Mark5
1พระเยซูกับเหล่าสาวกของพระองค์ข้ามทะเลสาปกาลิลีไปอีกฟากหนึ่ง ไปยังเขตแดนของเมืองเกราซา2ทันทีที่พระองค์ลงจากเรือ และขึ้นฝั่ง มีชายคนหนึ่งซึ่งมีผีโสโครกสิงอยู่ออกมาจากถ้ำ และมาหาพระองค์3เขาอาศัยอยู่ในถ้ำ และไม่มีใครสามารถจะผูกมัดตัวเขาได้ แม้จะถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนก็ตาม4เขาถูกล่ามด้วยโซ่ และห่วงเหล็กหลายครั้ง แต่เขาก็หักโซ่ และห่วงเหล็กหลุดออกทุกครั้ง ไม่มีใครที่จะทำให้เขาสงบลงได้5ทุกวันทุกคืน เขาเดินเตร่ไปตามถ้ำ และบนเนินเขา ร้องตะโกน และทำลายกรีดตัวเองด้วยหินแหลม6ทันทีที่เขาเห็นพระเยซูเดินอยู่ไกล ๆ เขาก็รีบวิ่งไปคุกเข่าลงตรงหน้าพระองค์7แล้วร้องตะโกนว่า “พระเยซูบุตรของพระเจ้าผู้สูงสุด พระองค์จะทำอะไรข้า? ในนามของพระเจ้าอย่าทรมานข้าเลย”8ที่เขาพูดวิงวอนเช่นนี้เพราะพระเยซูพูดว่า “เจ้าผีโสโครก จงออกไปจากคนนี้”9พรเยซูจึงถามผีโสโครกว่า “เจ้าชื่ออะไร?” ผีโสโครกตอบกลับพระเยซูว่า “ข้าชื่อกองร้อย เพราะพวกข้ามีหลายร้อยตัวด้วยกัน”10ผีโสโครกมันอ้อนวอนพระเยซูอย่างมากอย่าขับไล่มันออกไปจากบริเวณนี้11ในเวลานั้นมีหมูฝูงหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่บนเนินเขา12ผีโสโครกเหล่านั้นได้วิงวอนพระเยซู “ขอให้พวกมันได้ไปสิงในฝูงหมู”13พระองค์ก็อนุญาต ผีโสโครกก็ออกจากชายคนนั้นทันที แล้วไปเข้าสิงในฝูงหมู ฝูงหมูนั้นมีสองพันตัว ก็วิ่งขึ้นหน้าผา และกระโดดลงทะเลสาป และจมน้ำตายทั้งหมด14เมื่อพวกคนเลี้ยงหมูเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาก็วิ่งหนี ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมือง และหมู่บ้าน จนผู้คนทั้งเมืองออกจากเมืองเพื่อไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น15มีผู้คนจำนวนมากมาหาพระเยซู และเมื่อผู้คนจำนวนมากเหล่านั้นเห็นชายที่เคยถูกผีโสโครกจำนวนมากนั่งอยู่ตรงนั้น แต่งตัวเรียบร้อยและมีสติสัมปชัญญะดี พวกเขาก็กลัวจนตัวสั่น16ทุกคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ก็เล่าให้ผู้คนเหล่านั้นฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายที่เคยมีผีโสโครกเข้าสิง และสิ่งที่เกิดกับฝูงสุกร17ผู้คนเหล่านั้นจึงอ้อนวอนพระเยซูให้ออกไปจากเขตแดนของพวกเขา18เมื่อพระเยซูลงเรือแล้ว ชายคนที่เคยถูกผีโสโครกเข้าสิงนั้นได้อ้อนวอนขอติดตามพระองค์ไปด้วย19แต่พระเยซูไม่อนุญาตให้ชายคนนั้นไปด้วยกับพระองค์ และพูดกับชายคนนั้นว่า “จงกลับไปบ้านแล้วบอกครอบครัวของท่านว่าพระเจ้าได้ทำอะไรเพื่อท่าน และเราได้แสดงความเมตตากรุณาให้ท่านมากมายเพียงไร”20ชายคนนั้นจึงเดินทางไปทั่วเดคาโปลิส และบอกเรื่องดี ๆ ทั้งหมดที่พระเยซูได้ทำเพื่อเขา ทุกคนที่ได้ยินก็ประหลาดใจ21พระเยซูลงเรือข้ามฟากทะเลสาปกาลิลีอีกครั้ง และเมื่อถึงอีกฟากหนึ่งแล้ว ผู้คนจำนวนมากรวมตัวอยู่ล้อมรอบพระองค์22ในเวลานั้นมีผู้ดูแลวิหารคนหนึ่งชื่อไยรัสมาที่นั่นด้วย