สุภาษิต20
1เหล้าองุ่นชอบเยาะเย้ย เบียร์ชอบก่อเรื่องใครปล่อยให้มันพาหลงก็ไม่ใช่คนมีปัญญา2ความน่ากลัวของกษัตริย์เหมือนเสียงสิงโตคำรามใครยั่วให้เขาโกรธก็เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง3การหลีกเลี่ยงการทะเลาะเป็นเกียรติของคนแต่คนโง่ทุกคนชอบหาเรื่อง4คนเกียจคร้านไม่ยอมไถนาเพราะอากาศหนาวพอถึงฤดูเก็บเกี่ยวจึงต้องขอ และไม่ได้อะไร5คำปรึกษาในใจคนเหมือนน้ำลึกแต่คนมีความเข้าใจรู้จักตักขึ้นมา6หลายคนประกาศว่าตนมีความรักมั่นคงแต่จะหาคนซื่อสัตย์จริงๆ ได้ที่ไหน7คนชอบธรรมดำเนินชีวิตอย่างซื่อตรงลูกหลานของเขาภายหลังย่อมเป็นสุข8กษัตริย์ที่นั่งบนบัลลังก์พิพากษาใช้สายตาคัดแยกความชั่วทุกอย่างออกไป9ใครจะพูดได้ว่า “ฉันทำใจให้บริสุทธิ์แล้วฉันสะอาด ไม่มีบาป”10ลูกตุ้มน้ำหนักสองมาตรฐานและเครื่องตวงสองมาตรฐานทั้งคู่เป็นที่รังเกียจของพระยาห์เวห์11แม้แต่เด็กก็เป็นที่รู้จักจากสิ่งที่ทำว่าการกระทำของเขาบริสุทธิ์และถูกต้องหรือไม่12หูที่ได้ยินและตาที่มองเห็นพระยาห์เวห์ทรงสร้างทั้งสองอย่าง13อย่ารักการนอน เดี๋ยวจะยากจนลืมตาขึ้น แล้วจะมีอาหารกินอิ่ม14“ของไม่ดี ของไม่ดี” คนซื้อพูดแต่พอเดินจากไปก็เอาไปคุยอวด15ทองคำและทับทิมมีอยู่มากแต่ริมฝีปากที่มีความรู้เป็นอัญมณีหายาก16เอาเสื้อของคนที่ค้ำประกันให้คนนอกไว้และยึดไว้เป็นประกันเมื่อเขาค้ำให้หญิงนอกทาง17อาหารที่ได้มาด้วยการหลอกลวงหวานปากแต่ภายหลังในปากกลับเต็มไปด้วยกรวด18แผนการตั้งมั่นได้ด้วยคำปรึกษาจะทำสงครามก็ต้องมีคำแนะนำที่ชาญฉลาด19คนชอบนินทาเปิดเผยความลับอย่าคบคนปากมาก20ใครสาปแช่งพ่อหรือแม่ตะเกียงของเขาจะดับในความมืดสนิท21มรดกที่ได้มาอย่างรีบร้อนตั้งแต่แรกสุดท้ายจะไม่เป็นพร22อย่าพูดว่า “ฉันจะแก้แค้นความชั่ว”จงรอพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์จะช่วยให้รอด23พระยาห์เวห์ทรงรังเกียจลูกตุ้มน้ำหนักสองมาตรฐานและตราชั่งโกงไม่เป็นที่พอพระทัย24ก้าวของคนมาจากพระยาห์เวห์แล้วคนจะเข้าใจทางของตนได้อย่างไร25การด่วนปฏิญาณถวายสิ่งใดโดยไม่คิดเป็นกับดักของคนแล้วค่อยมาทบทวนคำปฏิญาณทีหลัง26กษัตริย์ผู้มีปัญญาฝัดคนชั่วออกไปแล้วใช้ล้อสำหรับนวดข้าวบดทับพวกเขา27จิตวิญญาณของคนเป็นตะเกียงของพระยาห์เวห์ส่องค้นส่วนลึกที่สุดภายใน28ความรักและความซื่อสัตย์รักษากษัตริย์ให้ปลอดภัยบัลลังก์ของเขาตั้งมั่นด้วยความรัก29กำลังเป็นเกียรติของชายหนุ่มผมหงอกเป็นสง่าของคนชรา30บาดแผลจากการเฆี่ยนช่วยชำระความชั่วและการตีช่วยชำระไปถึงส่วนลึกของคน