มาระโก /5
1ฝ่ายพระองค์กับหมู่สาวก ก่ข้ามทะเลไปตีเมืองชาวเก-ราซา 2พอพระองค์ขึ้นจากเฮอ มีคุนนึงออกจากอุโมงค์ฝังศพ มีผีโสโครกสิงได้มาพบพระองค์3คุนหั่นอาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ และบะมีไผใดอิผูกมัดตัวเขาแหมได้ แม้อิล่ามด้วยโซ่ตรวนก่บะอยู่4เพราะว่าได้ล่ามโซ่ใส่ตรวนหลายเตือแล้ว เขาก่หักโซ่และฟาดตรวนเสีย บะมีไผมีแฮงปอตีอิเยะหื้อเขาสงบได้5เขาคลั่งฮ้องอึงอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ และตี้ภูเขาตึงกลางคืนกลางวันตลอด และเอาหินเชือดเนื้อของตัว6ครั้นเขาหั้นพระเยซูแต่ไกลก่วิ่งเข้ามาก้มไหว้พระองค์7แล้วฮ้องเสียงดังว่า “ข้าแต่พระเยซูลูกของพระเจ้าสูงสุด พระองค์มายุ่งกับข้าพระองค์ยะหือ ข้าพระองค์ขอหือพระองค์สาบานในจือของพระเจ้าว่า จะบะทรมานข้าพระองค์”8ตี้อู้จะอี้ เพราะพระองค์ได้อู้แก่มันว่า “อ้ายผีโสโครก จงออกมาจากคนหั้นเตอะ”9แล้วพระองค์อู้ถามชายนั้นว่า “เจ้าจือบะหยัง” มันตอบว่า “ชื่อกอง เพราะว่าหมู่ข้าพระองค์หลายตนด้วยกัน”10มันจึงขอพระองค์เป็นอันมาก บะหือขับไล่มันออกจากแดนเมืองนั้น11มีหมู่ฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่ตี้ไหล่เขาตำบลหั้น12ผีเหล่านั้นก่ขอพระองค์ว่า “ขอโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเข้าในสุกรเหล่านี้เตอะ”13พระองค์ก่ได้อนุญาต แล้วผีโสโครกนั้นจึงออกไปเข้าสิงอยู่ในหมู่ หมู่ตึงฝูงประมาณสองพันตัวก่วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเลสำลักน้ำตาย14ตางคนเลี้ยงหมู่หั้น ต่างคนต่างหนีไปอู้เรื่องตึงในนครและบ้านนอก แล้วคนตึงหลายก่ได่ออกมาผ่อสิ่งตี้เกิดขึ้นหั้น15เมื่อเขามาถึงพระเยซูก่หั้นคนที่ผีทั้งกองได้สิงนั้น นุ่งห่มผ้านั่งอยู่มีสติอารมณ์ดี เขาจึงเกรงกลัวนัก16แล้วคนตี้ได่หั้น ก่เล่าเหตุการณ์ตี้เกิดแก่คนตี้ผีสิงหั้น และตี้บังเกิดแก่ฝูงหมู่หือเขาฟัง17คนตึงหลายเลยปากันอ้อนวอนพระองค์หือออกไปเตอะจากเขตแดนเมืองของเขา18เมื่อพระองค์กำลังจะลงเรือ คนตี้ผีได้สิงแต่ก่อนหั้นได้อ้อนวอนขอติดตามพระองค์ไป19พระองค์บ่าอนุญาต แต่อู้แก่เขาว่า “จงไปหาหมู่ของเจ้าตี้บ้าน แล้วบอกเขาถึงเรื่องเหตุการณ์ใหญ่ ตี้พระเป๋นเจ้าได้เยะแก่เจ้า และได้เมตตาแก่เจ้าแล้ว”20ตางคนหั้นก่อู้ลา แล้วเริ่มประกาศในแคว้นทศบุรี ถึงเหตุการณ์ตี้พระเยซูได้ทรงเยะเพื่อตัว และคนตึงหลายก่แปลกใจขนาด21ครั้นพระเยซูจะลงเรือข้ามผากปิกไปแล้ว มีคนเป่นอันนักมาหาพระองค์ และพระองค์ยังอยู่ตี้ฝั่งทะเล22มีนายธรรมศาลาคนนึงจือไยรัสเดินมา และเมื่อเขาหั้นพระเยซูก่กราบลงตี้เท้าของพระองค์23แล้วอู้ขอพระองค์ว่า “ลูกสาวน้อยๆของข้าพระองค์เจ็บ เกือบจะตายแล้ว ขอเชิญพระองค์ไปวางมือบนเขา เพื่อเขาจะได้หายโรคและไม่ตาย”24ตางพระองค์ได้ไปกับคนหั้นมีคนเป็นตึงหลายตามไปและเบียดพระองค์25มีแมยิงคนหนึ่งเป็นโรคเลือตกได้สิบสองปีมาแล้ว26ได้ลำบากมามาก มีหมอหลายคนมารักษา และได้เสียตังจนหมดสิ้น โรคหั้นก่บะได้ลดลงเลยแต่กลับนักขึ่น27ครั้นผู้หญิงหั้นได้ยินถึงเรื่องพระเยซู เขาก่เดินปะปนกับประชาชน ตี้เบียดตางหลังพระองค์ และได้โดนเสื้อ28เพราะกึดว่า “ถ้าเฮาได้แตะต้องเสื้อ เฮาก่จะหายโรค”29ในตอนหั้นเลือดตี้ตกก่หยุดแห้งไป และผู้หญิงหั้นหู้สึกตัวว่าโรคหายแล้ว30ตอนนั้น พระเยซูได้รู้สึกว่าฤทธิ์ซ่านออกจากพระองค์แล้ว จึงเหลียวหลังอู้ว่า “ใครถูกเสื้อของเรา”31ตางเหล่าลูกศิษย์ก่อู้ว่า “พระองค์ได้หั้นแล้วว่าหมู่คนกำลังเบียดพระองค์ และพระองค์ยังจะได้ถามแหม่ก่าว่า ‘ไผถูกเฮา’ ”32แล้วพระเยซูผ่อดูรอบ กึดจะหั้นแมยิงตี้ได้เยะแบบหั้น33ตางแม่ยิงหั้นก็กลัวจนตัวสั่น เพราะหู้เรื่องตี้เป่นแก่ตัวหั้น เลยมาก้มลง อู้แก่พระองค์ตามจริงตึงหมด34พระองค์อู้แก่แมยิงหั้นว่า “ลูกแมยิงเอ๋ย ตี้เจ้าหายโรคหั้นก่เพราะเจ้าเชื่อ จงไปเป็นสุขและหายโรคนี้เตอะ”35เมื่อพระองค์ยังอู้บะตันจบ มีซางคนได้มาจากบ้านนายธรรมศาลาอู้ว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว ยังจะมาโก๋นอาจารย์ยะหือแหม”36ตางพระเยซูบะได่ฟังตี้เขาอู้หั้น เลยอู้กับนายธรรมศาลาว่า “บะต้องโก๋ จงเจื่อเต้าอั้นเตอะ”37พระองค์บะได้อนุญาตหื่อคนใดไปตวย ไปก่าเปโตร ยากอบ และยอห์นน้องจายของยากอบ38ครั้นพระองค์จะไปถึงเฮือนนายธรรมศาลาแล้ว ก่หันคนวุ่นวายไห้ๆหุยๆนักขนาด39และเมื่อพระองค์ได้เข้าไปแล้ว เลยอู้ถามเขาว่า “ท่านทั้งหลายปากันไห้วุ่นวายไปยะหือ ละอ่อนหั้นบะตาย แต่นอนหลับอยู่”40เขาก่ปากันไค่หัวพระองค์แต่เมื่อพระองค์ขับคนตึงหลายออกไปแล้ว เลยเอาป้อแม่และลูกศิษย์สามคนตี้ตตวยพระองค์มาหั้นเข้าไปในตี้ละอ่อนแมยิงอยู่41พระองค์ได้งจับมือละอ่อนแมยิงคนนั้นอู้ว่า “ทาลิธา คูมิ” แปลว่า “ละอ่อนแมยิงเอ๋ย เฮาว่าแก่เจ้าว่า จงลุกขึ้นเตอะ”42ในต๋อนหั้นละอ่อนแมยิงนั้น ก่ลุกขึ้นเตว เพราะว่าละอ่อนนั้นอายุได้สิบสองปี ในตอนหั้นคนตึงหลายก็ตกใจขนาด43พระองค์ก่อู้ว่าห้ามเขาขนาดบะหือบอกไผ หือหู้เรื่องนี้ แล้วหื้อสั่งเขาหือเอาของกิ๋นมาหือละอ่อนหั้นกิ๋น
Empower Asia Bible Translation Movement