มาระโก /7
1เตือหั่น หมู่ฟาริสีกับหมู่ธรรมาจารย์บางคุน ก่ได่มาจากกรุงเยรูซาเล็มปากั๋นมาปะพระองค์2เขาได้่หันหมู่สาวกบางคุนกิ๋นข้าวตวยมือมือตีบะสะอาด คือมือตีบะได้ล้างก่อน3(เพราะว่าหมู่ฟาริสีกับหมู่ยิวตึงหมดถือตามกำตีบรรพบุรุษสอนต่อๆกั๋นมาหั่นว่า ถ้าบะได้ล้างมือตามพิธีโดยเคร่งครัด เป้นก่บะหื้อกิ๋นอะหยังเลย4และเมื่อเขามาจากกาด ถ้าบะได้เยะพิธีล้างตั๋วก่อน เปิ้นก่บะหื้อกิ๋นข้าวและธรรมเนียมอื่นๆ แหมปะเลอะเขาก่ถือ คือล้างถ้วยเหยือกและของใจ้ทองสัมฤทธิ์)5หมู่ฟาริสีกับหมู่ธรรมาจารย์ก่ถามพระองค์ว่า “เยะใดหมู๋สาวกของท่านบะเยะตวยกำสอนตีตกทอดมาจากบรรพบุรุษ แต่กิ๋นข้าวตวยมือปิ่นมลทิน”6พระองค์ก่ตอบเขาว่า “อิสยาห์ได้พยากรณ์ถึงหมู่สูคุนหน้าซื่อใจ๋ก๊ด ก่ถูกตามตีได้เขียนไว้ว่า หมู่คุนนิหื้อเกียรติเฮาก้าปาก ใจ๋ของเขาห่างไกลจากเฮา7เขานมัสการเฮาโดยหาประโยชน์บะได้ ด้วยเอาบทบัญญัติของคุนมาบอกว่าปิ่นกำสอนของพระเจ้า8เจ้าตึงหลายละธรรมบัญญัติของพระเจ้า และปิกไปถือตามถ้อยกำของมนุษย์ตีเขาสอนต่อๆกันมาหั่น”9พระองค์อู้ตวยเขาว่า “เหมาะแต้บะ ตีสูตึงหลายได้ละทิ้งธรรมบัญญัติของพระเจ้า เพื่ออิได้ถือตามกำสอนตีตนฮับมาจากบรรพบุรุษ10เพราะโมเสสได้สั่งไว้ว่า ‘จงหื้อเกียรติปอแมของเจ้า’ และ ‘คุนใดประณามปอแมอิต้องมีโต๊ดถึงตาย’11แต่หมู่สูกลับสอนว่า ‘คุนใดอิกล่าวแก่ปอแมว่า “สิ่งใดของข้าพเจ้าซึ่งอาจปิ่นประโยชน์แก่ท่าน อันหั่นปิ่นโกระบาน” ’ (แปลว่าเป็นของถวายหื่อพระเจ้าแล้ว)12สูตึงหลายก่บะอนุญาตหื้อคุนหั่นเยะอะหยังต่อไป ปิ่นตีจ่วยบำรุงปอแมของโต๋เก่า13สูตึงหลายก่เยะหื้อพระวจนะของพระเจ้าปิ่นหมันไป ด้วยกำสอนตีหมู่สูฮับมาจากบรรพบุรุษ และสอนต่อๆกั๋นไป และอะหยังจ่ะอิ้แหมหลายอย่าง สูตึงหลายก่เยะอยู่”14แล้วพระองค์ก่ฮ้องหมู่คุนแหม อู้ตวยเขาว่า “สูตึงหลายจงฟังเฮาและเข้าใจเตอะ15บะมีอะหยังภายนอกตีเข้าไปภายในมนุษย์อิเยะหื้อมนุษย์ปิ่นมลทินได้ แต่สิ่งซึ่งออกมาจากภายในมนุษย์ อันหั่นแหละเยะหื้อมนุษย์ปิ่นมลทิน [16ไผมีหูฟังได้ หื้อฟังเตอะ ”]17ครั้นพระองค์ได้เข้าไปในเฮือน ป้นหมู่คุนแล้ว หมู่สาวกก่ได้ถามพระองค์ถึงกำอุปมาหั่น18พระองค์อู้เขาว่า “ถึงสูตึงหลายก่ยังบะเข้าใจก๋า สูยังบะหันก่ะว่า สิ่งใดๆแต่ภายนอกตีเข้าไปภายในมนุษย์ อิเยะหื้อมนุษย์ปิ่นมลทินบะได้19เพราะว่าอันหั่นบะได้เข้าในใจ แต่ลุงไปในต้องแล้วก่ออกลุงส้วมไป” (ตี่สอนจ่ะอิ้ปิ่นการอู้ว่า กับข้าวกุอย่างบะมีมลทิน)20พระองค์อู้ว่า “อะหยังตีออกมาจากภายในมนุษย์ อันหั่นแหละเยะหื้อมนุษย์ปิ่นมลทิน21เพราะว่าจากภายในคุนคือจากใจคุน มีกำกึดฮ้าย การล่วงประเวณี การลักขโมย การฆ่าคน การผิดผัวผิดเมีย22การโลภ ความอธรรม การล่อลวงเขา ราคะตัณหา อิจฉาตาฮ้อน การใส่ฮ้าย ความเย่อหยิ่ง ความบัดซบ23สารพัดการชั่วนิเกิดมาจากตางใน และทำให้มนุษย์ปื่นมลทิน”24พระองค์ก่ลุกขึ้นจากตีหั่น ไปยังเขตแดนเมืองไทระ และเมืองไซดอน แล้วเข้าไปในเฮือนแห่งหนึ่งประสงค์อิบะหื้อไผหุ้ แต่พระองค์อิซ่อนอยู่บะได้25เพราะทันใดหั่น แมยิงคุนนึงก่มีลูกสาวตีผีโสโครกสิง เมื่อได้ยินข่าวถึงพระองค์ ก่มากราบตีตีนของพระองค์26แมยิงหั่นมีเชื้อชาติซีเรียฟีนิเซีย อู้ภาษากรีก แล้วนางอ้อนวอนขอพระองค์หื้อขับผีออกจากลูกสาวของตน27ฝ่ายพระเยซูอุ้ตวยนางหั่นว่า “หื้อหมู่ลูกกินอิ่มเสียก่อน เพราะว่าก่อิเอากับข้าวของลูกโจงหื้อหมาก่บะดี”28แต่นางอู้ตอบว่า “แต้เจ้าข้า แต่หมาตีอยู่ปื้นโต๊ะหั่นย่อมกิ๋นของเหลออาหารของลูก”29แล้วพระองค์อู้นางว่า “เพราะจ่ะอิ้กำนิก่ปิกไปเตอะ ผีออกจากลูกสาวของเจ้าแล้ว”30ฝ่ายแมยิงหั่นตอนไปยังเฮือนของตน ได้หันลูกนอนอยู่บุนตีนอน และหุ้ว่าผีออกแล้ว31ต่อมาพระองค์ก่ปิกจากเขตแดนเมืองไทระ และผ่านเมืองไซดอนดำเนินตามทางแคว้นทศบุรี มาตีทะเลสาบกาลิลี32เขาพาจายหูหนวกอู้ติดอ่างคุนนึงมาหาพระองค์ แล้วขอพระองค์หื้อวางมือบุนคุนหั่น33พระองค์ก่นำคุนหั่นออกจากหมู่คุนไปอยู่ต่างหาก เอานิ้วพระหัตถ์ยอนเข้าตีหูของชายคุนหั่น และถ่มน้ำลาย เอานิ้วมือแตะลิ้นคุนหั่น34แล้วพระองค์แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ ถอนใจ๋อู้ตวยคุนหั่นว่า “เอฟฟาธา” แปลว่า “หื้อเปิดออก”35แล้วหูคุนหั่นก่ปกติ สิ่งตีขัดลิ้นหั่นก่หลุดและเขาอู้ได้ชัด36พระองค์ก่ห้ามปรามคุนตึงหลายบะหื้อบอกเรื่องนิเลย แต่พระองค์ยิ่งห้ามปราม เขาก่ซ้ำเล่าลือไปมาก37คุนตึงปวงก่ประหลาดใจเหลือเกิน อู้กั๋นว่า “พระองค์เยะล้วนแต่ดีตึงหมด เยะหื้อคุนหูหนวกหื้อได้ยิน คุนใบ้หื้ออู้ได้”
Empower Asia Bible Translation Movement