Luke5
1วันหนึ่ง พระเยซูยืนอยู่ที่ริมฝั่งทะเลสาปเยนเนซาเรท มีผู้คนจำนวนมากมาชุมนุมกันล้อมรอบพระเยซูเพื่อฟังถ้อยคำของพระเจ้า2พระเยซูเห็นเรือประมงสองลำจอดอยู่บนชายฝั่ง ชาวประมงได้ทิ้งเรือไว้ และซักอวนจับปลาอยู่3แล้วพระเยซูจึงขึ้นไปบนเรือลำหนึ่งที่เป็นของเปโตร และขอให้เปโตรเอาเรือออกห่างจากฝั่งเล็กน้อย แล้วพระเยซูก็นั่งลงในเรือ และสอนผู้คนบนเรือลำนั้น ในขณะที่ผู้คนทั้งปวงอยู่ที่ฝั่งทะเล4เมื่อสอนจบแล้วพระองค์ก็พูดกับเปโตรว่า “จงถอยเรือออกไปที่น้ำลึกขึ้น และหย่อนอวนของท่านลงน้ำเพื่อจับปลา”5แต่เปโตรตอบพระเยซูว่า “อาจารย์ พวกเราจับปลาตลอดทั้งคืนแล้ว ก็ยังจับปลาไม่ได้เลย แต่เราจะปล่อยอวนลงอีกครั้งเพราะพระองค์บอกให้ทำ”6ครั้นเปโตรกับพวกคนงานของเขาปล่อยอวนลงแล้ว ก็จับปลาได้เยอะมากจนอวนของพวกเขาปริเกือบขาด7พวกเขาเลยต้องส่งสัญญาณเรียกชาวประมงคนอื่น ๆที่อยู่ในเรืออีกลำหนึ่งให้มาช่วย เมื่อเรือของชาวประมงอีกลำหนึ่งมาถึงก็ได้บรรทุกปลามาเต็มสองลำเรือจนเรือของพวกเขาเกือบจะจมแล้ว8เมื่อเปโตรเห็นเหตุการณ์เหล่านั้นจึงก้มลงกราบที่เท้าของพระเยซูและพูดกับพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ไปให้ห่างจากข้าพระองค์เถิด เพราะข้าพระองค์เป็นคนที่เต็มไปด้วยบาปกรรมเวรกรรม”9เปโตรที่พูดอย่างนั้นเพราะตัวเขา ยากอบ และยอห์นบุตรของเศเบดีเพื่อนร่วมงานของเขาต่างรู้สึกตกตะลึงที่จับปลาได้จำนวนมากมายขนาดนั้น10แล้วพระเยซูก็พูดกับเปโตรว่า “อย่ากลัวเลย ต่อจากนี้ไปท่านจะรวบรวมผู้คน และทำให้ผู้คนทั้งปวงมาเป็นสาวกของเราแทนที่จะจับปลา”11หลังจากนั้นพวกเขาจึงลากเรือกลับมาถึงฝั่ง และพวกเขาก็ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วติดตามพระเยซูไป12เมื่อพระเยซูไปในเมืองหนึ่ง มีชายคนหนึ่งที่เป็นโรคเรื้อน เมื่อเขาเห็นพระเยซู เขาก็มาหมอบกราบต่อหน้าพระองค์และอ้อนวอนพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์โปรดเมตตา พระองค์ก็รักษาให้ข้าพระองค์หายได้”13พระเยซูจึงยื่นมือออกไปแตะต้องตัวชายนั้นแล้วพูดว่า “เราเมตตาจะรักษาท่าน จงหายจากโรคเถิด”ทันทีที่พระองค์พูดเช่นนั้น โรคเรื้อนของชายคนนั้นที่เป็นอยู่ ก็หายทันที14แล้วพระเยซูพูดกับชายคนนั้นว่า ไม่ให้บอกใคร แต่พระเยซูพูดกับชายคนนั้นว่า“จงไปแสดงตัวแก่นักบวช