มาระโก /4
1แล้วพระองค์สอนตีฝั่งทะเลแหม หมู่คุนนักขนาดปากั๋นมาปะพระองค์ จ่ะอั้นพระองค์ก่ได้ลงไปตีในเฮอตี่ทะเลและหมู่คุนอยู่บุนฝั่ง2พระองค์ก่อู้สอนเขาหลายอย่างปิ่นกำเปบเทบ และในตี่สอนหั่นพระองค์อู้ตวยเขาว่า3“หื้อฟังเตอะ มีคุนนึงออกไปหว่านพืช4และเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพืชก่ตกตามหมู่ตางพ่อง แล้วนกก่มากิ๋น5ชังพ่องก่อตกตี่ตี่มีปื้นหินมีดินแต่บะนัก ล่ะก่อออกขึ้นโวย เพราะดินบะลึก6แต่ต๋อนแดดฮ้อน แดดก่แผดเผา เพราะฮากบะมี ก่เหี่ยวไป7ชังพ่องก่ตกกลางตุ้นหนาม ตุ้นหนามก่อออกขึ้นปกเห ก่อบะเกิดผล8ชังพ่องก่ตกตี่ดินดี แล้วออกงามสูงขึ้น เกิดผลสามสิบเต่าพ่อง หกสิบเต่าพ่อง ร้อยเต่าพ่อง”9ล่ะพระองค์อู้ตวยเขาว่า “ไผมีหู ก่ฟังเตอะ”10ต๋อนหมู่คุนไปแล้ว คุนตีอยู่แวดพระองค์พร้อมตวยสาวกสิบสองคุน ได้ถามพระองค์ถึงคำเปบหั่น11พระองค์ก่อู้ตวยเขาว่า “ข้อความลับลึกแห่งแผ่นดินของพระเจ้า อิหื้อท่านตึงหลายฮู้ได้ แต่ฝ่ายคุนนอกหั่นบรรดาข้อความหมู่นิอิบอกหื้อปิ่นกำเปบกุอย่าง12เปื่อว่าเขาอิผ่อแล้วผ่อเเหม แต่ผ่อบะหัน และฟังแล้วฟังแหม แต่บะเข้าใจ๋ กั๋วว่าเขาอิหันปิกมาหาพระเจ้า และฮับการยกโต๊ด”
พระเยซูอู้ถึงกำอู้นั้น (มธ 13:18-23; ลก 8:11-15)
13พระองค์อู้ตวยเขาว่า “กำเปบหั่นหมู่สูยังบะเข้าใจแหมก๋า ถ้าจ่ะอั้นหมู่สูตึงหลายอิเข้าใจกำเปบตึงหลายจะใดได้14คุนหว่านหั่นก่ได้หว่านพระวจนะ15ซึ่งตกฮิมหุนตางหั่นได้แก่ พระวจนะตีหว่านแล้ว และเมื่อคุนตีได้ฟัง ในตอนหั่นซาตานก่มาลู่เอาพระวจนะตี้หว่านถูกใจเขาหั่นไปเห16และอันตกตี่ ปื้นหินมีดินแต่บะนักหั่น ก่อหยั่งกั๋น เหมือนคุนตี่ได้ยินพระวจนะ และก่ฮับบะดิบะเด่วด้วยความดีใจ๋17แต่บะฝังลึกในตัวก่ออดได้อยู่กำเดวและตอนถึงยามตุกหรือการข่มเหงต่างๆ เพราะพระวจนะหั้น ก่เลิกเหในตอนนั่น18และพืชตีหว่านกลางหนามหั่น ได้กับคุนตีได้ฟังพระวจนะ19แล้วก๋านกึดนักตามธรรมดาโลก และความเมาในทรัพย์สมบัติ และความโลภในสิ่งอื่นๆได้เข้ามาและฮัดพระวจนะหั้น ก่บะเกิดผล20ส่วนพืชตี่หว่านตกในดินดีหั่น ได้กับคุนตีได้ยินพระวจนะหั่น และฮับไว้ ก่เกิดผลสามสิบเต่าพอง หกสิบเต่าพ่อง ร้อยเต่าพ่อง21แล้วพระองค์อู้ตวยเขาว่า “เขาเอาโกมมาสำหรับตั้งไว้ปื้นถัง ปื้นตีนอนอี้ และบะใจ่สำหรับตั้งไว้บุนตี่ตำกะ22เพราะว่าบะมีอะหยังตีซ่อนไว้ ก่อิบะหันแจ้ง และบะมีอะหยังปิดบังไว้ ซึ่งอิบะต้องบอกไป23ถ้าไผมีหู ก่ฟังเตอะ”24พระองค์อู้ตวยเขาว่า “จงเอาใจ๋จดจ่อต่อสิ่งตี่ฟังหื้อดี ท่านอิใส่หื้อเขาด้วยทะนานอันใด พระเจ้าอิใส่หื้อท่านด้วยทะนานอันหั่น ทั้งอิเพิ่มเติมหื้อแหม25โดยว่าคุนใดมีอยู่แล้วอิเพิ่มเติมหื้อคุนหั่นแหม แต่คุนใดบะมี แม้ว่าซึ่งเขามีอยู่หั่นอิเอาไปเสียจากเขา”26พระองค์อู้ว่า “แผ่นดินของพระเจ้าอุปมาเหมือนคุนนึงหว่านพืชลุงในดิน27แล้วเม่อคืนก่นอนหลับ และเม่อวันก่ลุกขึ้น ฝ่ายพืชหั้นนจะออกใหญ่ขึ้นจะใดเขาก่บะหู่28เพราะแผ่นดินเองเยะหื้อพืชงอกใหญ่ขึ้นปิ่นลำตุ้นก่อน กำลุนก่ออกฮวง แล้วก่มีเมล็ดข้าวเต็มฮวง29เม่อสุกแล้วเขาก่ใจ้คุนไปเกี่ยวเก็บกำเดียว เพราะว่าถึงฤดูเกี่ยวแล้ว”30พระองค์อู้แหมว่า “แผ่นดินของพระเจ้า อิเปรียบเหมือนสิ่งใด หรืออิสำแดงโดยกำเปบจ่ะใด31ก่อุปมาเหมือนเมล็ดพืช เมล็ดนึง เวลาเพาะลงในดินนั้น ก่น่อยกว่าเมล็ดตึงหมดทั่วตึงแผ่นดิน32แต่เมื่อเพาะแล้วก่งอกขึ้นจำเริญโตใหญ่กว่าผักตึงหมด และแตกกิ่งก้านใหญ่ปอหื้อนกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ในฮ่มหั่นได้”33พระองค์ได้อู้ตวยเขาถึงข่าวหั่น ปิ่นกำอุปมาจะอั้นหลายข้อ ตามตีเขาอิสามารถฟังและเข้าใจได้34และนอกจากกำอุปมา พระองค์บะได้อู้ตวยเขาเลย แต่เมื่อหมู่คุนไปแล้ว พระองค์ก่ทรงอธิบายสิ่งสารพัดหั่นหื้อเหล่าสาวก35แลงวันหั่น พระองค์ได้อุ้ตวยเหล่าสาวกตึงหลายว่า “หื้อหมุ่เฮาข้ามไปฝั่งปุ่นเตอะ”36เมื่อลาหมุ่คุนแล้ว เขาก่เจิญพระองค์ไปในเฮอตีพระองค์อยู่หั้น และมีเฮออื่นหลายลำไปตวย37และพายุใหญ่ได้บังเกิดขึ้น และคลื่นก่ซัดเข้าไปในเฮอจนเรือจุ๋นอิติ๋มอยู่แล้ว38ฝ่ายพระองค์นอนหลับอยู่ที่ท้ายเรือ เหล่าสาวกก่มาปลุกพระองค์อุ้ว่า “อาจารย์เจ้าข้า ข้าพเจ้าตึงหลายกำลังอิจุ๋มอยู่แล้ว ท่านบะปิ่นห่วงพองก๋า”39พระองค์ก่ลุกขึ้นห้ามลุม และอู้ตวยทะเลว่า “จงสงบเงียบซิ” แล้วลมก่ยั้ง คลื่นก่สงบเงียบทั่วไป40พระองค์ก่อู้ตวยเขาว่า “เยะฮือเจ้ากลัว เจ้าบะมีความเชื่อก๋า”41ฝ่ายเขาก่กั๋วขนาด และอู้กันและกันว่า “คุนนิปิ่นไผน่ะ จนชั้นลมและทะเลก่เจอฟังท่าน”Empower Asia Bible Translation Movement