และเมื่อไยรัสเห็นพระเยซูเขาก็คุกเขาลงแทบเท้าของพระองค์23ไยรัสอ้อนวอนพระเยซูว่า“ลูกสาวของข้าพระองค์กำลังจะตาย ได้โปรดไปวางมือบนลูกสาวข้าพระองค์ด้วยพระองค์เอง เพื่อลูกสาวของข้าพระองค์จะได้รับการรักษา และมีชีวิตอยู่ต่อไป”24พระเยซูจึงไปกับไซรัส และผู้คนจำนวนมากก็เบียดเสียดและไปกับพระองค์ด้วย25ในผู้คนจำนวนมากนั้นมีหญิงที่เป็นโรคตกเลือดมาเป็นเวลาสิบสองปีแล้ว26นางไปรับการรักษากับหมอหลายคนแล้ว แต่ไม่มีหมอคนใดที่รักษานางได้ นางไปรับการรักษาจนทรัพย์สินเงินทองของนางหมดไป แต่โรคของนางก็ไม่หายแต่ยิ่งทรุดลงกว่าเดิมอีก27นางได้ยินข่าวเรื่องพระเยซูจึงเข้าร่วมกับผู้คนเดินตามหลังพระองค์อย่างใกล้ชิด28นางคิดในใจว่า “ถ้านางได้สัมผัสแค่เสื้อของพระเยซู นางก็จะหายจากโรคได้”29ทันทีที่นางได้สัมผัสเสื้อของพระเยซูนั้น นางรู้ว่าโรคตกเลือดที่นางกำลังเป็นอยู่ในร่างกายของนางนั้นหายแล้ว30ในเวลานั้น พระเยซูรู้สึกทันทีว่าฤทธิ์ซ่านได้ออกจากพระองค์ และหันมาถามผู้คนว่า “ใครแตะเสื้อของเรา”31เหล่าสาวกจึงพูดกับพระเยซูว่า “พระองค์ก็เห็นคนมากมายเบียดเสียดพระองค์ ทำไมพระองค์จึงถามว่าใครแตะต้องเสื้อของพระองค์”32แต่พระเยซูหันกลับไปดูว่าใครแตะต้องพระองค์33เมื่อหญิงคนนั้นรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวของนาง ก็กลัวจนตัวสั่น คุกเขาลงต่อหน้าพระองค์ และสารภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้น34พระองค์จึงพูดกับนางว่า “ลูกเอ๋ย โรคของลูกหายได้เพราะความเชื่อของลูก และตอนนี้หมดความทุกข์ทนแล้วจงไปเป็นสุขเถิด”35ขณะที่พระเยซูกำลังพูดอยู่นั้น มีคนมาจากบ้านของไยรัสและพูดกับไยรัสว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้วอย่ารบกวนพระเยซูอีกเลย”36เมื่อพระเยซูได้ยินดังนั้นพระองค์จึงพูดกับไยรัสว่า “อย่ากังวลเลยจงมีความเชื่อเถิด”37พระองค์ไม่อนุญาตให้ใครติดตามพระองค์ไป ยกเว้นเปโตร ยากอบ และยอห์นพี่ชายของยากอบ38เมื่อไปถึงที่บ้านของไยรัส เปโตร ยากอบ และยอห์นพี่ชายของยากอบก็เห็น และได้ยินคนในบ้านกำลังร้องไห้คร่ำครวญ39พระเยซูจึงเข้าไปในบ้านและพูดกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงร้องไห้และคร่ำครวญ?เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตาย เพียงแค่นอนหลับอยู่”40พวกเขาก็หัวเราะเยาะพระองค์ พระองค์ก็ไล่ให้ผู้คนในบ้านให้ออกจากบ้านไปด้านนอก และเรียกพ่อ แม่ของเด็กผู้หญิงกับสาวกสามคนของพระองค์ไปกับพระองค์ และพวกเขาก็เข้าไปใกล้ที่เด็กผู้หญิงนั้นที่นอนอยู่41จากนั้นพระเยซูก็จับมือของเด็กผู้หญิงและพูดว่า “ทาลิตา คูม”(แปลว่า เด็กน้อย เราบอกเจ้าว่า จงลุกขึ้น)42ทันทีที่พระเยซูพูดนั้น เด็กผู้หญิงอายุสิบสองปีที่ตายแล้วก็ลุกขึ้นและเดิน ผู้ที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ประหลาดอัศจรรย์ใจมาก43พระองค์กำชับพวกเขาอย่างเคร่งครัดไม่ให้บอกใครถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วจึงสั่งให้พ่อ แม่ของเด็กผู้หญิงนั้นนำอาหารมาให้เด็กกิน
Son Light Foundation