และถวายเครื่องถวายบูชาว่าโรคเรื้อนของท่านหายแล้วตามที่ธรรมบัญญัติของโมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานแก่ผู้คนนั้น”15แล้วข่าวเรื่องของพระเยซูก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกพื้นที่ จึงมีผู้คนจำนวนมากมายมารวมตัวกันเพื่อฟังพระองค์เทศนาสั่งสอน และขอให้พระองค์รักษาโรคภัยไข้เจ็บของพวกเขา16แต่พระเยซูก็มักจะปลีกตัวจากผู้คนไปที่สงบเงียบเพื่ออธิษฐาน17วันหนึ่งในขณะที่พระเยซูกำลังสอนอยู่ มีพวกนักบวชบางคนและพวกครูสอนธรรมบัญญัติบางคนเดินทางมาจากหมู่บ้านต่างๆในแคว้นกาลิลี แคว้นยูเดีย กรุงเยรูซาเล็ม และเมืองอื่น ๆนั่งอยู่ที่นั่นด้วย และพระเจ้าได้ให้ฤทธิ์อำนาจกับพระเยซูเพื่อจะรักษาโรคให้แก่ผู้คน18มีบางคนหามชายอัมพาตที่นอนอยู่บนแคร่ และพยายามที่จะพาชายอัมพาตคนนั้นเข้าไปในบ้านเพื่อวางเขาลงต่อหน้าพระเยซู19แต่พวกเขาหาทางนำชายอัมพาตคนนั้นเข้าไปในบ้านไม่ได้เพราะมีคนแน่นมากในบ้าน พวกเขาจึงปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้าน แล้วรื้อหลังคาออก แล้วหย่อนชายอัมพาตคนนั้นที่นอนบนแคร่นั้นลงไปกลางผู้คนตรงหน้าพระเยซู20เมื่อพระเยซูเห็นความเชื่ออันแรงกล้าของพวกเขา พระเยซูก็พูดกับชายอัมพาตคนนั้นว่า “เพื่อนเอ๋ย บาปกรรมเวรกรรมของท่านได้รับการอภัยแล้ว”21พวกนักบวช และพวกครูสอนธรรมบัญญัติก็เริ่มคิดในใจว่าชายคนนี้เป็นใครกัน เขาคิดว่าเขาพูดแบบนี้ได้หรือ เขาเป็นพระเจ้าหรือ? ไม่มีใครสามารถยกโทษบาปกรรมเวรกรรมได้นอกจากพระเจ้า22แต่พระเยซูรู้ถึงความคิดของพวกนักบวช และพวกครูสอนธรรมบัญญัติเหล่านั้น พระองค์จึงพูดกับพวกนักบวช และพวกครูสอนธรรมบัญญัติไปว่า “ทำไมพวกท่านถึงคิดอย่างนั้น?23ระหว่างพูดว่า ‘บาปกรรมเวรกรรมของท่านได้รับการอภัยแล้ว’ หรือพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดิน’ อย่างไหนจะง่ายกว่ากัน?”24แต่เพื่อเราจะสำแดงให้พวกท่านรู้ว่า บุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจที่จะให้อภัยบาปกรรมเวรกรรมทั้งหมดบนโลกได้” แล้วพระเยซูจึงพูดกับชายอัมพาตคนนั้นว่า “เราขอสั่งท่านให้ลุกขึ้น เก็บแคร่แล้วกลับบ้านไปเถอะ”25เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว ทันใดนั้น ชายอัมพาตคนนั้นก็ลุกขึ้นทันทีต่อหน้าผู้คนทั้งปวง ชายคนนั้นก็ยกแคร่ที่นอนของเขาขึ้น และกลับไปบ้านและสรรเสริญพระเจ้า26ผู้คนทั้งหมดต่างประหลาดใจด้วยความกลัวและพากันพูดว่า “วันนี้พวกเราได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ”27หลังจากเหตุการณ์นั้น