Luke17
1พระเยซูเว้ากับลูกศิษย์ว่า<<สิมีแนวมายั่วยวนให้คนเฮ็ดบาปเสมอแต่คนที่มายั่วยวน นั้นสิต้องฮับโทษ2ระหว่างการชักชวนคนที่ต่ำต้อยผู็หนึ่งในพวกนี้ให้เฮ็ดบาป กับการถูกจับโยนลงไปในทะเลพร้อมกับมีหินโม่แป้งหล่ามคอนี้ อย่างหลังนี้สิดีกว่า3จงระวังโตให้ดี ถ้าพี่น้องผิดต่อเจ้า จงเตือนเขา และถ้าเขากลับใจแล้ว จงยกโทษให้เขา4ถึงแม้เขาสิผิดต่อเจ้าเจ็ดเทื่อในมื้อเดียว และเขากลับมาหาเจ้าเจ็ดเทื่อนั้น แล้วเว้าว่า <ข่อยกลับใจแล้ว> ยกโทษให้ข่อยแด>>5พวกศิษย์เอกกะเว้ากับองค์เจ้าชีวิตว่า <<ถ้าเป็นจั่งซั่น ซ่วยเพิ่มความเชื่อให้พวกเฮาแนครับ>>6พระเยซูตอบว่า <<แค่เจ้ามีความเชื่อเล็กน้อยเท่าเมล็ดมัสตาร์ดนี้< เจ้ากะสั่งให้ต้นหม่อนทั้งต้นถอนฮากถอนโคนไปปลูกในทะเล >แล้วมันกะฟังท่าน7<<สมมุติว่าเจ้ามีทาสคนหนึ่ง เมื่อเขากลับมาจากไถนา หรือเลี้ยงแกะ เจ้าสิเว้ากับเขาบ่ว่า<<ฟ้าวไปหาอิยังมากินเร็ว>>8หรือเจ้าต้องเว้ากับเขา <<ไปเอาแนวกินมาดู๋ และถ่าจนข่อยสิอิ่ม แล้วเจ้าจั่งกินนำหลังข่อย>>9นายต้องขอบใจบ่าวที่เฮ็ดตามคำสั่งเฮาะ10หมู่เจ้ากะคือกัน เมื่อเฮ็ดเวียกที่นายสั่งเสร็จแล้ว ก็ควรเว้าว่า<<พวกเฮาเป็นแค่ทาสที่ทำตามหน้าที่ท่อนั้น ไม่สมควรที่เจ้านายสิขอบใจดอก>>>11ในระหว่างที่พระเยซูเดินทางไปเมืองเยรูซาเล็ม พระเยซูผ่านเขตแดนของแคว้นกาลิลีและแคว้นสะมาเรีย12ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีซายสิบคนที่เป็นโรคผิวหนังฮ้ายแฮงเข้ามาหาพระองค์ แต่ยืนอยู่ไกลๆ13และฮ้องตะโกนว่า <<เยซู นายท่าน อิโต้นพวกซุ่มเอาแด>>14พระองค์กะเบิ่งซุ่มพวกเขาแล้วเว้าว่า <<ไปแสดงตัวให้พวกนักบวชเบิ่งดู๋>>ขณะเดินทางไปนั้น พวกเขาก็หายจากโรค15แล้วซายในสิบคนนั้นเมื่อเห็นว่าเซาแล้ว ก็กลับมาฮ้องสรรเสริญพระเจ้าเสียงดัง16เขาก้มลงกราบขอบคุณอยู่ที่เท้าของพระเยซู เขาเป็นชาวสะมาเรีย17พระเยซูถามว่า <<มีสิบคนที่หายจากโรคบ่แม้นเฮ๊าะ แล้วอีกเก้าอยู่ไส18เป็นสังมีแต่คนต่างชาติเท่านั้นเฮาะ ที่กลับมาสรรเสริญพระเจ้า>>19แล้วพระเยซูบอกเขาว่า <<ลุกขึ้นเมื่อบ้านได้แล้ว