Matthew9
1พระเยซูจึงลงเรือ ข้ามฟากกลับไปยังเมืองคาเปอนาอุม2มีบางคนนำชายที่เป็นอัมพาตนอนอยู่บนแคร่มาหาพระเยซู เมื่อพระเยซูเห็นความเชื่อของพวกเขา จึงพูดกับชายที่เป็นอัมพาตนั้นว่า “ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิด บาปกรรมเวรกรรมของท่านถูกยกโทษให้อภัยแล้ว”3แต่พวกครูสอนธรรมบัญญัติที่ได้ยินพระเยซูพูดดังนั้นก็คิดในใจว่า “เขากำลังลบหลู่พระเจ้า”4พระเยซูรู้ถึงความคิดของพวกครูสอนธรรมบัญญัติ จึงพูดกับพวกเขาว่า “เหตุใดพวกท่านจึงคิดชั่วอยู่ในใจ?”5“อะไรจะง่ายกว่ากัน ที่จะพูดว่า ‘บาปกรรมเวรกรรมของท่านได้ถูกยกโทษให้อภัยแล้ว’ หรือจะพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’?”6“แต่เพื่อให้พวกท่านรู้ว่า บุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะยกโทษบาปกรรมเวรกรรมได้...” แล้วพระองค์พูดกับชายที่เป็นอัมพาตคนนั้นว่า “จงลุกขึ้น ยกแคร่ของท่าน แล้วกลับบ้านเถิด”7และชายคนนั้นจึงลุกขึ้นและกลับบ้านไป8เมื่อผู้คนทั้งปวงเห็นเหตุการณ์นั้น ก็พากันประหลาดใจและยกย่องพระเจ้า ผู้ประทานสิทธิอำนาจเช่นนี้แก่มนุษย์9เมื่อพระเยซูเดินทางออกจากที่นั่น พระองค์เห็นชายคนหนึ่งชื่อมัทธิว นั่งอยู่ที่ด่านเก็บภาษี พระเยซูพูดกับมัทธิวคนเก็บภาษีว่า “จงตามเรามาเถิด” มัทธิวจึงลุกขึ้นและติดตามพระองค์ไป10ขณะที่พระเยซูกำลังกินอาหารอยู่ในบ้านของมัทธิวคนเก็บภาษี และเหล่าคนที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหาหลายคนก็มานั่งร่วมโต๊ะกับพระองค์และพวกสาวกของพระองค์11พวกนักบวชจึงถามพวกสาวกของพระเยซูว่า “ทำไมอาจารย์ของพวกท่านจึงกินอาหารร่วมกับพวกคนเก็บภาษีและพวกคนที่มีกิเลสตัณหา?”12เมื่อพระเยซูได้ยินดังนั้นจึงพูดกับพวกนักบวชว่า “คนสบายดีไม่ต้องการหมอ แต่คนป่วยต้องการ”13“จงไปศึกษาความหมายของข้อความนี้ว่า ‘เราปรารถนาความรักเมตตา ไม่ใช่การถวายเครื่องบูชา’ เพราะเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเพื่อเรียกคนที่มีกิเลสตัณหา”14ฝ่ายสาวกของยอห์นมาถามพระเยซูว่า “ทำไมเรากับพวกนักบวชถือศีลอดอาหารบ่อย ๆ แต่พวกสาวกของท่านไม่ถือศีลอดอาหารเลย?”15พระเยซูตอบพวกสาวกของยอห์นว่า “เพื่อนของเจ้าบ่าวจะโศกเศร้าได้อย่างไร?ในเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขา? แต่เวลานั้นจะมาถึงเมื่อเจ้าบ่าวถูกพรากไปจากเพื่อนเจ้าบ่าว แล้วเพื่อนเจ้าบ่าวจะถืออดอาหารในเวลานั้น16ไม่มีใครเอาผ้าชิ้นใหม่มาปะบนเสื้อผ้าเก่า เพราะผ้าใหม่จะหดตัวและดึงผ้าเก่าให้ขาดมากขึ้น17ไม่มีใครเทน้ำองุ่นหมักใหม่ลงในถุงหนังเก่า เพราะถุงหนังจะขาด น้ำองุ่นหมักจะไหลออกหมด และถุงหนังก็จะเสียไปด้วย เค้าย่อมเทน้ำองุ่นหมักใหม่ต้องเทใส่ถุงหนังใหม่ แล้วเก็บรักษาไว้ได้ทั้งสองอย่าง”18ขณะที่พระเยซูกำลังสั่งสอนอยู่นั้น นายธรรมศาลาคนหนึ่งเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าพระเยซูและร้องขอต่อพระองค์ว่า “ลูกสาวของข้าพระองค์พึ่งเสียชีวิต ขอพระองค์โปรดไปวางมือให้เขา แล้วเขาก็จะมีชีวิตอีกครั้ง”19พระเยซูจึงลุกขึ้นและไปกับนายธรรมศาลาคนนั้น พร้อมกับพวกสาวกของพระองค์20มีหญิงคนหนึ่งซึ่งตกเลือดมาสิบสองปีแล้ว มาข้างหลังพระเยซูและแตะต้องชายเสื้อของพระองค์21เพราะนางคิดว่า “ถ้าเพียงแต่ได้แตะต้องชายเสื้อของพระองค์ เลือดที่ตกอยู่ของนางนั้นก็จะหยุดได้”22พระเยซูหันมาเห็นนางและพูดกับนางว่า “ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิดความเชื่อของท่านทำให้ท่านหายแล้ว” และนางก็หายโรคตั้งแต่ในวินาทีนั้นเอง23เมื่อพระเยซูมาถึงบ้านของนายธรรมศาลา พระองค์เห็น พวกผู้เป่าปี่ และผู้คนมารวมตัวกันเสียงดังอึกทึก24พระองค์พูดกับผู้คนเหล่านั้นว่า “จงออกไปเถิด เด็กหญิงคนนั้นไม่ได้ตาย เพียงแต่หลับอยู่” ผู้คนเหล่านั้นก็หัวเราะเยาะพระองค์25เมื่อผู้คนเหล่านั้นถูกไล่ออกไปแล้ว พระเยซูจึงเข้าไป จับมือเด็กหญิง นั้นและเด็กหญิงนั้นก็ลุกขึ้น26ข่าวนี้จึงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งแคว้นแถบนั้น27ขณะที่พระเยซูออกจากที่นั่น มีชายตาบอดสองคนตามพระองค์มา ร้องว่า “บุตรแห่งดาวิด โปรดเมตตา พวกเราด้วย!”28เมื่อพระองค์เข้าไปในบ้านแล้ว ชายตาบอดทั้งสองคนก็เข้ามาหาพระเยซู พระเยซูพูดกับชายตาบอดสองคนนั้นว่า “พวกท่านเชื่อหรือว่าเราสามารถรักษาท่านได้?” ชายตาบอดทั้งสองตอบพระเยซูว่า “เชื่อ พระองค์เจ้าข้า”29พระเยซูจึงแตะต้องดวงตาของชายตาบอดสองคนนั้นและพูดกับชายตาบอดสองคนนั้นว่า “ให้เป็นไปตามความเชื่อของพวกท่านเถิด”30ดวงตาของพวกเขาก็กลับมามองเห็นได้อีก พระเยซูสั่งพวกเขาว่าอย่าบอกใคร31แต่พวกเขาก็ออกไปเล่าข่าวป่าวประกาศเกี่ยวกับพระองค์ทั่วทั้งแคว้นแถบนั้น32ขณะที่พระเยซูกำลังออกไปจากที่นั่น มีคนนำชายคนหนึ่งที่เป็นใบ้และถูกผีมารซาตานเข้าสิง มาหาพระเยซู33พระเยซูขับไล่ผีมารซาตานนั้นออกไปแล้ว ชายที่เคยเป็นใบ้คนนั้นก็พูดได้ ผู้คนทั้งหลายต่างประหลาดใจและพูดกันว่า “ไม่เคยเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นในอิสราเอลมาก่อนเลย!”34แต่พวกนักบวชพูดว่า “เขาขับไล่ผีมารซาตานโดยอำนาจของหัวหน้าผีมารซาตาน”35พระเยซูเดินทางไปทั่วเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ สั่งสอนในธรรมศาลาของพวกเขา และประกาศข่าวดีเรื่องนครบริสุทธิ์ และรักษาโรคภัยไข้เจ็บทุกชนิด36เมื่อพระองค์เห็นผู้คน จำนวนมากพระองค์ก็สงสารพวกเขา เพราะผู้คนเหล่านั้นถูกกดขี่และไร้ที่พึ่ง เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง37พระองค์พูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ข้าวที่ต้องเกี่ยวนั้นมีมาก แต่คนงานยังมีน้อยอยู่38เหตุฉะนั้น จงร้องขอต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นเจ้าของไร่นาให้ส่งคนงานออกไปเก็บเกี่ยวทำงานในไร่นาของพระองค์เถิด”
Son Light Foundation