พระเยซูก็เดินทางออกไปจากที่นั่น และเมื่อพระองค์เห็นชายคนเก็บภาษีคนหนึ่งชื่อเลวี เป็นคนเก็บภาษีของรัฐบาลโรมัน นั่งอยู่ที่ด่านเก็บภาษี พระเยซูพูดกับคนเก็บภาษีคนนั้นว่า “จงตามเรามา และเป็นสาวกของเรา”28เลวีจึงลุกขึ้น ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง และตามพระเยซูไป29ต่อมาเลวีได้จัดงานเลี้ยงใหญ่ในบ้านของเขาให้กับพระเยซูและเหล่าสาวกของพระองค์ เพื่อให้คนเก็บภาษี และแขกคนอื่น ๆ มารวมกันในงานเลี้ยง และกินอาหารร่วมกัน30แต่พวกนักบวชและพวกครูสอนธรรมบัญญติต่อว่าเหล่าสาวกของพระเยซูว่า “ทำไมพวกท่านถึงกินและดื่มกับพวกคนเก็บภาษี และพวกคนเหล่านี้ที่เต็มไปด้วยบาปกรรมเวรกรรม?”31พระเยซูจึงตอบพวกนักบวช และพวกครูสอนธรรมบัญญัติกลับไปว่า “คนที่สบายดีไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการหมอ32เช่นเดียวกันเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนที่คิดว่าตนเองชอบธรรมให้มาหาเรา แต่มาเพื่อเรียกคนที่รู้ว่าตนเองมีบาปกรรมเวรกรรม33ในเวลานั้นพวกนักบวชและพวกครูสอนธรรมบัญญัติพูดกับพระเยซูว่า “พวกสาวกของยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำถือศีลอดอาหารและอธิษฐานบ่อยๆ เหล่าสาวกของพวกนักบวช กับพวกครูสอนธรรมบัญญัติก็เหมือนกัน แต่ทำไมเหล่าสาวกของพระองค์ถึงทั้งกินทั้งดื่มอยู่ตลอดเวลา ทำไมเหล่าสาวกของพระองค์จึงไม่ถือศีลอดอาหารเหมือนคนอื่นๆ”34พระเยซูจึงพูดกับพวกนักบวช และครูสอนธรรมบัญญัติเหล่านั้นว่า “เมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับเพื่อนเจ้าบ่าว เจ้าบ่าวจะไม่ให้เพื่อนเจ้าบ่าวต้องอดอาหารหรอก ไม่มีใครทำอย่างนั้น?35แต่เมื่อเจ้าบ่าวได้ละไปจากพวกเพื่อนเจ้าบ่าวแล้ว พวกเพื่อนเจ้าบ่าวจะถืออดอาหาร โดยไม่กินอาหาร”36พระเยซูจึงเล่าเรื่องเปรียบเปรยว่า “ไม่มีใครเอาผ้าลินินใหม่มาปะรูเสื้อเก่า เพราะถ้าทำอย่างนั้นเสื้อเก่าก็จะเปื่อย และขาด37ไม่มีใครเอาน้ำองุ่นหมักใหม่ไปใส่ไว้ในถุงหนังเก่าหรอก เพราะถ้าทำอย่างนั้นน้ำองุ่นหมักใหม่จะทำให้ถุงหนังเก่านั้นขาด น้ำองุ่นหมักใหม่ก็จะไหลออกมาหมด และถุงหนังเก่าก็จะพังไปด้วย38ดังนั้นน้ำองุ่นหมักใหม่ต้องใส่ในถุงหนังใหม่39และไม่มีใครที่ดื่มน้ำองุ่นหมักเก่าแล้วอยากได้น้ำองุ่นหมักใหม่ เพราะพวกเขาจะพูดว่า น้ำองุ่นหมักเก่าก็ดีกว่า！และพวกเขาจะไม่ดื่มน้ำองุ่นหมักใหม่
Son Light Foundation