธิษฐาน บ่กล้าแม้แต่สิเงยหน้าขึ้นเบิ่งท้องฟ้า ได้แต่ตีอกจะของคร่ำครวญว่า <ข้าแต่พระเจ้า ขอโปรดเมตตาข่อยเป็นคนบาป>14เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า เมื่อกลับบ้านไป คนที่พระเจ้ายอมรับคือคนเก็บภาษี บ่แม้นฟาริสี เพราะทุกคนที่ยกเจ้าของขึ้นสิถืกถูกกดลง แต่ทุกคนที่ถ่อมตัวลงจะถืกยอขึ้น>>15มีคนอุ้มลูกน้อยๆมาให้พระเยซูจับโต และอวยพรให้ เมื่อพวกศิษย์เห็นกะเว้าว่า เขาบ่ให้เฮ็ดแนวนั้น16แต่พระเยซูกลับเรียกเด็กๆ พวกนั้นเข้าไปหาแล้วเว้าว่า<<ปล่อยให้พวกเด็กเล็กๆ เข้าไปหาเรา อย่าห้ามพวกเขา เพราะอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของคนที่เป็นเหมือนกับเด็กเล็กๆ พวกนี้17เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า <<ถ้าใผบ่ยอมฮับอาณาจักรของพระเจ้าคือจั่งเด็กน้อยซุ่มนี้ยอมรับ คนนั้นสิบ่ได้เข้าในอาณาจักรของพระเจ้าแท้ๆ18มีผู้นำชาวยิวคนหนึ่งถามพระเยซูว่า<<อาจารย์ผู้ประเสริฐ ผมสิเฮ็ดแนวใดจั่งสิมีชีวิตอยู่กับพระเจ้าตลอดไป>>19พระเยซูจั่งเว้าว่า <<เจ้าเอิ้นเฮาว่า ผู้ประเสริฐเฮ็ดสัง บ่มีไผประเสริฐนอกจากพระเจ้าท่อนั้น20เจ้ากะฮู้กฎปฏิบัติบ่แม้นเฮาะ ที่ว่า <<อย่ามีชู้ อย่าฆ่าคน อย่าขโมย อย่าเป็นพยานเท็จ และให้เคารพนับถือพ่อแม่>>21ผู้นำคนนั้นก็เว้าว่า <<ผู้ข้ารักษากฎทั้งเบิดนั้นมาตั้งแต่น้อยแล้วครับ>>22เมื่อพระองค์ได้ยินแนวนั้น ก็เว้าว่าต่อไปว่า <<เจ้ายังขาดอยู่อีกอย่างหนึ่ง คือให้ไปขายทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เจ้ามี แล้วเอาเงินไปแจกจ่ายให้กับคนยากจน และเจ้าก็สิมีทรัพย์สมบัติอยู่ในสวรรค์ แล้วมาติดตามเฮา>>23เมื่อเขาได้ยินจั่งสั้น ก็เสียใจอย่างแฮงเพราะเขาร่ำรวยหลาย24บัดพระเยซูเห็นว่าเขาเสียใจแฮง กะเว้าขึ้นว่า <<มันยากหลายที่คนรวยสิเข้าไปในอาณาจักรของพระเจ้า25ความจริงแล้ว ให้อูฐลอดฮูเข็มยังกะง่ายกว่าที่สิให้<<คนรวยเข้าไปในอาณาจักรของพระเจ้า26คนที่ได้ยินเรื่องนี้ ก็เว้าว่า <<ถ้าแนวนั้น ใผสิไปรอดได้>>27พระเยซูเว้าว่า <<สำหรับมนุษย์ เป็นไปบ่ได้ดอก แต่สำหรับพระเจ้า ก็เป็นไปได้>>28แล้วเปโตรก็เว้าว่า <<พวกเฮาได้สละสิ่งที่เป็นของเฮา เพื่อมาติดตามพระองค์>>29พระเยซูเว้าว่า “เฮาสิบอกให้ฮู้ว่า<< ผู้ใดที่ได้สละบ้านเฮือนหรือเมีย หรือพี่น้องหรือพ่อแม่ หรือเด็ก เพราะเห็นแก่พระอาณาจักรของพระเจ้า30เขาสิได้ฮับสิ่งตอบแทนหลายเท่าในชีวิตนี้ และสิมีชีวิตกับพระเจ้า ตลอดไปในโลกหน้านำ พระเยซูจะฟื้นขึ้นจากความตาย>>31พระเยซูพาศิษย์เอกทั้งสิบสองคนปลีกโตออกมาข้างๆ และเว้าว่ากับซุ่มพวกเขาว่า <<ฟังให้ดี ซุ่มพวกเฮาสิขึ้นไปเมืองเยรูซาเล็ม คุอย่างที่พวกผู้เว้าแทนพระเจ้าได้เขียนไว้เกี่ยวกับบุตรมนุษย์สิเกิดขึ้นหม่องนั่น32เขาสิถืกส่งตัวให้กับพวกคนที่บ่แม้นยิว ซุ่มนั้นสิหัวเราะเยาะ ดูถูก และถ่มน้ำลายฮดเขา33คนเหล่านั้นสิเฆี่ยนตีและฆ่าเขา แต่ในมื้อที่สามเขาสิฟื้นขึ้นจากความตาย>>34แต่ซุ่มลูกศิษย์บ่เข้าใจสิ่งที่พระองค์เว้า เพราะความหมายของมันถืกเซื่องออกไปจากซุ๋มเขา ซุมเขาก็เลยบ่ฮู้ว่าพระองค์เว้าฮอดเรื่องสัง35บัดพระเยซูมาใกล้เมืองเยริโค มีขอทานตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ข้างถนน36บัดได้ยินฝูงชนจำนวนหลายหยางผ่านมา เขาก็ถามว่า “เกิดสังขึ้น37คนเหล่านั้นกะเว้าว่า เยซูชาวนาซาเร็ธกำลังผ่านมาทางพี้”38คนตาบอดกะฮ้องว่า <<เยซู บุตรดาวิด อิโตนผมแด>>39คนที่หยางนำหน้า ต่างกะสั่งว่าให้เขาเงียบ แต่เขากลับแฮงฮ้องดังกว่าเก่า<< บุตรดาวิด อิโตนผมแด>>40พระเยซูก็เลยหยุด สั่งให้คนพาเขาเข้ามา แล้วพระองค์ถามเขาว่า41<<อยากให้เฮาช่วยสัง>>เขาจึงตอบว่า <<ผู้ข้าอยากเหลียวเห็นครับท่าน>>42พระเยซูจึงเว้าว่ากับเขาว่า <<เบิ่งแม๊ะเจ้าสิเห็น ความเชื่อของเจ้าช่วยให้เจ้าหายแล้ว>>43เขากะเห็นทันที แล้วกะติดตามพระเยซูไป และสรรเสริญพระเจ้า บัดชาวบ้านเห็นแนวนั้น ทุกคนก็พากันยกย่องพระเจ้า
Son Light Foundation