ความเชื่อของเจ้าเฮ็ดให้เจ้าเซาจากโรคแล้ว>>20มื้อหนึ่งซุ่มพวกฟาริสีถามพระเยซูว่า ‘อาณาจักรของพระเจ้าสิมามื้อใด่’ พระองค์ก็เว้าว่า <<เมื่ออาณาจักรของพระเจ้ากำลังสิมา สิบ่มีอิหยังเป็นลางบอกเหตุให้หมู่เจ้าฮู้ดอก21สิบ่มีไผบอกได้ดอกว่า<อยู่บ้อนพี> หรือ <อยู่บ้อนพุ้น> เบิ่งดู๋ อาณาจักรของพระเจ้าอยู่ในหมู่พวกเจ้าตอนนี้แล้ว>>22แต่พระองค์เว้ากับพวกศิษย์ว่า <<มื้อนั้นจะมาฮอด เมื่อพวกเจ้าต้องการเห็นวันเวลาของบุตรมนุษย์สักมื้อหนึ่ง แต่เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เห็น23เมื่อมีคนมาบอกว่า <<พระองค์อยู่พุ้นเด้>> หรือ <<อยู่พี้เด้>> ก็บ่ต้องออกไปเที่ยวตามหาดอก24เพราะเมื่อบุตรมนุษย์มา จะเห็นชัดเหมือนกับสายฟ้าแลบจากฟากฟ้าฟากหนึ่งไปยังอีกฟากหนึ่ง25แต่พระองค์จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายอย่างเสียก่อน และคนในยุคนี้จะไม่ยอมฮับพระองค์26วันที่พระองค์กลับมานั้น จะเหมือนกับสมัยของโนอาห์27ที่คนดื่มกินกันอยู่สนุกสนาน แต่งงานกันและยกลูกให้แต่งงานกัน จนกระทั่งวันที่โนอาห์เข้าไปในเรือแล้วน้ำก็ท่วมจนพวกเขาจมตายกันเบิด28ในสมัยของโลทก็เหมือนกัน คนกินดื่มกันอยู่ ซื้อขายกัน เพาะปลูกกัน ก่อสร้างกัน29จนกระทั่งถึงวันที่โลทออกจากเมืองโสโดม ก็มีไฟและกำมะถันตกลงมาจากฟ้า เผาผลาญชีวิตผู้คนในเมืองนั้นจนหมดสิ้น30ในวันที่บุตรมนุษย์กลับมา มันก็สิเป็นแนวนั้นคือกัน31ในมื้อนั้น คนที่อยู่เทิ่งดาดฟ้ากะหย่าไปเก็บข้างของในเฮือน หรือคนที่อยู่ในทงนากะอย่ากลับไปเฮือนเอาสังอีกเลย32จำเรื่องที่เกิดขึ้นกับเมียของโลทไว้ให้ดี33คนที่อยากรักษาชีวิตเก่าไว้จะเสียชีวิต แต่คนที่ยอมสละชีวิตเก่าจะรักษาชีวิตไว้34เราจะบอกให้ฮู้ว่า ในคืนนั้นเอง สองคนที่นอนอยู่เทิงเตียงเดียวกัน คนหนึ่งจะถูกฮับไป และอีกคนหนึ่งจะถืกทิ้งไว้35หญิงสองคนที่กำลังโม่แป้งอยู่นำกันจะถืกรับไปคนหนึ่ง และถืกทิ้งไว้คนหนึ่ง>>36ซายสองคนสิอยู่ในทุ่งนา สิฮับผู้หนึ่งไป สิป่ะผู้หนึ่งไว้37พวกศิษย์จึงถามพระองค์ว่า <อาจารย์ มันสิเกิดขึ้นหม่ิงใดครับ> พระองค์จึงเว้าว่า <ซากศพอยู่หม่องใดฝูงแร้งก็จะอยู่หม่องฮั่น>>
Son Light Foundation