มาระโก /6
1ตางพระเยซูได้ปิกไปตี่ตำบลเฮือนของพระองค์ และเหล่าสาวกก่โตยพระองค์ไป2พอถึงวันสะบาโต พระองค์สั่งสอนในธรรมศาลา และคุนปิ่นหลายตีได้ยินพระองค์ก่ประหลาดใจหลาย อู้กันว่า “คุนนิได้ความคิดนิมาจากไหน สติปัญญาตีได้หื้อคุนนิ ปิ่นปัญญาจ่ะใด การเหลือเจื้อจ่ะอี้สำเร็จได้ตวยมือของเขาก๋า3คุนนิปิ่นจ้างไม้ ลูกนางมารีย์บะแม่นกา ยากอบ โยเสส ยูดาส และซีโมนปิ่นน้องจายบะแม่นกา และน้องสาวก่อยู่ตีนี่กับเฮาบะแม่นกา” เขาตึงหลายก่หมางใจในพระองค์4ฝ่ายพระเยซูอู้ตวยเขาว่า “ผู้เผยพระวจนะอิบะขาดความนับถือ เว้นแต่ในเมืองของตน ท่ามกลางญาติปีน้องของตน และในตะกู๋นของโต๋เก่า”5พระองค์อิเยะก๋านเหลือเจื่อตีหั่นบะได้ เว้นแต่ได้วางมือจิต๋ำคุนเจ็บซางคุนหื้อหายโรค6พระองค์ก่ประหลาดเพราะเขาบะมีความเจื่อแล้วพระองค์ก่ไปสั่งสอนตามแวดหมู่บ้าน7พระองค์ก่ฮ้องสาวกสิบสองคุนมา แล้วใจ้เขาหื้อออกไปปิ่นคู่ๆ หื้ออำนาจหื้อเขาขับผีฮ่ายออกได้8และอุ้กำชับเขาบะหื้อเอาอะหยังไปใจ้ตวยตาง เว้นแต่ไม้เท้าอย่างเดว ห้ามบะหื้อเอากับข้าวหรือถุงปา หรือเสาะตังใส่ถุงไป9แต่หื้อใส่เกิบและบะหื้อใส่เสื้อสองตัว10แล้วพระองค์อุ้สั่งเขาว่า “ถ้าไปตีไหนเมื่อเข้าอาศัยในเฮินไหน ก่หื้ออยู่ในเฮินหั่น จนกว่าอิไปจากตีหั่น11และถ้าตีไหนบะต้อนฮับบะฟังท่านตึงหลาย เมื่ออิไปจากตีหั่น หื้อปัดฝุ่นปื้นตีนของท่านออก หื้อหันความผิดของเขา”12ฝ่ายเหล่าสาวกก็ออกไปเทศนาเอิ้นให้กลับใจเสียใหม่13เขาได้ไล่ผีหื้อออกเสียหลายผี และได้เอาน้ำมันตาคุนเจ็บป่วยหลายคุนหื้อหายโรค14ตางกษัตริย์เฮโรดหุ้เรื่องของพระองค์ เพราะว่าจื่อของพระเยซูได้ดังไปติกๆ บางคุนอู้ว่า “ยอห์น คุนหื้อฮับบัพติศมาปิ่นขึ้นมาจากความตายแล้ว จ่ะอั้นก่ทำการเหลือเจื้อได้”15แต่คุนอื่นว่าปิ่นเอลียาห์ และคุนอื่นๆว่าปิ่นคุนเผยพระวจนะ เหมือนคุนนึงในหมู่เผยพระวจนะโบราณ16ตางเฮโรดเมื่อหู้แล้วก่อู้ว่า “ปิ๋นยอห์นนั่นนะตีเฮาได้ตัดโหเห ท่านได้ปิ่นขึ้นมาจากความตาย”17ด้วยว่าเฮโรดได้ใจ้คุนไปยุบยอห์น ล่ามโซ่ขังคุกไว้ เพราะหันแก่นางเฮโรเดียสภรรยาฟีลิปน้องชายของตน ด้วยเฮโรดได้ฮับนางหั้นปิ่นเมของตน18เพราะยอห์นได้เกยอู้เฮโรดว่า “คุนบะมีสิทธิ์ฮับเมของน้องมาปิ่นเมของโต๋เก่า”19นางเฮโรเดียสก่แค้นยอห์นขนาดนักและไข่ฆ่าเห