Matthew8
1เมื่อพระเยซูลงมาจากภูเขา ผู้คนจำนวนมากก็ติดตามพระองค์มา2มีชายเป็นโรคเรื้อนคนหนึ่งมาคุกเข่าหมอบกราบพระองค์และร้องขอต่อพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า ถ้าพระองค์เต็มใจแล้ว พระองค์ก็สามารถรักษาทำให้ข้าพระองค์หายโรคเรื้อนได้3พระเยซูเหยียดมือแตะชายโรคเรื้อนคนนั้นและพูดกับเขาว่า “เราเต็มใจให้ท่านหายโรค จงหายดีเถิด” แล้วชายโรคเรื้อนคนนั้นก็หายจากโรคเรื้อนในทันที4พระเยซูพูดกับชายคนนั้นว่า “อย่าบอกใคร แต่จงไปแสดงตัวแก่ นักบวช และถวายของบูชาตามที่โมเสสได้สั่งไว้ตามธรรมบัญญัติ เพื่อเป็นพยานแก่ผู้คนทั้งหลายว่าท่านหายจากโรคเรื้อนแล้ว5เมื่อพระเยซูเข้าเมืองคาเปอนาอุม นายร้อยคนหนึ่งมาหาพระองค์และวิงวอนต่อพระเยซูว่า6องค์พระผู้เป็นเจ้าเจ้าข้า ทาสรับใช้ของข้าพระองค์ป่วยเป็นอัมพาตนอนอยู่ที่บ้านและทรมานมาก7พระเยซูพูดกับนายร้อยนั้นว่า “เราจะไปและรักษาทาสของท่านคนนั้นให้หาย8แต่นายร้อยตอบพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าเจ้าข้า ข้าพระองค์ไม่คู่ควรที่จะให้พระองค์เข้ามาใต้ชายคาบ้านของข้าพระองค์ ขอเพียงแต่พระองค์สั่งเท่านั้น แล้วทาสรับใช้ของข้าพระองค์ก็จะหายได้9เพราะข้าพระองค์เองก็มีทั้งผู้บังคับบัญชา และมีทหารอยู่ใต้บังคับบัญชา ถ้าข้าพระองค์สั่งกับคนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งกับอีกคนว่า ‘มา’ เขาก็มา และข้าพระองค์สั่งกับผู้รับใช้ของข้าพระองค์ว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”10เมื่อพระเยซูได้ยินเช่นนั้น พระองค์ก็ประหลาดใจ และพูดกับพวกบรรดาผู้ติดตามพระองค์ว่าเราบอกความจริงแก่ท่านว่า เราไม่เคยพบความเชื่ออันยิ่งใหญ่เช่นนี้ในอิสราเอลเลย11คนจำนวนมากจะมาจากทิศตะวันออกและจากทิศตะวันตก และจะร่วมโต๊ะกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในงานเลี้ยงใน นครบริสุทธิ์12แต่พวกที่ควรจะได้รับมรดกจากราชอาณาจักรนั้น จะถูกโยนออกไปในความมืดภายนอก ที่ซึ่งจะมีการร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน13แล้วพระเยซูพูดกับนายร้อยว่า “ไปเถิด ความเชื่อของท่านรักษาทาสรับใช้ของท่านแล้ว” และในเวลานั้นเอง ทาสรับใช้ของนายร้อยก็หายจากโรคเป็นปกติ14พระเยซูเดินทางไปที่บ้านของเปโตรสาวกของพระองค์ และเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยเป็นไข้15พระองค์จับมือของแม่ยายของเปโตร ไข้ก็หายทันที แม่ยายของเปโตรจึงลุกขึ้นและปรนนิบัติพระองค์16คืนนั้น ผู้คนจำนวนมากพาผู้ที่ถูกผีมารซาตานเข้าสิงมาหาพระเยซู พระเยซูได้ขับวิญญาณเหล่านั้นออกด้วยการคำสั่งเดียว และรักษาคนเจ็บป่วยทั้งหมดให้หาย17เพื่อให้สำเร็จเป็นไปตามคำที่ อิสยาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าได้กล่าวไว้ว่า “ท่านได้แบกรับความเจ็บไข้ของเรา และหามโรคภัยไข้เจ็บของเราไป”18เมื่อพระเยซูมองเห็นผู้คนทั้งหลายมาล้อมรอบพระองค์อยู่ พระองค์จึงสั่งพวกสาวกของพระองค์ว่าให้พวกเราข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของทะเลสาป19มีครูสอนธรรมบัญญัติคนหนึ่งมาพูดกับพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพระองค์จะติดตามท่านไปไม่ว่าท่านจะไปที่ใด”20พระเยซูตอบครูสอนธรรมบัญญัตินั้นว่า “สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรง นกยังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่พักพิงศีรษะ”21สาวกอีกคนหนึ่งของพระองค์พูดกับพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้ข้าพระองค์กลับไปฝังศพบิดาก่อนเถิด”22พระเยซูพูดกับสาวกของพระองค์คนนั้นว่า “จงตามเรามาเถิด ให้คนที่ตายฝ่ายวิญญาณฝังคนตายของพวกเขาเองเถิด”23แล้วพระเยซูจึงลงเรือ และพวกสาวกของพระองค์ก็ติดตามพระองค์ไป24ทันใดนั้นก็เกิดพายุใหญ่ คลื่นลมซัดสาดเข้าท่วมเรือ แต่พระองค์หลับอยู่25พวกสาวกของพระองค์จึงปลุกพระองค์พูดกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด พวกเรากำลังจะตายแล้ว!”26พระเยซูพูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ท่านผู้มีความเชื่อน้อย เหตุใดท่านจึงตื่นตกใจถึงเพียงนี้?” แล้วพระองค์ลุกขึ้น ห้ามลมและคลื่นทะเล ทุกอย่างก็สงบเงียบลงอย่างสิ้นเชิง27พวกสาวกของพระองค์ต่างอัศจรรย์ใจและพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันแน่ แม้แต่ลมและทะเลยังเชื่อฟังพระองค์!”28เมื่อพระเยซูกับพวกสาวกของพระองค์มาถึงแคว้นกาดารา ก็มีชายสองคนที่ถูกผีมารซาตานสิงออกมาจากอุโมงค์ฝั่งศพ เขาดุร้ายมากจนไม่มีใครกล้าผ่านไปแถวนั้น29ชายทั้งสองร้องตะโกนว่า “พระบุตรของพระเจ้า พระองค์ต้องการอะไรจากพวกเรา? พระองค์มาทรมานพวกเราก่อนเวลาที่กำหนดหรือ?”30ใกล้ๆ นั้นมีฝูงหมูจำนวนมากกำลังหากินอยู่31พวกผีมารซาตานอ้อนวอนพระเยซูว่า “ถ้าพระองค์จะขับพวกเราออกไป ขอให้ส่งพวกเราเข้าไปในฝูงหมูเหล่านั้น”32พระเยซูพูดกับชายสองคนที่มีผีมารซาตานเข้าสิงนั้นว่า “ไป” แล้วผีมารซาตานนั้นก็ออกไป เข้าไปสิงในฝูงหมู ฝูงหมูทั้งหมดก็พากันวิ่งพรวดลงจากหน้าผาสูงลงไปในทะเลสาปและจมน้ำตายทั้งหมด33บรรดาคนเลี้ยงหมูจึงวิ่งเข้าไปในเมือง ไปเล่าทุกเหตุการณ์ รวมทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายสองคนที่ถูกผีมารซาตานนั้นสิง34ชาวเมืองทั้งหมดจึงออกมาพบพระเยซู และเมื่อเห็นพระองค์แล้ว พวกชาวเมืองต่างอ้อนวอนขอให้พระองค์ออกไปจากเขตแดนของพวกเขา
Son Light Foundation