บทคร่ำครวญ5
1พระยาห์เวห์ ขอระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเราขอมองดูความอัปยศของพวกเรา2มรดกของพวกเราตกไปเป็นของคนแปลกหน้าบ้านของพวกเราตกไปเป็นของคนต่างชาติ3พวกเรากำพร้า ไม่มีพ่อแม่ของพวกเราเป็นเหมือนหญิงม่าย4แม้แต่น้ำดื่ม พวกเราก็ต้องจ่ายเงินไม้ของพวกเราเอง พวกเรายังต้องซื้อ5ผู้ไล่ล่าตามติดจนแทบหายใจรดต้นคอพวกเราพวกเราเหนื่อยล้า ไม่ได้พัก6พวกเรายอมอยู่ใต้อำนาจชาวอียิปต์และชาวอัสซีเรีย เพื่อได้กินขนมปังจนอิ่ม7บรรพบุรุษของพวกเราทำบาป และไม่อยู่แล้วแต่พวกเราแบกรับความผิดของพวกเขา8คนรับใช้ปกครองพวกเราไม่มีใครช่วยพวกเราให้พ้นมือพวกเขา9พวกเราหาขนมปังมาได้โดยเสี่ยงชีวิตเพราะดาบในถิ่นทุรกันดาร10ผิวของพวกเราดำเหมือนเตาเพราะความอดอยากที่แผดเผา11พวกเขาข่มขืนผู้หญิงในศิโยนและสาวพรหมจารีในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์12ขุนนางถูกมัดมือแขวนไว้ผู้อาวุโสไม่ได้รับเกียรติ13ชายหนุ่มแบกหินโม่เด็ก ๆ แบกไม้จนสะดุดล้ม14ผู้อาวุโสไม่มานั่งประชุมที่ประตูเมืองอีกแล้วชายหนุ่มก็เลิกเล่นดนตรี15ความยินดีในใจพวกเราสิ้นสุดลงการเต้นรำกลายเป็นความโศกเศร้า16มงกุฎหล่นจากศีรษะพวกเราพวกเราถึงคราววิบัติแล้ว เพราะพวกเราทำบาป!17เพราะเหตุนี้ ใจพวกเราจึงอ่อนล้าเพราะสิ่งเหล่านี้ ตาพวกเราจึงพร่ามัว18เพราะภูเขาศิโยนรกร้างหมาจิ้งจอกเดินอยู่บนนั้น19พระยาห์เวห์ พระองค์ดำรงอยู่ตลอดไปบัลลังก์ของพระองค์คงอยู่ทุกชั่วอายุคน20ทำไมพระองค์จึงลืมพวกเราตลอดไปและทอดทิ้งพวกเรานานเช่นนี้?21พระยาห์เวห์ โปรดพาพวกเรากลับมาหาพระองค์ แล้วพวกเราจะกลับมาโปรดฟื้นชีวิตของพวกเราให้กลับเป็นดังวันเก่าก่อน22แต่พระองค์ปฏิเสธพวกเราอย่างสิ้นเชิงพระองค์โกรธพวกเราอย่างยิ่ง