แต่ฆ่าบะได้20เพราะเฮโรดยำเกรงยอห์น ด้วยหู้ว่าท่านปิ่นคุนชอบธรรม และบริสุทธิ์ เฮโรดก่ได้ป้องกันไว้ เมื่อเฮโรดได้ยินคำสั่งสอนของท่านก่ให้งงขนาดนัก แต่ก่ยังยินดีอยากไข่ฟัง21เม่ออยู่มาวันหนึ่งปิ่นโอกาสดี คือปิ่นวันฉลองวันเกิดของเฮโรด เฮโรดได้จัดการเลี้ยงขุนนางกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่ และคุนสำคัญๆตึงหมดในแคว้นกาลิลี22เมื่อลูกของนางเฮโรเดียสเข้ามาตื้นรำ เยะหื้อกษัตริย์เฮโรด และแขกตึงหมดชอบใจ กษัตริย์ก่อู้ตวยแมยิงหั่นว่า “เธออิขออะหยัง ก่อิหื้ออันหั่น”23และกษัตริย์ก่ได้สัญญาว่า “เธออิขออะหยังๆ เฮาอิหื้ออันหั่น จุ๋นถึงกึ่งสมบัติ”24หญิงสาวหั่นก่ออกไปถามแมว่า “เปิ้นอิขอบะหยังดี” แมก่ตอบว่า “หื้อขอหัวยอห์นคุนหื้อฮับบัพติศมาเตอะ”25ในตอนหั่น หญิงสาวก่ฟั่งเข้าไปเฝ้ากษัตริย์อู้ว่า “เปิ้นขอหัวยอห์น คุนหื้อฮับบัพติศมา ใส่ถาดมาเปิ้นเดี๋ยวจ้าว”26กษัตริย์ก่กึดนักขนาดปิ๋นตุกหลาย แต่จ่ะอั้นได้สัญญาไว้ และก่หันแก่หน้าแขกก็ขัดบะได้27ในตอนหั้นกษัตริย์ก่อบอกเพชฌฆาตหือไปตัดหัวยอห์นมา เพชฌฆาตก่ไปตัดหัวยอห์นในคุก28ใส่ถาดมาหือแก่หญิงสาวหั้น หญิงสาวหั้นก่เอาไปหือแก่แม่ของโต๋เก่า29เมื่อศิษย์ของยอห์นหู้เหตุแล้ว ก่ปากันมารับเอาศพของท่านไปฝังไว้ในอุโมงค์30ตางอัครทูตปากันมาหาพระเยซู และได้อู้ถึงบรรดาก๋านตี่เขาได้เยะ และได้สั่งสอน31แล้วพระองค์อู้กับเขาว่า “ท่านทั้งหลายหื้อไปหาตี้เปลี่ยวหยุดพักหายเหนื่อยสักกำนึง” เพราะว่ามีคนไปมานักขนาด จนบะมีเวลาว่างจะกิ๋นอาหารได้32พระองค์เลยจะลงเฮือกับลูกศิษย์ไปตี้เปลี่ยวแต่ลำพัง33คนตึงหลายหั้นพระองค์กับลูกศิษย์กำลังไป และจำได้ เลยปากันโลนออกจากบ้านเมืองตึงหลายไปถึงก่อน34เม่อพระเยซูขึ้นจากเฮือแล้ว ก่ได่หั้นคนหมู่โหลง และพระองค์ได่อิ่นดูเขา เพราะว่าเขาเป่นเหมือนฝูงแกะบะมีคนเลี้ยง พระองค์เลยสั่งสอนเขาเป็นหลายข้อหลายประการ35เมื่อเวลาแหมะจะค่ำแล้ว หมู่ลูกศิษย์มาอู้พระองค์ว่า “ตี้นี่กันดารอาหารขนาด และตอนนี้เวลาก่แลงขนาดแล้ว36ขอพระองค์หือประชาชนไปเตอะ เพื่อเขาจะได้ไปซื้อกับข้าวมากิ๋นตามบ้านไร่ บ้านนาตี้อยู่ต๋ามหมู่นี้”37แต่พระองค์อู้ตอบแก่เหล่าลูกศิษย์ว่า “หมู่ท่านหื้อเลี้ยงเขาเตอะ” เขาอู้พระองค์ว่า “จะหือหมู่เฮาไปซื้อของกิ๋นของว่าสักสองร้อยเหรียญเดนาริอัน หือเขากิ๋นก่า”38พระองค์อู้ตอบเขาว่า “หมู่สูมีขนมปังอยู่กี่ก้อน ไปผ่อล่อ” เมื่อหู้แล้วเขาจึงอู้ว่า “มีขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว”39พระองค์ได่อู้สั่งคนตึงหลาย ให้นั่งเปาะกั๋นตี้หญ้าสดเป็นหมู่ๆ40ประชาชนก่ได้นั่งโตยกั๋นเป็นหมู่ๆ หมู่ละร้อยคนผ่อง ห้าสิบผ่อง41เมื่อพระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวหั้นแล้ว ก็แหงนหน้าผ่อฟ้าถวายคำสาธุการแล้วหักขนมปังหั้นหือหมู่ลูกศิษย์ หือเขาแจกแก่คนตึงหลาย และปลาสองตัวหั้น พระองค์ได่แบ่งหือทั่วกันด้วย42เขาได่กิ๋นอิ่มกุคน43ส่วนเศษขนมปังและปลาตี้เหลือหั้น เขาเก็บไว้ได้ถึงสิบสองกระบุงเต็ม44และในจำนวนคนที่ได้กิ๋นขนมปังหั้นมีปอจายห้าปันคน45เม่อแล้วพระองค์ได้อู้หือหมู่ลูกศิษย์ของพระองค์ ลงเรือข้ามไปตี้เมืองเบธไซดาก่อน ส่วนพระองค์ได่รอส่งคนหมู่นิปิกบ้าน46เมื่อพระองค์ได่ลาเขาตึงหลายแล้ว ก่ได่ขึ้นภูเขาเปื้ออธิษฐานตี้หั้น47เมื่อค่ำลงแล้ว เฮือของหมู่ลูกศิษย์อยู่กลางทะเล ส่วนพระองค์อยู่บนฝั่งคนเดว48แล้วพระองค์ผ่อหันหมู่ลูกศิษย์พายลำบากเพราะสวนลมอยู่ ครั้นเวลาสามยามป๋าย พระองค์ได้เตวบนน้ำทะเลไปตี้หมู่ลุกศิษย์ และพระองค์ได่เตวดังจะเลยเขาไป49เมื่อหมู่ลูกศิษย์หันพระองค์เตวบนทะเล เขากึดว่าว่าผี แล้วปากันฮ้องอึงไป50เพราะว่ากุคนหันแล้วก่กลัว แต่ในต๋อนหั้นพระองค์ได้ออกปากอู้กับเขาว่า “แป๋งใจหือดีไว้เตอะ เฮาหยะ บะต้องโก๋เน่อ”51พระองค์ได่ขึ้นไปหาเขาบนเฮือแล้วลมก่ยั้งหมด52หมู่ลูกศิษย์ก่ตกใจและเหลือเจื้อขนาด เพราะว่าเรื่องขนมปังหั้นเขายังบะเข้าใจ แต่ใจเขายังมืดมัวอยู่53ครั้นข้ามเผิกไปแล้ว เขาจอดเฮือตี้แขวงเยนเนซาเรท54เมื่อขึ้นจากเฮือแล้วคนตึงหลายก่จำพระองค์ได้เลย55และเขาฟั่งไปไคว่สุดแว่นแคว้นล้อมรอบ เอาคนเจ็บป่วยใส่แคร่หามมายังตำบลตี้เขาได้ยินข่าวว่าพระองค์อยู่หั้น56แล้วพระองค์ได่ไปตีไหนๆ บะว่าในหมู่บ้าน ในตำบล หรือในเมือง เขาก่เอาคนเจ็บป่วยมาวางตามกาต อู้ขอพระองค์ได่หือคนเจ็บป่วยแตะต้องแต่ป๊ายเสื้อของพระองค์ และผู้ใดได้จิแล้วก็หายป่วยกุคน
Empower Asia Bible Translation Movement